Ekspozycja, realizowana w ramach cyklu „FLUID BODIES ed.2”, podejmuje temat niepełnosprawności, kobiecej cielesności oraz relacji pomiędzy sztuką, dizajnem i technologią. Towarzyszy jej ogólnopolska konferencja naukowa poświęcona współczesnym praktykom projektowym i artystycznym. Wystawa dostępna jest do 31.08.2026 r. w Akademickim Centrum Designu, Księży Młyn 13/15.
WIDEO…
Sztuka upcyklingu
Centralnym elementem ekspozycji jest cykl rzeźbiarski Joanny Pawlik, na który składają się prace skonstruowane z elementów w protez kończyn dolnych, dmuchanego szkła, metali oraz przedmiotów osobistych artystki. To powstałe metodą upcyklingu rzeczy, których pierwotna funkcja została zastąpiona ważnym przesłaniem. W przestrzeni galerii przestają pełnić funkcję medycznych akcesoriów i stają się nośnikami indywidualnych doświadczeń oraz emocji.
Szczególne miejsce w pracach artystki zajmuje szło, które stało się materiałem przejścia. To ono stało się symbolem momentu, który odmienił jej życie, bo to właśnie ono stało się przyczyną wypadku, w wyniku którego doszło do amputacji nogi. Dziś pojawia się w pracach jako metafora delikatności, pamięci i przemiany. W zestawieniu z elementami protez tworzy przejmującą opowieść o tym, jak można na nowo oswoić własne doświadczenia i nadać im artystyczny wymiar.
Cały cykl nie przedstawia niepełnosprawności w sposób ilustracyjny. Zamiast tego buduje własny język formalny oparty na połączeniu szkła, elementów ortopedycznych i osobistych przedmiotów. To rzeźby mówiące o pamięci ciała, utracie, fantomowym doświadczeniu oraz nieustannym negocjowaniu relacji pomiędzy kruchością i siłą, brakiem i obecnością. - podkreśla Joanna Pawlik
Siła perspektywy
Twórczość Joanny Pawlik nie koncentruje się jednak na samym doświadczeniu niepełnosprawności. Wystawa zachęca do szerszego spojrzenia na ciało jako przestrzeń nieustannej zmiany, adaptacji i dialogu z otoczeniem. Granice między tym, co naturalne i technologiczne, prywatne i społeczne, estetyczne i funkcjonalne, zostają tu celowo zatarte.
Ekspozycję uzupełniają wielkoformatowe fotografie, z konsultacją dot. aranżacji techniczno-wykonawczej Moniki Staniec. Tworzą spójną narrację o relacji człowieka z krajobrazem oraz procesach odbudowy, zarówno w kontekście środowiska, jak i ludzkiego organizmu. Przestrzeń wystawy została zaprojektowana tak, by widz nie tylko oglądał prace, ale również doświadczał ich w sposób zmysłowy.
Unikatowa relacja projektowania wnętrz i performatywnej sztuki nadaje całości niekonwencjonalne estetyczne brzmienie. Jest odważnym i aktywnym aktem twórczym i projektowym bez utartych ograniczeń i pojawia się wtedy, gdy sam design nie wystarcza.” - podkreśla Magdalena Komborska-Łączna, kuratorka wystawy
Wydarzeniu towarzyszy ogólnopolska konferencja naukowa z udziałem artystów, projektantów i badaczy zajmujących się m.in. modą adaptacyjną oraz współczesnym designem.
