Striped scarf to prosty sposób na zmianę jesiennego płaszcza

Paski stały się jednym z ważniejszych motywów nowych kolekcji. Na wybiegach na wiosnę i lato 2027 pojawiły się u takich marek jak Zankov, Thom Browne, Eckhaus Latta, Diane von Furstenberg, Tommy Hilfiger czy Burberry. Co istotne, projektanci nie ograniczają ich do jednego elementu garderoby. Wzór przechodzi ze swetrów na spódnice, sukienki i właśnie szaliki.

Jesienią striped scarf jest najłatwiejszym sposobem na wykorzystanie tego trendu. Długi szalik w szerokie pasy wystarczy zarzucić na klasyczny czarny, szary albo granatowy płaszcz, aby całość straciła minimalistyczną przewidywalność. Jeszcze ciekawiej wyglądają modele zestawiające kolory charakterystyczne dla jesiennej palety: burgund z kremem, czekoladowy brąz z błękitem albo oliwkową zieleń z granatem.

Sam szalik również nie powinien wyglądać zbyt perfekcyjnie. Zamiast symetrycznie owijać go wokół szyi, można pozostawić jeden koniec znacznie dłuższy, niedbale przerzucić go przez ramię albo pozwolić obu końcom swobodnie opadać na płaszcz. W ten sposób nawet bardzo klasyczne okrycie nabiera bardziej współczesnego charakteru.

Jesienią 2026 paski nosimy z paskami. Różnica skali jest kluczowa

Najciekawsza zmiana dotyczy jednak zasad stylizowania. Przez lata wzorzysty szalik był dodatkiem do jednolitej bazy. Teraz można potraktować go jako część większej układanki i zestawić ze swetrem, koszulą albo spódnicą w kolejne paski. Stylistka Julia Gall wskazuje wręcz na warstwowe łączenie różnych wersji tego wzoru jako jeden ze sposobów na jego odświeżenie.

Sekret tkwi w proporcjach. Do swetra w cienkie, regularne prążki dobieramy szalik z szerokimi pasami. Przy koszuli w pionowy wzór możemy z kolei wykorzystać duży szalik w poziome pasy. Nie trzeba również powtarzać dokładnie tych samych kolorów. Granatowo-kremowa dzianina może spotkać się z burgundowo-brązowym dodatkiem, jeśli przynajmniej jeden odcień spina całość.

To podejście dobrze wpisuje się w szerszy zwrot w stronę bardziej osobistego i mniej zachowawczego stylizowania klasycznych printów. Paski mają ogromną przewagę nad bardziej sezonowymi wzorami: potrafią funkcjonować jednocześnie w estetyce preppy, francuskim minimalizmie czy znacznie bardziej ekscentrycznych zestawieniach.

Jeżeli więc jesienny płaszcz zaczyna wydawać się zbyt prosty, niekoniecznie potrzebuje następcy. Czasem wystarczy striped scarf, a jeśli pod spodem pojawi się jeszcze drugi rodzaj pasków, tym lepiej.

„Chyłka”: Prawniczka, która nie zamierza być miła

Joanna Chyłka ma cięty język, ogromną pewność siebie i niewiele cierpliwości do konwenansów. Bohaterka prozy Remigiusza Mroza w serialowej wersji dostała twarz Cieleckiej, która nie musi zabiegać o sympatię widzów, by utrzymać ich uwagę. U boku aplikanta Kordiana Oryńskiego, granego przez Filipa Pławiaka, podejmuje się spraw wymagających zarówno prawniczej wiedzy, jak i odporności na presję. W tej historii równie ciekawe jak kolejne zagadki jest to, ile kosztuje życie w nieustannej gotowości do walki. To propozycja dla tych, którzy w kryminale szukają także wyrazistej bohaterki i mocnych dialogów. Serial można oglądać w Playerze.

„Belfer”: Pod podejrzanie spokojną powierzchnią

W pierwszym sezonie „Belfra” śmierć nastolatki burzy codzienność Dobrowic. Własne śledztwo rozpoczyna przybyły do miasteczka nauczyciel polskiego Paweł Zawadzki, którego gra Maciej Stuhr. Cielecka wciela się w tajemniczą Katarzynę Molendę, żonę miejscowego biznesmena. Tym razem warto obserwować ją po drugiej stronie kryminalnej zagadki: jako osobę należącą do społeczności, której sekrety stopniowo wychodzą na jaw. Scenariusz Moniki Powalisz i Jakuba Żulczyka pozwala zajrzeć za drzwi domów i przyjrzeć się zależnościom między mieszkańcami. Znajomość sąsiadów okazuje się tu czymś zupełnie innym niż wiedza o ich życiu. Pierwszy sezon, w którym zobaczymy Cielecką, jest dostępny w CANAL+.

„Prokurator”: Cielecka szuka odpowiedzi w prosektorium

Ewa Sidlecka jest patolożką, która nie poprzestaje na najbardziej oczywistym wyjaśnieniu przyczyny śmierci. W serialu według scenariusza Zygmunta i Wojciecha Miłoszewskich współpracuje z prokuratorem Kazimierzem Prochem i policjantem Witoldem Kielakiem, granymi przez Jacka Komana i Wojciecha Zielińskiego. Jej rzeczowość i upór przydają się tam, gdzie poszlaki potrafią sprowadzić śledczych na manowce. Serial „Prokurator” z 2015 roku będzie dobrym wyborem również wtedy, gdy macie ochotę na jedną zagadkę: każdy z dziesięciu odcinków opowiada osobną kryminalną historię.

„Ciemno, prawie noc”: powrót, który boli

Jeśli w „Zmorze” interesuje was przede wszystkim spotkanie z własną przeszłością, ten film warto dopisać do listy. W ekranizacji powieści Joanny Bator z 2019 roku Cielecka gra Alicję Tabor, reporterkę wracającą do Wałbrzycha w związku z zaginięciami dzieci. Rozmowy z ich bliskimi i prywatne śledztwo prowadzą ją również w stronę jej rodzinnych tajemnic. Borys Lankosz łączy kryminał z grozą, a zawodowe poszukiwanie prawdy staje się dla bohaterki bardzo osobistą konfrontacją. Podobnie jak Kama Kosowska, Alicja nie może zachować bezpiecznego dystansu do opisywanych wydarzeń. Wraca przecież do miejsca, którego historię sama współtworzy.

„Totalna magia” (1998): Jesień z siostrami Owens

Choć w kinach pojawiła się „Totalna magia 2”, to nie wyobrażamy sobie jednak jesieni bez pierwszej części, od której wszystko się zaczęło. Sandra Bullock i Nicole Kidman grają siostry obdarzone magicznymi zdolnościami, nad których życiem uczuciowym ciąży rodzinna klątwa. Sally marzy o spokojnym codzienny życiu, Gillian szuka przygód, ale gdy pojawia się niebezpieczeństwo, mogą liczyć przede wszystkim na siebie. W sieci stylizacje i makijaż bohaterek z końca lat 90. stały się inspiracją dla estetyki whimsigoth: koronek, aksamitów i biżuterii z niebiańskimi motywami. Pod tą atrakcyjną powierzchnią kryje się opowieść o siostrzeństwie i uwalnianiu się od przemocy. Jest trochę mroku, ale na koniec zostaje otucha, że druga kobieta stanie zawsze za nami murem. Produkcję można oglądać na platformie Netflix.

„Kiedy Harry poznał Sally” (1989): Spacery po Nowym Jorku wśród złotych liści

Jesienią inspirujemy się także garderobą Sally Albright. Swetry, marynarki i spacery wśród złotych liści Central Parku pomogły komedii Roba Reinera stać się wizualnym wzorcem „Meg Ryan Fall”. Warto jednak oderwać wzrok od stylizacji: napisane przez Norę Ephron rozmowy o przyjaźni, seksie i miłości nadal mają świetny rytm. Harry i Sally przez lata spotykają się, spierają i stopniowo stają dla siebie kimś ważnym. Meg Ryan i Billy Crystal potrafią pokazać zarówno przyjemność z takiej bliskości, jak i lęk przed jej utratą. Idealny seans, kiedy mamy ochotę na romans, który zaczyna się od dobrej rozmowy i zostawia nas z nadzieją, że jeśli dwoje ludzi jest sobie przeznaczonych, to prędzej czy później skończy razem. Film dostępny jest na Prime Video.

„Masz wiadomość” (1998): Jesień pachnąca książkami

Mała księgarnia, nowojorskie ulice i oczekiwanie na kolejną wiadomość od kogoś, kto zdaje się doskonale nas rozumieć. Kathleen Kelly i Joe Fox w sieci zbliżają się do siebie, choć poza nim rywalizują o klientów. Nora Ephron ponownie połączyła Meg Ryan i Toma Hanksa, tworząc produkcję, dzięki której aktorka wyrosła na królową jesiennych komedii romantycznych. Dziś dochodzi do tego nostalgia za czasami, kiedy Internet był stosunkowo nowym wynalazkiem i nie pochłaniał w tak ogromnym jak dziś stopniu naszego życia. Film można zobaczyć na Playerze.

„Małe kobietki” (2019): Jesień w domu sióstr March

Ekranizacja Grety Gerwig łączy najważniejsze elementy komfortującego jesiennego filmu: ciepłe światło, książki, obszerne spódnice i dom pełen kochających się sióstr, a przede wszystkim poruszającą historię ich upadków i wzlotów, walki o prawo do podążania za własnym głosem, ambicją. Jo chce pisać, Amy malować, Meg założyć rodzinę. Ich pragnienia nie zawsze dają się pogodzić z oczekiwaniami otoczenia. Los też potrafi spłatać im figla. Saoirse Ronan, Florence Pugh, Emma Watson i Eliza Scanlen tworzą siostrzany świat, do którego chce się wracać co sezon. „Małe kobietki” dostępne są na HBO Max.

„Wszystko dozwolone” powraca z 2. sezonem

Akcja „Wszystko dozwolone” rozgrywa się w świecie zamożnych mieszkańców Los Angeles, gdzie wielkie pieniądze, prestiż i romanse często prowadzą do sądowych batalii. W centrum historii znajduje się grupa ambitnych prawniczek specjalizujących się w sprawach rozwodowych, które postanawiają opuścić kancelarię zdominowaną przez mężczyzn i założyć własną firmę. Ich klientami są ludzie gotowi zrobić niemal wszystko, by ochronić swój majątek, reputację i skrywane przez lata sekrety. Bohaterki muszą jednak mierzyć się nie tylko z problemami innych, ale również z własnymi uczuciami, rywalizacją i trudnymi decyzjami.

W drugiej odsłonie prawniczki z kancelarii Grant, Ronson & Greene ponownie znajdą się w centrum skandali. Nowe sojusze wystawią dotychczasowe przyjaźnie na próbę, a szokujące odkrycie zagrozi przyszłości całej firmy. Twórcy zapowiadają więc jeszcze więcej napięcia i zwrotów akcji, które mogą całkowicie zmienić relacje między bohaterkami.

Kim Kardashian, Sarah Paulson i Glenn Close w jednej produkcji

Największą atrakcją produkcji pozostaje jej obsada. W głównej roli występuje Kim Kardashian, która wciela się w Allurę Grant, wpływową prawniczkę specjalizującą się w rozwodach. Dla celebrytki i przedsiębiorczyni to jeden z najważniejszych projektów aktorskich w dotychczasowej karierze. Na ekranie towarzyszą jej Naomi Watts jako Liberty Ronson oraz Niecy Nash-Betts w roli Emerald Greene. Nie zabraknie również Sarah Paulson, znanej między innymi z „American Horror Story”, która powraca jako bezkompromisowa Carrington Lane. W obsadzie ponownie znalazła się także Glenn Close, wcielająca się w doświadczoną prawniczkę Dinę Standish. Do swoich ról wracają Teyana Taylor i Matthew Noszka, a nową twarzą produkcji będzie aktor Cauã Reymond.

„Wszystko dozwolone” – gdzie obejrzeć serial i kiedy premiera 2. sezonu?

„Wszystko dozwolone” to propozycja przede wszystkim dla widzów, którzy lubią seriale pełne intryg, wyrazistych bohaterek i luksusowych wnętrz, a jednocześnie mają ochotę na lekki niewymagający seans. Zamiast realistycznego dramatu prawniczego otrzymujemy tu mieszankę opery mydlanej, komedii i opowieści o kobiecych ambicjach. Nie brakuje efektownych kostiumów, ciętych ripost i konfliktów, które potrafią wywołać równie dużo rozbawienia co niedowierzania. Serial może przypaść do gustu miłośnikom „Dynastii”, „Gotowych na wszystko” i produkcji, w których życie prywatne bohaterów okazuje się bardziej skomplikowane niż zawodowe.

Zbliżająca się premiera to również pretekst, by nadrobić pierwszy sezon i przekonać się, dlaczego historia prawniczek wzbudziła tak wiele skrajnych emocji. Wszystkie dziewięć dotychczasowych odcinków można obejrzeć w ramach subskrypcji Disney+. Drugi sezon „Wszystko dozwolone” zadebiutuje na tej samej platformie 4 listopada 2026 roku. W dniu premiery udostępnione zostaną trzy pierwsze odcinki, a kolejne będą pojawiać się co tydzień, w środy.

Olive suede jacket to kurtka, która może zastąpić czekoladowy brąz

Zamszowa kurtka zdążyła już zostać jednym z fundamentów jesiennej garderoby. Najpierw zachwycaliśmy się modelami w karmelu i koniaku, później przyszła pora na głęboki chocolate brown. Jesień 2026 przynosi kolejny etap tej ewolucji. Podczas Fashion Month oliwkowy zamsz pojawiał się zarówno na wybiegach, jak i w stylizacjach gości pokazów, a paleta rozciągała się od mchu i khaki po ciemniejsze, leśne odcienie zieleni.

Sama oliwka jest zresztą jednym z ważniejszych kolorów sezonu. Zimmermann, Valentino, Tory Burch, Saint Laurent, Chanel, Bottega Veneta, Ferragamo, Louis Vuitton i Mugler wykorzystują jej różne odcienie na płaszczach, sukienkach i dodatkach. W połączeniu z zamszem kolor nabiera dodatkowej głębi, dlatego nawet prosta kurtka wygląda bardziej interesująco niż jej gładki skórzany odpowiednik.

Najbardziej ponadczasowe będą modele pozbawione nadmiaru detali: krótkie kurtki o pudełkowym kroju, fasony inspirowane harrington jacket albo nieco dłuższe modele przypominające trench jacket. Zamiast militarnej zieleni warto szukać odcieni przygaszonych i ziemistych. To właśnie one sprawiają, że olive suede jacket można traktować podobnie jak brązową czy czarną kurtkę.

Jak nosić oliwkową zamszową kurtkę jesienią 2026?

Najprostszy zestaw zaczyna się od jeansów. Oliwkowy zamsz świetnie wygląda z klasycznym błękitnym denimem i białym T-shirtem, ale jesienią warto zamienić go na kremowy sweter albo szary crewneck. Do tego loafersy, zamszowe botki lub minimalistyczne sneakersy i duża skórzana torba. Podobne połączenie oliwkowej zamszowej kurtki z białymi jeansami pojawia się już w jesiennych propozycjach stylizacyjnych.

Jeszcze ciekawszy efekt daje zestawienie zieleni z innymi ziemistymi tonami. Czekoladowe spodnie, karmelowa torba czy burgundowy sweter nie konkurują z oliwką, tylko podkreślają jej głębię. Jeśli natomiast chcemy pójść w stronę minimalizmu, wystarczą czarne proste spodnie, szary golf i olive suede jacket jako jedyny kolorystyczny akcent.

To właśnie wszechstronność może zdecydować o sukcesie tej kurtki. Oliwkowa zieleń wnosi do jesiennej garderoby kolor, ale nie zachowuje się jak typowy statement. Pozostaje wystarczająco neutralna, by pasować do rzeczy, które już mamy. Czekoladowy zamsz nie musi więc znikać z szafy, ale tej jesieni zyskuje wyjątkowo mocną konkurencję.

Twórca „Detektorystów” opowiada historię o stracie, nadziei i... alchemii

Za serialem stoi Mackenzie Crook, którego widzowie mogą kojarzyć z brytyjskiego „Biura” oraz wielokrotnie nagradzanych „Detektorystów”. Tym razem Crook nie tylko stworzył historię, ale również napisał scenariusz i stanął za kamerą. Głównym bohaterem jest Michael Sleep, w którego wciela się Pearce Quigley. Mężczyzna pracuje w sklepie z artykułami do majsterkowania i od siedmiu lat tkwi w tym samym miejscu – zarówno dosłownie, jak i emocjonalnie. Wszystko zmieniło się, gdy zaginęła jego ukochana Clea. Od tamtej pory Michael wiedzie spokojne, niemal całkowicie pozbawione niespodzianek życie.

Pewnego dnia jego ojciec Brian, grany przez sir Michaela Palina, przekazuje mu osobliwy przepis. Potrzebne są między innymi woda deszczowa, koński nawóz i odrobina alchemii. Michael postanawia wykorzystać recepturę do stworzenia homunkulusów – niewielkich magicznych istot, które mają posiadać zdolność przewidywania przyszłości. Fantastyczny punkt wyjścia okazuje się jednak przede wszystkim pretekstem do opowieści o samotności, stracie i szukaniu nadziei tam, gdzie najmniej się jej spodziewamy. Właśnie to połączenie ekscentrycznego brytyjskiego humoru, czułości i subtelnej magii stało się jednym z najmocniejszych znaków rozpoznawczych serialu.

Obok Quigleya i Palina w obsadzie znaleźli się również Mackenzie Crook, Lauren Patel, Sophie Willan, Jon Pointing i Paul Kaye. Szczególną uwagę przyciąga powrót Michaela Palina. Dla gwiazdora Monty Pythona była to pierwsza telewizyjna rola aktorska od siedmiu lat.

„Malutkie cuda” mają 100% na Rotten Tomatoes

Jeszcze większe wrażenie robią recenzje. Pierwszy sezon „Malutkich cudów” uzyskał 100% pozytywnych ocen krytyków w serwisie Rotten Tomatoes, dzięki czemu znalazł się w gronie najlepiej przyjętych serialowych premier 2026 roku. Krytycy szczególnie docenili charakterystyczny styl Crooka – jego umiejętność odnajdywania niezwykłości w pozornie zwyczajnym życiu oraz łączenia melancholii z bardzo łagodnym humorem. To ten sam rodzaj ciepła i uważności na bohaterów, za który wcześniej pokochano „Detektorystów”.

Sukces nie ograniczył się jednak do świetnych recenzji. Według BBC „Malutkie cuda” były największym nowym fabularnym debiutem stacji w 2026 roku. Nadawca szybko zdecydował więc, że historia będzie kontynuowana. Drugi sezon został już oficjalnie zamówiony i tym razem ma trafić na BBC One.

Polscy widzowie już mogą się przekonać, skąd tak duży entuzjazm. 7 października 2026 roku pierwszy sezon „Malutkich cudów” zadebiutował na Apple TV.

Najciekawszym zakupem może okazać się spódnica w paski, szczególnie noszona w prosty sposób: z jednolitą dzianiną, loafersami i dużą torbą.

Spódnica w paski zostanie z nami do wiosny 2027

Paski mają za sobą dekady zmian znaczenia. Kojarzyły się z francuskim stylem, estetyką preppy, mundurami marynarskimi i kontrkulturą, a później stały się jednym z najbardziej uniwersalnych wzorów w modzie. Ich kolejny powrót jest jednak wyjątkowo mocny. W kolekcjach na wiosnę i lato 2027 pojawiły się między innymi u Zankov, Thom Browne, Eckhaus Latta, Diane von Furstenberg, Tommy Hilfiger i Burberry. Projektanci przenoszą je nie tylko na klasyczne koszule czy dzianiny, ale również spódnice i sukienki.

To ważne, bo sama spódnica ponownie znajduje się w centrum zainteresowania projektantów. Miuccia Prada i Raf Simons zbudowali wokół niej znaczną część kolekcji Prada na wiosnę 2027, pokazując modele mini, do kolan, plisowane, haftowane i o linii A. W połączeniu z powrotem pasków daje to jeden z tych trendów, które łatwo przenieść z jesieni do kolejnego sezonu.

Najbardziej aktualnie wyglądają modele midi i maxi, szczególnie te o prostej lub lekko rozszerzanej linii. Czarno-białe czy granatowo-kremowe paski pozostają klasyką, ale warto spojrzeć również na czekoladowy brąz, bordo, czerwień i zieleń. Wiosenne kolekcje 2027 pokazują zresztą, że paski coraz częściej wychodzą poza bezpieczną paletę i stają się elementem bardziej zdecydowanej zabawy kolorem i printem.

Jak nosić spódnicę w paski? Zamiast kolejnego wzoru wybierz prostą dzianinę

Choć projektanci eksperymentują z printmaxxingiem, na co dzień spódnica w paski nie potrzebuje konkurencji. Najprostszy patent to połączenie jej z jednolitym swetrem. Szary, kremowy, granatowy albo czekoladowobrązowy model uspokoi graficzny wzór i sprawi, że całość będzie wyglądała bardziej jesiennie. Najlepiej wybierać dzianinę o nieco luźniejszym fasonie i miękkiej fakturze, którą można częściowo wsunąć za pasek spódnicy.

Do tego loafersy. Klasyczne czarne sprawią, że stylizacja pójdzie w stronę współczesnego preppy, natomiast masywniejsze modele na grubszej podeszwie dodadzą jej kontrastu. Można założyć do nich cienkie skarpetki albo podkolanówki, a kiedy zrobi się chłodniej zamienić je na wysokie skórzane kozaki.

Na tym właśnie polega siła pasków w 2026 i 2027 roku. Nie są już przypisane do jednej estetyki. Mogą wyglądać akademicko z loafersami, minimalistycznie z prostą dzianiną albo znacznie bardziej ekstrawagancko, kiedy zestawimy je z kolejnym wzorem. Projektanci dają nam pełną swobodę, ale jesienią najciekawsza może okazać się właśnie najprostsza wersja: spódnica w paski, miękki sweter i para dobrych loafersów.

Netflix usuwa „The End of the F***ing World” 4 listopada

Netflix szykuje się do pożegnania z jednym ze swoich najbardziej cenionych tytułów. Czarna komedia „The End of the F***ing World”, którą gigant streamingu przez osiem lat dystrybuował na całym świecie, zniknie z platformy. Ostatnim dniem na obejrzenie serialu będzie 4 listopada, a od 5 listopada produkcja przestanie być dostępna w serwisie. W Polsce serial był dotąd oferowany na wyłączność na Netfliksie, dlatego na razie nie wiadomo, gdzie i kiedy widzowie znów będą mogli po niego sięgnąć.

Produkcja znika w ramach szerszej fali zmian w katalogu platformy. Według zestawień branżowych w 2026 roku z Netfliksa ma zniknąć ponad sto tytułów sygnowanych jako Netflix Originals. „The End of the F***ing World” to jedna z pierwszych i najgłośniejszych pozycji z tej listy, co dodatkowo rozgrzewa dyskusje wśród fanów serialowej klasyki.

Alex Lawther i Jessica Barden tworzą duet, który pokochali widzowie

„The End of the F***ing World” to brytyjska czarna komedia, która pierwotnie trafiła na antenę stacji Channel 4, a jej międzynarodową dystrybucją zajął się Netflix. Serial powstał na podstawie komiksów Charlesa Forsmana i opowiada historię nastolatka o psychopatycznych zadatkach oraz spragnionej przygód buntowniczki, którzy wyruszają we wspólną, pechową podróż. W głównych rolach wystąpili Alex Lawther i Jessica Barden, których kreacje stały się jednym z największych atutów produkcji.

Całość liczy dwa sezony i szesnaście odcinków, co czyni ją idealną propozycją na weekendowy maraton przed zapowiedzianym usunięciem. To historia opowiedziana z charakterystycznym, gorzkim humorem i melancholijną czułością, która pod warstwą prowokacji skrywa zaskakująco wrażliwy portret dorastania.

Dlaczego serial poleca aż 92% widzów

Mimo niepozornej premiery „The End of the F***ing World” zdobył serca publiczności i krytyki. W serwisie Rotten Tomatoes produkcja może pochwalić się wynikiem 94% pozytywnych recenzji krytyków oraz 92% ocen od widzów, a na IMDb zgromadziła 8,0 na 10. Serial chwalono za błyskotliwie napisane scenariusze, nieoczywisty humor i wyraziste kreacje głównej pary aktorskiej. To właśnie te walory sprawiły, że po latach tytuł wciąż bywa wymieniany wśród najlepszych seriali w historii Netfliksa.

Dla tych, którzy jeszcze go nie widzieli, zbliżające się usunięcie z platformy to ostatni dzwonek.

Najbardziej wciąga tu poczucie, że pod każdą historią kryje się następna. Policyjne śledztwo otwiera drzwi do różnych środowisk, a prywatne ambicje bohaterów splatają się z polityką. Widz wie przy tym coś, czego oni jeszcze nie wiedzą: ten świat niedługo przestanie istnieć. Nawet najbardziej efektowne sceny zabawy mają przez to gorzki posmak.

Krytycy byli zgodni. Pierwszy sezon ma 100% pozytywnych recenzji

Za serial odpowiadają Tom Tykwer, Henk Handloegten i Achim von Borries. Gereona gra Volker Bruch, a Charlotte — Liv Lisa Fries. To wokół tej dwójki skupia się znaczna część historii, choć rozbudowana obsada pozwala spojrzeć na Berlin z wielu perspektyw. 

Pierwszy sezon otrzymał na Rotten Tomatoes 100% pozytywnych recenzji na podstawie 34 tekstów. To odsetek przychylnych opinii, a nie średnia ocen — wynik świadczy jednak o wyjątkowej zgodności krytyków. Suzi Feay z „Financial Times” przyznała mu 5/5, podkreślając siłę intrygi i kreację Brucha.

W 2019 roku produkcję uhonorowała również Europejska Akademia Filmowa, przyznając jej European Achievement in Fiction Series Award. Doceniono zarówno filmowy rozmach, jak i portret społecznych oraz politycznych realiów Berlina. 

"Babilon Berlin" OPINIA

W „Babilonie Berlin” najbardziej podoba mi się to, że miasto jest równie ważne jak bohaterowie. Nocne kluby, taniec, stroje — wszystko przyciąga wzrok, ale pod tym zachwytem szybko pojawia się niepokój. Wiadomo, dokąd zmierza historia Niemiec, dlatego nawet beztroskie sceny ogląda się z poczuciem, że ta swoboda ma swój termin ważności. Najciekawsza jest dla mnie Charlotte. Jej ambicje, upór i próby wyrwania się z biedy angażują mnie bardziej niż część kryminalnej intrygi. To jej kibicuję najmocniej, zwłaszcza gdy musi udowadniać, że zasługuje na szansę, którą mężczyźni dostają znacznie łatwiej. Początek wymaga skupienia i cierpliwości. Mimo to uważam, że warto mu je poświęcić. „Babilon Berlin” daje przyjemność oglądania pięknie zrealizowanego serialu, a jednocześnie nie pozwala wygodnie rozsiąść się w nostalgii za dawnymi czasami. Im lepiej poznaje się ten świat, tym wyraźniej widać, ile przemocy kryje się za jego efektowną fasadą.

Serial, który warto odkryć poza listą oczywistych hitów

„Babilon Berlin” wymaga na początku trochę uwagi. Nazwisk, zależności i wątków jest sporo, ale właśnie dzięki temu miasto wydaje się pełne życia. To propozycja dla miłośników kryminałów i seriali kostiumowych, którzy lubią, gdy historia wykracza poza rozwiązanie jednej sprawy. Kostiumy i scenografia przyciągają wzrok, lecz równie mocno działa narastający niepokój. „Babilon Berlin” można obecnie oglądać w HBO Max.

Olive suede bag to nowa alternatywa dla brązowej torebki

Zamsz pozostaje jednym z kluczowych materiałów jesieni, ale po kilku sezonach zdominowanych przez koniak i chocolate brown jego paleta zaczyna się rozszerzać. W centrum zainteresowania znalazły się oliwkowe odcienie, od przygaszonego khaki przez mech aż po głęboką leśną zieleń. To właśnie takie kolory pojawiają się na kurtkach, butach i akcesoriach, a szczególnie dobrze współpracują z charakterystyczną, matową fakturą zamszu. 

Olive suede bag ma podobny potencjał do swojej brązowej poprzedniczki. Nie zachowuje się w stylizacji jak intensywny kolor, dlatego można traktować ją niemal jak neutral. Najbardziej ponadczasowo wyglądają duże modele na ramię, miękkie hobo bags oraz pojemne shopperki, których forma dodatkowo podkreśla fakturę materiału. Mniejsza torebka o sztywnej konstrukcji będzie z kolei dobrym wyborem do bardziej eleganckich zestawów.

Warto zwrócić uwagę również na sam odcień. Zamiast jasnej, militarnej zieleni lepiej szukać przygaszonego khaki z domieszką brązu albo szarości. Dzięki temu torebka nie będzie sprawiała wrażenia sezonowego dodatku i łatwo połączymy ją z rzeczami, które już znajdują się w jesiennej szafie.

Zamszowa torebka khaki pasuje nawet do czarnego płaszcza

Najciekawsze połączenie na jesień 2026 opiera się właśnie na kontraście. Klasyczny czarny płaszcz, ciemne jeansy lub szerokie garniturowe spodnie i olive suede bag tworzą zestaw minimalistyczny, ale znacznie mniej przewidywalny niż ten sam look z czarną torebką. Oliwkowa zieleń ociepla czerń, a zamsz dodaje gładkim wełnianym tkaninom potrzebnej faktury.

Równie dobrze działa z szarością. Grafitowy płaszcz, szary sweter i jeansy można przełamać dużą zamszową torbą khaki oraz brązowymi loafersami. Nie trzeba przy tym dopasowywać koloru butów do torebki. Jesienne akcesoria wyglądają dziś ciekawiej, kiedy zamiast idealnego kompletu tworzą paletę złożoną z kilku pokrewnych ziemistych odcieni.

Oliwkowa torebka naturalnie odnajdzie się też obok czekoladowego brązu, kremu, bordo i błękitnego denimu. To właśnie ta wszechstronność sprawia, że może być jednym z bardziej praktycznych zakupów sezonu. Olive suede bag wprowadza do garderoby kolor, ale nie wymaga budowania stylizacji wokół siebie. I być może dlatego jesienią 2026 khaki ma szansę zrobić z zamszem dokładnie to, co kilka sezonów wcześniej zrobił czekoladowy brąz.

„Prawo ulicy” — śledztwo, za którym kryje się całe miasto

Akcja rozgrywa się w Baltimore. Detektyw Jimmy McNulty angażuje się w sprawę organizacji handlującej narkotykami, a policyjny zespół próbuje rozpracować jej strukturę, wykorzystując między innymi podsłuchy. Obserwujemy zarówno funkcjonariuszy, jak i ludzi po drugiej stronie śledztwa: handlarzy, ich współpracowników oraz osoby uzależnione. Każda z tych perspektyw zmienia sposób, w jaki odbieramy kolejne wydarzenia. 

Z czasem historia obejmuje następne środowiska: portowych robotników, polityków, szkoły i redakcję gazety. W ciągu pięciu sezonów i 60 odcinków powstaje rozległy portret miasta, którego problemy są ze sobą ściśle powiązane. Decyzja podjęta w gabinecie potrafi odbić się na życiu dziecka z ubogiej dzielnicy, a presja na dobre statystyki wpływa na sposób prowadzenia śledztw. Serial pokazuje te zależności poprzez losy konkretnych ludzi, pozwalając widzowi samodzielnie połączyć szczegóły. 

Obsada, którą trudno zapomnieć, i uznanie krytyków

Dominic West gra McNulty’ego — inteligentnego, upartego policjanta, którego zawodowa determinacja nie zawsze idzie w parze z rozsądkiem. Partnerują mu między innymi Sonja Sohn jako Kima Greggs, Lance Reddick jako Cedric Daniels i Wendell Pierce jako Bunk Moreland. Ich bohaterowie różnią się temperamentem i podejściem do pracy, dzięki czemu policyjny zespół ma własne napięcia, ambicje i konflikty.

W obsadzie są również Idris Elba oraz Michael Kenneth Williams, którego Omar Little należy do najbardziej charakterystycznych postaci serialu. Siła tej opowieści tkwi właśnie w bohaterach: nawet ci pojawiający się na drugim planie mają swoje przyzwyczajenia, słabości i powody, by postępować tak, a nie inaczej. 

Uznanie znajduje odzwierciedlenie w ocenach. „Prawo ulicy” ma średnio 94% pozytywnych recenzji krytyków na Rotten Tomatoes, a trzeci i czwarty sezon osiągają po 100%. W IMDb ocena widzów wynosi 9,3/10. Warto rozróżnić te wskaźniki: pierwszy pokazuje odsetek przychylnych recenzji, drugi jest średnią ocen użytkowników. 

Dla kogo jest „Prawo ulicy” i gdzie je obejrzeć?

To propozycja dla osób, które lubią kryminały z rozbudowanymi bohaterami i społecznym tłem. Początek wymaga uwagi: nazwisk jest wiele, rozmowy bywają oszczędne, a znaczenie niektórych scen staje się jasne dopiero później. Ta cierpliwość pozwala jednak mocniej wejść w świat serialu i dostrzec, jak starannie skonstruowano jego historię.

Wszystkie pięć sezonów można obecnie obejrzeć w Polsce na HBO Max. 

Kurtka z H&M wpisuje się w jeden z najważniejszych trendów jesieni 2026

Funnel-neck jacket rozpoznamy przede wszystkim po kołnierzu. Zamiast klasycznych klap czy wykładanego kołnierzyka mamy wysoką konstrukcję otaczającą szyję, która po zapięciu staje się najważniejszym detalem całej sylwetki. Trend nie pojawił się jednak nagle. Phoebe Philo wykorzystała charakterystyczny wysoki kołnierz już w debiutanckiej kolekcji swojej marki w 2023 roku, a jesienią 2026 podobne rozwiązania pojawiły się między innymi u Proenzy Schouler, COS i Balenciagi.

Model z H&M jest ciekawą, bardziej przystępną interpretacją tego kierunku. Kurtka jest krótka i dwurzędowa, ma obszerny fason, reglanowe rękawy, pagony oraz kominowy kołnierz zapinany na guziki. Elastyczny dół tworzy lekko zaokrągloną sylwetkę, dzięki czemu fason znajduje się gdzieś pomiędzy krótkim płaszczem, bomberką i nowoczesnym trenczem.

To właśnie zabawa proporcjami sprawia, że funnel-neck jacket wygląda świeżo. Wysoki kołnierz buduje objętość w górnej części sylwetki, podczas gdy krótka długość eksponuje talię i nogi. Trend pojawiał się już wiosną 2026 w lżejszych wersjach ze skóry czy bawełnianego twillu, a kolekcje na wiosnę 2027 potwierdzają, że nie jest jednosezonowy. Funnel-neck jackets znalazły się między innymi w kolekcji By Malene Birger pokazanej podczas Copenhagen Fashion Week.

Funnel-neck jacket nosimy zamiast trencza. Najlepiej wygląda z szerokimi spodniami

Ciemnobeżowy kolor modelu H&M sprawia, że może przejąć funkcję klasycznego trencza. Pasuje do czerni, szarości, granatu, czekoladowego brązu i denimu, ale jego krótka forma daje znacznie więcej możliwości zabawy proporcjami niż płaszcz sięgający kolan.

Najprostszy zestaw stworzymy z szerokimi garniturowymi spodniami i cienką dzianiną. Objętość kurtki zostaje wtedy zrównoważona przez długą linię nogawek. Do tego wystarczą loafersy albo botki z wydłużonym noskiem i duża skórzana torba. Na co dzień można zamienić tailoring na proste lub lekko rozszerzane jeansy i zestawić kurtkę z miękkim swetrem.

Warto również wykorzystać sam kołnierz. Zapięty wysoko nadaje stylizacji bardziej architektoniczny charakter i właściwie eliminuje potrzebę dodawania szalika. Rozpięty sprawia natomiast, że kurtka wygląda swobodniej i bliżej jej do klasycznego okrycia przejściowego. To detal, który pozwala zmieniać charakter jednej rzeczy bez dokładania kolejnych warstw.

Trencz pozostaje inwestycją na lata, ale funnel-neck jacket wnosi do jesiennej garderoby coś, czego klasycznemu prochowcowi zaczyna brakować: nową proporcję. A skoro fason przechodzi już z kolekcji jesień-zima 2026 do wiosny 2027, krótka kurtka z wysokim kołnierzem może okazać się zakupem na znacznie dłużej niż jeden sezon.

Modern cape wraca na jesień 2026. Tym razem w minimalistycznej wersji

Peleryny regularnie powracają do mody, ale ich najnowsza odsłona zdecydowanie odcina się od historycznych skojarzeń. Zamiast ciężkich zdobień, kapturów i bardzo rozkloszowanych form pojawiają się czyste linie, monochromatyczne kolory i oszczędne detale. Efekt jest bliższy współczesnemu minimalizmowi niż garderobie gotyckiej bohaterki.

Czerń tylko wzmacnia ten kierunek. Najciekawsze modele przypominają przeskalowane marynarki albo krótkie płaszcze z rozcięciami na ręce. Mogą kończyć się w okolicy bioder lub sięgać niemal do kolan. Ważniejsza od długości jest sama konstrukcja: materiał powinien swobodnie układać się wokół sylwetki i tworzyć wyraźną, graficzną linię.

Trend dobrze wpisuje się w szerszy powrót bardziej mrocznej, romantycznej mody na jesień 2026. Nie oznacza to jednak przebierania się od stóp do głów w estetykę witchy. Peleryna może być pojedynczym elementem takiej garderoby, szczególnie jeśli pozostałe rzeczy pozostaną współczesne i codzienne.

Jak nosić czarną pelerynę? Z jeansami zamiast romantycznej sukienki

Najłatwiejszym sposobem na oswojenie modern cape jest denim. Proste albo lekko rozszerzane jeansy odbierają czarnej pelerynie teatralność i sprawiają, że może funkcjonować podobnie jak oversize'owa marynarka. Pod spodem wystarczy cienki szary sweter, golf albo biały T-shirt, jeśli początek jesieni jest jeszcze ciepły.

Do tego kozaki. Wysoki model o minimalistycznej cholewce stworzy bardziej elegancki zestaw, natomiast slouchy boots z miękkiej skóry lub zamszu wprowadzą do niego kolejną mocną tendencję sezonu. Przy szerokich jeansach wystarczą natomiast botki z wydłużonym noskiem, częściowo ukryte pod nogawką.

Czarna peleryna świetnie współpracuje również z jesienną paletą. Można dodać do niej torebkę w kolorze oxblood, oliwkowego zamszu albo czekoladowego brązu. Dzięki temu monochromatyczna góra nie wygląda zbyt surowo, a jeden kolorystyczny akcent wystarcza do zbudowania całej stylizacji.

Modern cape ma więc niewiele wspólnego z kostiumem na Halloween. Jesienią 2026 traktujemy pelerynę dokładnie tak, jak kilka sezonów temu traktowaliśmy oversize'ową marynarkę: narzucamy ją na najprostsze rzeczy w szafie i pozwalamy, by to jej proporcje zrobiły całą pracę.

Trencz oversize z H&M łączy dwa mocne trendy jesieni 2026

Jesienny powrót kraty nie oznacza automatycznie powrotu do estetyki old money. W 2026 roku klasyczny wzór coraz częściej trafia na rzeczy o swobodniejszych proporcjach i jest zestawiany z denimem, skórą czy cięższymi butami. To część szerszego zwrotu w stronę garderoby inspirowanej stylem vintage, preppy i brytyjską klasyką, ale pozbawionej dawnej perfekcji. Krata ponownie pojawia się również w aktualnych kolekcjach takich marek jak Chloé, Isabel Marant, Coach czy COS.

Trencz oversize z H&M idealnie wpisuje się w ten kierunek. Model kosztuje ma długi, obszerny fason oraz beżowo-brązowoszarą kratę. Jest dwurzędowy, ma reglanowe rękawy, pagony, szeroki pasek do wiązania i rozcięcie z tyłu.

To właśnie proporcje są tutaj równie ważne jak wzór. Długi fason i szerokie rękawy sprawiają, że płaszcz można nosić luźno, niemal jak model pożyczony z męskiej garderoby. Pasek daje natomiast możliwość całkowitej zmiany sylwetki. Zawiązany mocno w talii porządkuje oversize, a pozostawiony luźno pozwala zachować bardziej nonszalancki efekt.

Jak nosić trencz w kratę? Jeansy i loafersy odbierają mu formalność

Najprostszy zestaw na jesień 2026 zaczyna się od niebieskich jeansów. Co ciekawe, dokładnie w ten sposób H&M stylizuje płaszcz również na zdjęciach produktowych. Szeroki denim wystaje spod długiego trencza, dzięki czemu klasyczna krata przestaje wyglądać formalnie.

Do codziennej stylizacji warto wybrać proste albo lekko szerokie jeansy w średnim odcieniu błękitu, cienki szary sweter i czarne skórzane loafersy. Mokasyny wprowadzają element preppy, ale denim skutecznie chroni całość przed efektem szkolnego mundurka. Można też dodać dużą miękką torbę zamiast małej, usztywnianej torebki.

Przy chłodniejszej pogodzie wystarczy zamienić cienką dzianinę na grandpa knit albo gładki golf w kolorze szarym, bordo czy czekoladowym. Krata zawiera kilka neutralnych tonów, dlatego płaszcz nie wymaga budowania całej garderoby wokół swojego wzoru. Dobrze odnajdzie się również przy czarnych spodniach, denimowej koszuli czy spódnicy midi i cięższych loafersach.

To dobra alternatywa dla osób, które mają już klasyczny beżowy trencz i szukają jego mniej oczywistego następcy. Konstrukcja pozostaje znajoma, ale oversize i krata przesuwają całość w stronę jesieni 2026. Zamiast kolejnego neutralnego płaszcza dostajemy rzecz, która sama buduje stylizację.

„Moi smutni zmarli”. Rodzinne spotkanie uruchamia niepokojące wydarzenia

Emma jest emerytowaną lekarką, która widzi i słyszy zmarłych. Od lat próbuje zachować dystans wobec ich obecności. Po śmierci matki sama musi jednak zmierzyć się ze stratą. Wtedy odwiedza ją siostrzenica Julie, obdarzona podobną, lecz znacznie intensywniejszą zdolnością. Jej przyjazd burzy porządek, który Emma z trudem utrzymywała.

W tym samym czasie w dzielnicy Piedrabuena dochodzi do zabójstwa trojga nastolatków. Okolica naznaczona przemocą staje się miejscem wydarzeń, które naruszają granicę między żywymi a umarłymi. To, co dotychczas było osobistym ciężarem Emmy, zaczyna dotykać także sąsiadów. Mieszkańcy muszą skonfrontować się z własnymi wspomnieniami, krzywdami i poczuciem winy.

Twórca „Spencer” sięga po argentyńską literaturę grozy

Za reżyserię odpowiada Pablo Larraín, autor „Jackie”, „Spencer”, „Marii” i „El Conde”. Chilijski twórca pracował już z prozą Stephena Kinga: wyreżyserował „Historię Lisey” z Julianne Moore i Clive’em Owenem. W tamtej produkcji żałoba również splatała się z niepokojącymi wspomnieniami i nadprzyrodzonym doświadczeniem.

Tym razem materiału dostarczyła Mariana Enríquez. Adaptacja łączy tytułowe opowiadanie z postaciami i wątkami zaczerpniętymi z innych utworów pisarki. Dzięki temu powstała jedna historia osadzona w jej literackim świecie, gdzie codzienność jest podatnym gruntem dla grozy. W Emmę wciela się Mercedes Morán, a Julie gra Dolores Fonzi. Towarzyszą im m.in. Alejandra Flechner, Carlos Portaluppi i Germán de Silva.

Od festiwalowego ekranu do seansu w jeden wieczór

Produkcja znalazła się w konkursie głównym 74. Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w San Sebastián, gdzie zaprezentowano ją w wersji pełnometrażowej. Festiwalowy program podaje czas trwania wynoszący 187 minut. Na platformie historia została podzielona na cztery odcinki.

To propozycja dla widzów, którzy w horrorze szukają również dramatu rodzinnego i społecznego tła. Kontakt ze zmarłymi staje się tu sposobem opowiadania o tym, co nadal wpływa na życie całej okolicy.

„Moi smutni zmarli” są dostępni na Netflixie od 24 września 2026 roku. 

Athletic blush – róż, który ożywia cerę

Do tej pory róż często rozprowadzałyśmy w kierunku skroni, aby podkreślić rysy twarzy. W makijażu athletic blush najważniejszy jest natomiast środek policzków, czyli miejsce, w którym skóra naturalnie się rumieni, gdy wzrasta tętno.

Nie chodzi już o modelowanie twarzy, lecz o nadanie cerze świeżości. Efekt zapewnia ciepły, świetlisty odcień nałożony tak delikatnie, by spod koloru nadal prześwitywała naturalna faktura skóry i piegi. Róż powinien wyglądać tak, jakby rumieniec pojawił się sam.

Jaki odcień różu wybrać, by uzyskać efekt athletic blush?

Kluczem do udanego makijażu jest odpowiedni kolor. Jak radzi Nikki DeRoest, róż powinien być na tyle wyrazisty, by ożywić cerę, ale jednocześnie wyglądać naturalnie. Przy jasnej karnacji najlepiej sprawdzą się odcienie różowe i brzoskwiniowe, przy średniej i oliwkowej – terakotowe, a przy ciemnej – jagodowe lub ceglaste.

Co ciekawe, makijażystka poleca róż w pudrze zamiast kremowego. Taka formuła pozwala stopniowo budować intensywność koloru, nakładając go cienkimi warstwami.

„Zacznij od naprawdę niewielkiej ilości produktu i stopniowo dokładaj kolejne warstwy, aż uzyskasz efekt rumieńca, który wygląda, jakby przebijał spod skóry, a nie leżał na jej powierzchni” – radzi ekspertka.

Jak wykonać makijaż athletic blush krok po kroku?

Róż nakładamy na najbardziej wypukłą część policzków, czyli tę, która unosi się, gdy się uśmiechamy. Następnie delikatnie rozcieramy kosmetyk na zewnątrz i nieco w dół, pilnując, by kolor nie schodził zbyt nisko i nie obciążał optycznie twarzy.

Na koniec wystarczy miękkim pędzlem lub wilgotną gąbeczką zatrzeć granice różu, aby płynnie połączył się ze skórą.

Efekt? Świeża, promienna cera i wygląd osoby, która właśnie wróciła z treningu. Nawet jeśli jedyną aktywnością poprzedniego wieczoru było oglądanie ulubionego serialu do późna.

Artykuł w oryginale ukazał się w ELLE.Fr

Najlepsze kosmetyki do włosów zniszczonych – nasze wybory

• Najlepszy produkt ogółem: K18 Leave-In Molecular Hair Mask

• Najlepszy produkt o długotrwałym działaniu: B3 Brazilian BondBuilder Color Care Conditioner

• Najlepszy produkt do włosów farbowanych: Olaplex N°.3PLUS Complete Repair Treatment

• Najlepsza lekka formuła: Wella Professionals Ultimate Repair Miracle Hair Rescue

„Regenerację włosów można porównać do remontu domu” – mówi Tina Mui, trycholożka, stylistka fryzur i założycielka marki AWARE Hair. „Czasem zniszczenia są tak poważne, że trzeba odbudować całe fundamenty. Innym razem wystarczy wypełnić niewielkie pęknięcie. A często potrzebna jest po prostu nowa warstwa farby”.

Podobnie działają kosmetyki do włosów. Odżywki o kwaśnym pH i preparaty wygładzające pomagają poprawić stan łusek włosa i ograniczyć puszenie. Kuracje proteinowe wzmacniają osłabione pasma, natomiast nowoczesne technologie odbudowy wiązań we włosach pozwalają działać głębiej, w obrębie ich wewnętrznej struktury.

Największym wyzwaniem jest oczywiście ustalenie, czego tak naprawdę potrzebują nasze włosy. Dlatego poprosiliśmy stylistów fryzur współpracujących z gwiazdami o wskazanie preparatów, po które najchętniej sięgają w przypadku różnych rodzajów uszkodzeń. Ich rekomendacje uzupełniliśmy kosmetykami, które wielokrotnie sprawdziły się w naszych redakcyjnych testach. Oto najlepsze produkty do pielęgnacji zniszczonych włosów – od intensywnie odżywczych masek po zaawansowane kuracje odbudowujące wiązania wewnątrz włosa.

Jak często stosować kuracje do włosów zniszczonych?

Wszystko zależy od rodzaju produktu. Odżywki nawilżające, preparaty bez spłukiwania i kosmetyki o kwaśnym pH można często stosować przy każdym myciu. Ich zadaniem jest wygładzenie łusek włosa, ograniczenie puszenia i ułatwienie rozczesywania oraz układania fryzury.

Inaczej wygląda sytuacja w przypadku kuracji proteinowych, z którymi nie należy przesadzać.

„Zazwyczaj zalecam, by zacząć od stosowania takiego produktu raz w tygodniu lub nawet rzadziej i obserwować, jak reagują włosy” – radzi Mui.

Częstotliwość stosowania preparatów odbudowujących wiązania we włosach zależy natomiast od konkretnej formuły i producenta. Najlepiej więc kierować się zaleceniami podanymi na opakowaniu.

Czy można przesadzić z regeneracją włosów?

Zdecydowanie tak. „Od lat powtarzam swoim klientkom i klientom jedno: stosujcie produkty zgodnie z instrukcją” – podkreśla Mui.

Dłuższe trzymanie kosmetyku na włosach lub częstsze nakładanie go wcale nie musi przynieść lepszych efektów. W niektórych przypadkach może wręcz pogorszyć ich kondycję. Dotyczy to zwłaszcza kuracji proteinowych, których nadużywanie może zwiększać podatność włosów na łamanie.

Choć współczesne kosmetyki potrafią wyraźnie poprawić wygląd i kondycję zniszczonych pasm, nie są w stanie trwale naprawić mocno rozdwojonych końcówek. Czasami najlepszym rozwiązaniem jest po prostu wizyta u fryzjera i podcięcie włosów.

Tekst w oryginale ukazał się w ELLE.Us

Sweter w paski wraca na jesień 2026. Klasyczny wzór znów wygląda świeżo

Paski mają za sobą wyjątkowo długą modową historię. Były elementem francuskich mundurów marynarskich, symbolem kontrkultury, częścią estetyki preppy, a dzięki Coco Chanel czy Jeanowi Paulowi Gaultierowi na stałe weszły również do kanonu mody luksusowej. W 2026 roku projektanci ponownie sięgają po ten wzór. Paski pojawiły się między innymi w kolekcjach Zankov, Thom Browne, Burberry, Eckhaus Latta, Tommy Hilfiger i Diane von Furstenberg.

Jesienią najbardziej interesuje nas jednak ich spokojniejsze wydanie. Zamiast marynarskiego longsleeve'u wybieramy miękki sweter o lekko luźnym fasonie. Może mieć klasyczne połączenie granatu i kremu, ale równie dobrze sprawdzą się czekoladowy brąz, burgund, oliwkowa zieleń czy przygaszona czerwień. Szczególnie dobrze wyglądają szersze pasy i lekko mięsiste dzianiny, które nadają prostemu wzorowi bardziej współczesny charakter.

To również trend, przy którym nie trzeba budować garderoby od początku. Paski dobrze znoszą upływ czasu, a w obiegu vintage coraz większym zainteresowaniem cieszą się modele takich marek jak Prada, Sonia Rykiel, Marc by Marc Jacobs, Junya Watanabe czy Issey Miyake.

Jak nosić sweter w paski jesienią 2026? Proste jeansy i zamszowe botki wystarczą

Najbardziej aktualna stylizacja jest zaskakująco prosta. Sweter w paski zestawiamy z jeansami o prostej nogawce, najlepiej w klasycznym błękicie lub ciemnym indygo. To połączenie, które wygląda niewymuszenie, ale nie przypadkowo. Paski dodają denimowi charakteru, a jeansy odbierają wzorowi jego preppy grzeczność. Podobny sposób stylizowania pasków z denimem pojawia się również wśród najprostszych rekomendacji na ich współczesne noszenie.

Kluczowe są jednak buty. Zamiast sneakersów warto wybrać zamszowe botki w czekoladowym brązie, koniaku albo oliwkowej zieleni. Zamsz jest jednym z ważnych materiałów jesieni 2026 i pojawia się zarówno na butach i torbach, jak i kurtkach. Szczególnie interesująco wypada właśnie w ziemistych odcieniach zieleni, które stanowią alternatywę dla klasycznych jesiennych brązów.

Do takiej bazy wystarczy duża torba, skórzany pasek i prosty płaszcz. Sweter można lekko wsunąć w jeansy z przodu albo pozostawić luźno, jeśli ma bardziej obszerny fason. Efekt powinien być trochę francuski, trochę skandynawski i przede wszystkim pozbawiony przesadnej perfekcji. Jesienią 2026 paski nie potrzebują skomplikowanej oprawy. Najlepiej wyglądają wtedy, kiedy traktujemy je jak nowy neutral.

Najbardziej przejmujące jest tu napięcie między sceniczną charyzmą a bezradnością poza światłem reflektorów. Człowiek, który potrafi wywołać tak silne emocje u innych, sam potrzebuje pomocy. Jego trudności odbijają się na relacjach z bliskimi, a obok zachwytu nad talentem pojawiają się lęk, zmęczenie i rozczarowanie.

„Skazany na bluesa” zachęca, by za rozpoznawalnym głosem i wizerunkiem zobaczyć konkretnego człowieka. Dzięki temu historię można śledzić także bez znajomości dyskografii Dżemu. Piosenki nadają jej dodatkową siłę, ale równie istotne pozostają sceny pokazujące cenę, jaką płacą najbliżsi bohatera.

Tomasz Kot jako Ryszard Riedel. Rola, którą doceniono w Gdyni

W centrum filmu stoi Tomasz Kot, partneruje mu Jolanta Fraszyńska jako Małgorzata „Gola” Riedel, żona muzyka. W obsadzie znaleźli się także Anna Dymna, Joanna Bartel, Adam Baumann i Maciej Balcar.

Kot buduje postać poprzez ruch, spojrzenie i zmieniającą się energię bohatera. Sceniczna swoboda kontrastuje z chwilami wycofania, a charakterystyczny wygląd Riedla staje się punktem wyjścia do pokazania jego emocji. Ważna jest również Fraszyńska: jej obecność pozwala spojrzeć na tę historię z perspektywy osoby, która kocha, lecz nie może przejąć kontroli nad cudzym życiem.

Za tę kreację Kot otrzymał w 2005 roku nagrodę prezydenta Gdyni za debiut filmowy. Produkcja zdobyła również Złotego Klakiera, wyróżnienie dla filmu najdłużej oklaskiwanego przez festiwalową publiczność.

Na tym lista sukcesów się nie kończy. „Skazany na bluesa” otrzymał 8 nominacji do Orłów w 2006 roku, w tym za role Kota, Fraszyńskiej i Dymnej. Statuetkę za najlepsze kostiumy zdobyła Ewa Krauze, wcześniej nagrodzona za tę samą pracę w Gdyni.

Dlaczego warto obejrzeć „Skazanego na bluesa”?

To propozycja na wieczór, kiedy mamy ochotę na kino, które wymaga emocjonalnego zaangażowania. Film pozwala poczuć fascynację artystą, a jednocześnie pozostawia przestrzeń na trudne pytania: gdzie kończy się wsparcie, jak żyć obok osoby uzależnionej i dlaczego sama miłość czasem nie wystarcza?

„Skazany na bluesa” można obecnie obejrzeć bezpłatnie w TVP VOD. 

„Historie równoległe”. Pisarka zagląda do cudzych okien

Sylvie szuka pomysłu na nową powieść. Jej uwagę przyciągają mieszkający naprzeciwko bracia i ich tajemnicza przyjaciółka Anna. Pisarka zaczyna ich podglądać, próbując odczytać relacje, które łączą tę trójkę. Cudze życie staje się materiałem do opowieści, choć bohaterka zna przecież tylko jego fragmenty.

Sytuację komplikuje pojawienie się Adama, młodego mężczyzny zatrudnionego do pomocy w codziennych obowiązkach. Jego udział w życiu Sylvie i obserwowanych przez nią sąsiadów okazuje się znacznie większy, niż mogła przewidzieć. Fikcja, nad którą pracuje, zaczyna niebezpiecznie splatać się z miłosną intrygą rozgrywającą się po drugiej stronie ulicy.

Punkt wyjścia jest szczególnie ciekawy: pisarka chce zrozumieć innych ludzi, ale patrzy na nich przez własne wyobrażenia. To, co widzi z okna, nie musi oznaczać tego, co sobie dopowiada. W takiej sytuacji nawet niewinny gest może stać się początkiem zupełnie błędnej historii.

Isabelle Huppert i Vincent Cassel. Obsada robi wrażenie

W Sylvie wciela się Isabelle Huppert, a Adama gra Adam Bessa. Obok nich występują Virginie Efira, Vincent Cassel, Pierre Niney i Catherine Deneuve. Dla miłośników francuskiego kina już samo spotkanie tych nazwisk jest dobrym powodem, żeby zainteresować się filmem.

W produkcję zaangażowali się także Maciej Musiał i Krzysztof Piesiewicz, wieloletni współpracownik Kieślowskiego. Nawiązanie do „Dekalogu VI” oraz „Krótkiego filmu o miłości” jest więc ważną częścią projektu. Farhadi wraca do motywu podglądania, pragnienia bliskości i przekonania, że obserwując kogoś z dystansu, można poznać prawdę o jego życiu.

Dopiero w kinach, już na VOD. Gdzie obejrzeć film?

Film wszedł do polskich kin 14 sierpnia 2026 roku, a od 29 września można wypożyczyć go m.in. w CANALVOD, czyli wypożyczalni dostępnej w serwisie CANAL+. 

Dla jednej osoby

Głównym założeniem projektowym było stworzenie wygodnego miejsca do życia dla jednej osoby. Na małej, 28-metrowej powierzchni miały znaleźć się wszystkie niezbędne udogodnienia, ale należało je tak wpasować w ciasne ściany niewielkiej kawalerki, by uniknąć wrażenia przytłoczenia, o które w takiej przestrzeni bardzo łatwo.

Konieczne były więc zmiany! Pralkę przeniesiono do zabudowy przy kuchni, co pozwoliło maksymalnie zagospodarować przestrzeń łazienki. Znało się dzięki temu miejsca na spory prysznic, a także toaletę oraz umywalkę.

Równie sprytnie zaaranżowana jest tu sypialnia. Domowa alkowa nie znajduje się w osobnej, oddzielonej ścianką przestrzeni. Łóżko zostało ukryte za ścianą z luksfer oraz zasłoną. W efekcie pozwala to na całkowite oddzielenie sypialni przy jednoczesnym zachowaniu dostępu do naturalnego światła dziennego.

Architektom zależało na tym, by zredukować ilość niezbędnych elementów do minimum. Dzięki temu nic nie zaburza aranżacji, nie generuje wizualnego chaosu i nie przytłacza. Kluczem do osiągnięcia takiego efektu było strefowanie przestrzeni oraz zastosowanie zasady "mniej znaczy więcej". Zamiast dosłownego naśladownictwa starej architektury, wnętrze subtelnie do niej nawiązuje poprzez wybrane formy, materiały i detale.

Color dreniching

Jak optycznie powiększyć przestrzeń? Większość specjalistów radzi wykorzystanie jasnych kolorów, które odbijają światło i dzięki temu pokój wydaje się przestronniejszy. To reguła, która w wielu przypadkach się sprawdza. W tym małym, 28-meyrowym mieszkaniu architekci poszli inną ścieżką i postawili na inny optyczny trik! W strefie wejścia postawiono na odważny zabieg color drenchingu. Przedpokój otulony w ciemny brązowy kolor oraz zwieńczony łukiem zyskał teatralność i głębię, wyraźnie oddzielając próg od reszty mieszkania.

Klimat mid-century modern

W tym wnętrzu jasne kolory nie są dominantą. Choć stanowią bazę, to charakter tego mieszkania buduje coś zupełnie innego: ciemne brązy, drewno i luksfery, które składają się na klimat mid-century modern. Projektanci połączyli różne faktury i wzory, kreując ciekawą mieszankę wpływów. Ogromną rolę w odbiorze tego gdańskiego studia odgrywa starannie zaplanowane oświetlenie. Zadbano o odpowiednią barwę światła oraz jego warstwowość, projektując sporo niezależnych scen świetlnych.

„Rain Man” – podróż, która zaczęła się od chłodnej kalkulacji

Charlie Babbitt jest młodym handlarzem samochodów, skupionym przede wszystkim na pieniądzach i własnych interesach. Po śmierci ojca dowiaduje się, że niemal cały wielomilionowy majątek został zapisany instytucji opiekującej się jego starszym bratem, o którego istnieniu Charlie nie miał pojęcia. Raymond jest autystycznym mężczyzną o wyjątkowej pamięci i niezwykłych zdolnościach matematycznych. Licząc na przejęcie części spadku, Charlie zabiera go ze sobą i rusza w podróż przez Stany Zjednoczone. To, co początkowo jest wyrachowanym planem, stopniowo zmienia się jednak w pierwszą prawdziwą próbę zbudowania relacji między braćmi.

Tom Cruise i Dustin Hoffman stworzyli duet, który przeszedł do historii kina

Za kamerą stanął reżyser Barry Levinson, znany również z takich produkcji, jak „Fakty i akty”, „Wydział zabójstw Baltimore” oraz „Bugsy”. Najważniejsze role zagrały gwiazdy światowego kina – Tom Cruise i Dustin Hoffman. Cruise wciela się w impulsywnego i skupionego na sobie Charliego, podczas gdy Hoffman jako Raymond buduje postać całkowicie opartą na rutynie, przywiązaniu do szczegółów i własnym sposobie postrzegania świata. To właśnie ich relacja pozostaje centrum filmu i sprawia, że klasyczny road movie z czasem staje się znacznie bardziej intymnym dramatem.

I nie przeszedł on bez echa. W 1989 roku „Rain Man” zdobył aż 4 Oscary w najważniejszych kategoriach: za najlepszy film, najlepszego aktora pierwszoplanowego dla Dustina Hoffmana, najlepszego reżysera i najlepszy scenariusz oryginalny. Po latach produkcja nadal zbiera bardzo wysokie noty. Na IMDb ma 8,0/10 przy około 590 tys. ocen, natomiast na Rotten Tomatoes 88 proc. recenzji krytyków jest pozytywnych, a wynik widzów wynosi 90 proc. To rzadki przypadek filmu końca lat 80., który wciąż pozostaje równie wysoko oceniany przez obie grupy odbiorców.

Kiedy „Rain Man” znika ze streamingu? To dobry moment, żeby nadrobić klasyk

„Rain Man” spodoba się widzom, którzy od road movie oczekują czegoś więcej niż zmieniających się krajobrazów. To przede wszystkim historia o rodzinie, dojrzewaniu do odpowiedzialności i relacji, która zaczyna się od egoistycznej kalkulacji, a kończy w zupełnie innym miejscu. Jeśli dobrze oglądało wam się „Forresta Gumpa”, „Zapach kobiety” czy inne hollywoodzkie dramaty, w których najważniejsi są bohaterowie i ich przemiana, warto dać temu klasykowi szansę.

Z seansem lepiej jednak nie zwlekać.„Rain Man” jest obecnie dostępny w Polsce w ramach oferty Amazon Prime Video, ale trafił na listę tytułów, które w przeciągu 30 dni znikną z platformy.

Baleriny zamiast sneakersów? Ten trend zostaje z nami na dłużej

Podczas London Fashion Week baleriny pojawiały się w bardzo różnych zestawieniach. Niskie modele z miękkich materiałów, m.in. satyny, noszono zarówno z luźnymi jeansami, jak i bardzo obszernymi spódnicami. Dzięki temu klasyczny fason przestał wyglądać zachowawczo, a stał się ciekawym narzędziem do zabawy proporcjami.

Coraz częściej baleriny zajmują też w garderobie miejsce, które przez lata należało do sneakersów. Są wygodne, ale jednocześnie dodają stylizacji lekkości i bardziej kobiecego charakteru. Dobrze wyglądają z cięższymi, jesiennymi materiałami i warstwami, dlatego łatwo przenieść je z codziennych zestawów do biurowych stylizacji.

Skórzane baleriny z Zary są proste, ale mają ciekawy detal

W ofercie Zary pojawił się czarny model wykonany w 100% z koziej skóry. Klasyczny kolor sprawia, że łatwo zestawić go z większością rzeczy, które już mamy w szafie, a delikatne marszczenie z tyłu dodaje prostemu fasonowi bardziej dopracowanego charakteru.

To typ butów, które mogą działać zarówno w minimalistycznej stylizacji, jak i w zestawie opartym na mocniejszych kontrastach proporcji. Na co dzień można połączyć je z jasnymi jeansami i dopasowanym swetrem, a całość uzupełnić lekką kurtką oraz niewielką torebką. Do biura sprawdzą się natomiast z lejącymi spodniami o eleganckim kroju, klasyczną koszulą i masywną srebrną biżuterią. Dzięki temu baleriny nie wyglądają przesadnie dziewczęco, tylko stają się nowoczesną alternatywą dla loafersów czy sneakersów.

To jeden z tych modeli, który dobrze pokazuje, dlaczego moda ponownie zainteresowała się balerinami. Są proste, wygodne i wystarczająco klasyczne, by nie stracić aktualności po jednym sezonie.

Artykuł ukazał się w oryginale na ELLE.uk  

Selekcja perfum

Tobacco Chocolat – TOM FORD

Gorzka czekolada i aromatyczny tytoń mają tu niemal likierową głębię, którą rozświetla pomarańcza. Kakao, wanilia i balsam peruwiański tworzą kremową woń gourmand, bardziej wytrawną niż deserową.

Paris–St. Moritz Les Eaux de Chanel – CHANEL

Zielona gruszka i róża mają tu chłodny, niemal mineralny charakter. Piżmowo-ambrowa baza ociepla kompozycję i zostawia na skórze miękki ślad.

Boss Bottled Beyond – BOSS

Świetlista piwonia skontrastowana ze słodyczą syropu klonowego. Ambrowe tło dodaje ciepła, ale nie odbiera kompozycji kwiatowej lekkości.

Velvet Tonka Elixir – BDK

Velvet Tonka wraca w bardziej skoncentrowanej odsłonie. Kremowa pistacja i kwiat pomarańczy zanurzają się w tonce, cynamonie, wanilii i tytoniu, a skórzany akord nadaje całości charakter.

La Favorite – Jean Paul Gaultier

Flakon przywołuje kultowe Fragile, zapach idzie własną drogą. Białe kwiaty są ogrzewane przez benzoin, migdałową tonkę i wanilię – kremowo, miękko, blisko skóry.

Northern Love – Frédéric Malle

Gra między ciepłem i chłodem. Kremowe drzewo sandałowe, cynamon i wanilia układają się na skórze jak ciepły uścisk w chłodny dzień – miękki i trochę nostalgiczny.

Vanilla Affair – D’ORSAY

Wanilia i tytoń w bardzo zmysłowym duecie. Tonka i labdanum dodają balsamicznego ciepła, a paczula, ambra i białe piżmo zostają blisko skóry.

Demon Dancer – EX NIHILO

Kwaśny rabarbar, chłodna mięta, pieprz i soczysta pomarańcza dają niemal elektryczną świeżość. Kwiat pomarańczy łagodzi ją tylko na moment, zanim pojawi się zmysłowa, drzewno-piżmowa baza.

Vanilla Skin – PHLUR

Wanilia z pieprznym twistem. Kryształki cukru i różowe jabłko kuszą słodyczą, ale jaśmin, kaszmirowe drewno i agar szybko sprowadzają ją na bardziej wytrawne tory.

Miss Dior Eau de Parfum – Dior

Róża z Grasse zamienia lekki bukiet na kaszmirowy płaszcz. Sandałowiec, paczula i palisander dodają jej głębi, a wanilia, migdał i tonka miękko otulają skórę. Miss Dior staje się bardziej zmysłowa, ale wciąż pozostaje rozpoznawalna od pierwszej nuty.

La Vie Est Belle L’Elixir Very Cherry – Lancôme

Wiśnia w wersji noir – soczysta, ale nie słodka. Liście fiołka dodają chłodu, a oud, kakao i wanilia zostawiają gęsty, dekadencki ślad.

Murano Exclusive – The Merchant of Venice

Zielone galbanum i szafran otwierają drogę irysowi i fiołkowi. Kadzidło, paczula i skóra dodają kompozycji głębi i odrobiny tajemniczości. Piękny, intymny zapach zamknięty we flakonie ze szkła Murano.

L’Heure Bleue – Guerlain

Klasyka w nowym wydaniu i coś dla wielbicielek nuty irysa i gorzkiej pomarańczy, obok których pojawia się molekuła Cascalone. Pudrowa, miękka i zaskakująco lekka – niemal transparentna kompozycja.

„Nikomu ani słowa”. Porywacze chcą czegoś więcej niż pieniędzy

Doktor Nathan Conrad prowadzi wygodne życie w Nowym Jorku. Ma rodzinę i dobrze prosperującą praktykę. Wszystko zmienia się, gdy zostaje porwana jego córka Jessie. Żądanie przestępców jest nietypowe: psychiatra ma skłonić młodą pacjentkę, Elisabeth Burrows, do ujawnienia tajemniczego sześciocyfrowego kodu. Ta informacja pozwoli im dotrzeć do ukrytego, niezwykle cennego klejnotu.

Elisabeth jest straumatyzowana, nieufna i trudno nawiązać z nią kontakt. Conrad musi zdobyć jej zaufanie, mając świadomość, że od powodzenia tej rozmowy zależy bezpieczeństwo dziecka. Porywacze obserwują jego działania, a on próbuje zrozumieć, co łączy pacjentkę z przestępcami. Film stopniowo odsłania znaczenie jej wspomnień, prowadząc widza od szpitalnych korytarzy do coraz bardziej niebezpiecznej zagadki.

Michael Douglas i Brittany Murphy w centrum intrygi

Douglas gra człowieka przyzwyczajonego do słuchania innych i zachowywania spokoju. Porwanie córki wystawia te umiejętności na najtrudniejszą próbę. Naprzeciw niego pojawia się Brittany Murphy jako Elisabeth — dziewczyna, której przeszłość okazuje się kluczem do całej historii. Ich spotkania budują napięcie równie mocno jak działania porywaczy.

W obsadzie znaleźli się także Sean Bean, wcielający się w przywódcę przestępców, oraz Famke Janssen jako żona Conrada. Reżyserem filmu jest Gary Fleder, a scenariusz powstał na podstawie powieści Andrew Klavana. To historia oparta na klasycznym thrillerowym mechanizmie: człowiek posiadający wiedzę i doświadczenie trafia w sytuację, w której musi działać pod presją, nie mając pewności, komu może zaufać.

Kiedy „Nikomu ani słowa” znika z Netflixa?

To propozycja dla widzów, którzy lubią kryminalne tajemnice, szantaż i wyścig z czasem. 

„Nikomu ani słowa” na Netflixie jest do 17 października 2026 roku. 

Rozkloszowana spódnica z wełną na jesień 2026

Projektanci polskiej sieciówki stworzyli model, który zachwyca geometryczną precyzją i minimalistycznym wykończeniem. Rozkloszowana spódnica o długości midi została wyposażona w ozdobne zakładki, które nadają jej struktury i sprawiają, że materiał pięknie układa się w ruchu. Eleganckie szczypanki nie tylko dodają całości elegancji, ale też gwarantują swobodę podczas chodzenia.

W zestawie znajduje się także elegancki pasek, który pozwala na precyzyjne zaznaczenie talii i dopasowanie szerokości do indywidualnych potrzeb. Spódnica ma praktyczne zapięcie na kryty zamek, dzięki czemu linia bioder pozostaje gładka i niezakłócona zbędnymi elementami. Całość prezentuje się elegancko, wręcz luksusowo, przypominając projekty z wyższej półki. Jestem pewna, że tę spódnicę bez trudu wkomponujesz w swoje codzienne oraz bardziej formalne zestawy.

Spódnica z wełną - ideał na chłodniejsze dni

Wybierając ubrania na jesień i zimę, warto zwracać szczególną uwagę na skład. Ten model został uszyty z tkaniny z dodatkiem naturalnej wełny (50%), co zapewnia doskonałe właściwości termoizolacyjne i sprawia, że spódnica chroni przed przenikliwym wiatrem. Wełna słynie ze swojej trwałości oraz odporności na zagniecenia, dzięki czemu ubranie zachowuje nienaganny wygląd przez cały dzień, nawet po wielu godzinach spędzonych za biurkiem.

Materiał ma przyjemną w dotyku strukturę, która świetnie komponuje się z innymi jesiennymi teksturami, takimi jak gładka skóra czy miękka dzianina. Spódnica dostępna jest w czterech klasycznych kolorach – beżowym, szarym, ciemnobrązowym oraz burgundowym, który - niestety - jest już prawie wyprzedany. Te stonowane i głębokie barwy idealnie pasują do jesiennej aury i stanowią doskonałą bazę do budowania różnorodnych zestawów kolorystycznych, od monochromatycznych po oparte na kontrastach.

Jak stylizować rozkloszowaną spódnicę z wełną?

Rozkloszowany dół o długości midi najlepiej prezentuje się w towarzystwie dopasowanej góry, co pozwala zachować odpowiednie proporcje sylwetki. Możesz połączyć tę spódnicę z cienkim, dopasowanym golfem z wiskozy lub wełny merino. Taki zestaw stworzy niezwykle elegancką linię i optycznie wysmukli sylwetkę.

Jeśli wolisz bardziej swobodne stylizacje, wybierz np. luźniejszy, krótki sweterek, który kończy się dokładnie na linii paska. W chłodniejsze dni doskonałym uzupełnieniem będzie klasyczny, dwurzędowy płaszcz o prostym kroju lub krótka kurtka o fasonie bomberki, która doda całości nowoczesnego charakteru. Wełniana spódnica z Reserved z powodzeniem wpisze się także w buirowy dress code - wystarczy, że zestawisz ją z klasyczną, białą koszulą z kołnierzykiem i skórzanymi czółenkami, a na wierzch zarzucisz taliowaną marynarkę.

Kluczowym elementem jesiennych stylizacji z tą spódnicą są odpowiednie buty. Doskonale sprawdzą się tu wysokie kozaki na obcasie, których cholewka schowa się pod rąbkiem materiału czy skórzane lub zamszowe mokasyny. Jeśli zależy ci na swobodnym, miejskim efekcie, sneakersy również zdadzą egzamin.

„Gad” („Reptile”, 2023)

Brutalne zabójstwo młodej agentki nieruchomości uruchamia śledztwo, w którym praktycznie każdy może mieć coś do ukrycia. Detektyw Tom Nichols, grany przez Benicio Del Toro, próbuje uporządkować kolejne tropy, ale im głębiej wchodzi w sprawę, tym bardziej odkrywa sieć kłamstw, korupcji i zależności sięgających znacznie dalej niż jedna zbrodnia.

„Gad” to klasyczny slow burn: nie spieszy się z odpowiedziami, buduje ciężką atmosferę i pozwala podejrzewać niemal wszystkich. Justin Timberlake gra w nim partnera zamordowanej kobiety, a Alicia Silverstone – żonę Nicholsa.

„Zabójca” („The Killer”, 2023)

David Fincher bierze na warsztat historię zawodowego mordercy, który po jednym nieudanym zleceniu zaczyna ścigać ludzi odpowiedzialnych za konsekwencje jego błędu. Michael Fassbender gra człowieka obsesyjnie przywiązanego do planu, rutyny i kontroli, który nagle w jednej chwili traci wszystkie trzy elementy.

„Zabójca” bardziej niż klasyczną zagadkę oferuje chłodną analizę przestępcy i mechanizmu zemsty. To precyzyjny, minimalistyczny thriller, w którym równie ważne jak akcja są cisza, obserwacja i narastająca paranoja.

„Dobry opiekun” („The Good Nurse”, 2022)

Jedna z najbardziej niepokojących historii na tej liście, tym bardziej że została zainspirowana prawdziwymi wydarzeniami. Amy Loughren, pielęgniarka pracująca na intensywnej terapii, zaprzyjaźnia się z nowym kolegą Charliem Cullenem. Kiedy w szpitalu zaczynają umierać pacjenci, kobieta nabiera podejrzeń, że sympatyczny współpracownik może mieć z tym coś wspólnego.

Jessica Chastain i Eddie Redmayne prowadzą film bez zbędnych efektów, dzięki czemu napięcie wynika przede wszystkim z wiedzy, że zagrożenie może znajdować się kilka metrów dalej, w zwyczajnym szpitalnym korytarzu.

„Winni” („The Guilty, 2021)

Jake Gyllenhaal właściwie nie opuszcza dyspozytorni numeru alarmowego, a mimo to „Winni” potrafią wycisnąć z półtorej godziny więcej napięcia niż niejeden rozbudowany kryminał.

Joe Baylor, policjant tymczasowo skierowany do obsługi numeru 911, odbiera telefon od kobiety, która sugeruje, że została porwana. Zaczyna desperacką próbę jej odnalezienia, dysponując jedynie głosem w słuchawce i skrawkami informacji. Im więcej dowiaduje się o sprawie, tym mniej oczywiste staje się to, co naprawdę wydarzyło się po drugiej stronie telefonu.

„Nieznajomy” („The Stranger, 2022)

Najbardziej surowa i nieoczywista propozycja w zestawieniu. Australijski thriller opiera się na prawdziwej historii jednej z największych tajnych operacji policyjnych w tym kraju. Tajny funkcjonariusz Mark, grany przez Joela Edgertona, zbliża się do Henry'ego, podejrzewanego o udział w zaginięciu dziecka. Musi zdobyć jego zaufanie i doprowadzić do wyznania, nie zdradzając własnej tożsamości.

Film Thomasa M. Wrighta unika klasycznych pościgów i widowiskowych zwrotów akcji. Zamiast tego tworzy duszną psychologiczną rozgrywkę między dwoma mężczyznami, którzy przez cały czas próbują odczytać swoje intencje.

O czym jest „Cześć, na imię mam Doris”?

Doris Miller przez lata opiekowała się matką. Po jej śmierci musi odnaleźć się w rzeczywistości pozbawionej obowiązku, który organizował jej życie. W tym samym czasie w biurze pojawia się John, nowy, znacznie młodszy kolega. Doris jest nim zauroczona, a udział w spotkaniu poświęconym rozwojowi osobistemu dodaje jej odwagi, by spróbować się do niego zbliżyć.

Z pomocą wnuczki przyjaciółki zaczyna poznawać jego zainteresowania i szukać okazji do kontaktu. Wkracza przy tym w środowisko, którego zwyczaje są dla niej nowe. Rodzi to zabawne nieporozumienia, ale również sytuacje, w których łatwo poczuć zakłopotanie razem z bohaterką. Doris interpretuje gesty Johna przez pryzmat swoich nadziei, a wyobraźnia potrafi zaprowadzić ją znacznie dalej niż ich rzeczywista znajomość. Pod komediową fabułą kryje się więc opowieść o samotności i o tym, jak bardzo człowiek chce uwierzyć, że ktoś wreszcie go dostrzegł.

Sally Field w roli kobiety, która daje sobie kolejną szansę

Największą siłą filmu jest Sally Field. Jej Doris ma ekscentryczny styl, bywa nieśmiała i niezręczna, ale potrafi też zaskoczyć determinacją. Aktorka wydobywa humor z drobnych reakcji, jednocześnie pokazując, jak wiele emocji bohaterka ukrywa pod uprzejmym uśmiechem. Dzięki temu nawet jej najbardziej nierozsądne pomysły mają zrozumiałe źródło.

Johna gra Max Greenfield, a w obsadzie znaleźli się także Tyne Daly, Beth Behrs i Natasha Lyonne. Film wyreżyserował Michael Showalter, który napisał scenariusz wspólnie z Laurą Terruso, rozwijając historię z jej krótkometrażowego „Doris & the Intern”.

Ciepły film o dojrzałości i nowych możliwościach

„Cześć, na imię mam Doris” spodoba się widzom, którzy w komedii szukają także odrobiny melancholii. Obok zauroczenia jest tu żałoba, przywiązanie do przeszłości i lęk przed zmianą. Najbardziej porusza jednak moment, w którym bohaterka zaczyna traktować własne potrzeby poważnie. Jej historia przypomina, że ciekawość świata i pragnienie bliskości pozostają ważne na każdym etapie życia.

Film można obecnie obejrzeć na Netflixie, gdzie widnieje pod tytułem „Cześć, na imię mam Doris”. Produkcja znika jednak 31 pażdziernika. To propozycja na spokojny wieczór, szczególnie dla osób, które lubią historie o bohaterkach odzyskujących przestrzeń dla siebie.

Kolor wraca do jesiennej garderoby. Wystarczy jeden mocny akcent

Jesień zwykle kojarzy się z beżami, brązem i szarością, ale paryski street style pokazuje, że w tym sezonie warto przełamać tę paletę bardziej nasyconym kolorem. Żółte rękawy, koralowoczerwone skarpetki i jeansy ze ściągaczem tworzą zestaw, który przyciąga uwagę, ale nie wygląda na przesadzony. Sekret tkwi w detalach. Zamiast budować całą stylizację wokół mocnego koloru, lepiej potraktować go jako akcent. Kurtka ze stójką i marszczone loafersy dodatkowo podkreślają charakter looku.

Koronka nie znika po lecie. Jesienią nosimy ją warstwowo

Transparentna koronka w chłodniejszych miesiącach? Zdecydowanie tak. Zamiast romantycznych sukienek pojawia się jednak w bardziej warstwowych, nonszalanckich stylizacjach. W paryskim wydaniu najlepiej wygląda w połączeniu z kontrastującymi elementami i mocniejszym kolorem. Czerwony detal sprawia, że całość nabiera nowoczesnego charakteru, a luźny, niedopracowany warkocz tylko wzmacnia efekt typowego dla Paryża „effortless chic”.

Oliwka zamiast klasycznego brązu

Jednym z najmocniejszych kolorów jesieni pozostaje oliwkowa zieleń. Na ulicach Paryża pojawiła się m.in. w stylizacji z oliwkową spódnicą Miu Miu i dodatkami utrzymanymi w podobnej tonacji. To propozycja dla osób, które lubią neutralne kolory, ale mają już dość beżu i czerni. Oliwka dobrze łączy się z khaki, czekoladowym brązem i innymi przygaszonymi odcieniami, dzięki czemu nawet kilka mocniejszych elementów może stworzyć spójną całość.

Jodełka, denim i gruby szalik. Ten zestaw wygląda jak definicja jesieni

Nie wszystkie stylizacje z Fashion Weeku wymagają garderoby pełnej designerskich ubrań. Jeden z najlepszych paryskich looków można odtworzyć z rzeczy, które większość z nas już ma. Jeansy, oversize’owa marynarka i szalik o warkoczowym splocie tworzą zestaw oparty przede wszystkim na fakturach. Jodełka przełamuje prostotę denimu, a miękka dzianina sprawia, że stylizacja od razu wygląda bardziej jesiennie. Prosto, ale z efektem.

Czerń i czekoladowy brąz to duet, którego tej jesieni nie omijamy

Jeszcze nie tak dawno łączenie czerni z brązem budziło sporo wątpliwości. Dziś ten duet jest jednym z najciekawszych sposobów na budowanie eleganckich stylizacji w neutralnej palecie. Czekoladowe kuloty zestawione z wysokimi, czarnymi botkami wyglądają nowocześnie i zdecydowanie bardziej interesująco niż klasyczny total look w jednym kolorze. To prosty trik, który można wykorzystać zarówno w stylizacji do pracy, jak i na wieczór.

Paris Fashion Week po raz kolejny udowadnia, że to właśnie ulice często najlepiej podpowiadają, jak nosić trendy z wybiegów na co dzień. Te pięć pomysłów nie wymaga całkowitej wymiany garderoby - wystarczy inaczej połączyć rzeczy, które już znamy.

Artykuł ukazał się w oryginale na ELLE.com  

Film miał premierę w 1993 roku, ale ponad trzy dekady później właściwie nic nie stracił ze swojej siły. Wręcz przeciwnie – historia człowieka, który tak bardzo koncentruje się na obowiązkach i profesjonalizmie, że niemal niezauważalnie rezygnuje z własnego życia, dziś może wybrzmiewać jeszcze mocniej. Do tego dochodzą fenomenalne role Hopkinsa i Thompson, brytyjskie posiadłości, kostiumy i melancholijny klimat, który sprawia, że trudno oderwać wzrok od ekranu.

O czym są „Okruchy dnia”? Fabuła filmu

W centrum historii znajduje się pan Stevens (Anthony Hopkins), kamerdyner, który całe zawodowe życie spędził w Darlington Hall. Jest perfekcyjny w każdym calu: dyskretny, opanowany, bezgranicznie oddany swoim obowiązkom i przekonany, że dobry służący nie powinien pozwalać, by prywatne uczucia przeszkadzały mu w pracy.

Wszystko komplikuje pojawienie się panny Kenton (Emma Thompson), nowej ochmistrzyni. Jest bardziej bezpośrednia, emocjonalna i odważna niż Stevens. Między bohaterami stopniowo rodzi się uczucie, którego żadne z nich nie potrafi – albo nie chce – nazwać. Ivory nie potrzebuje wielkich romantycznych deklaracji. Całe napięcie rozgrywa się w spojrzeniach, drobnych gestach, urwanych rozmowach i momentach, kiedy wystarczyłoby powiedzieć jedno zdanie, żeby wszystko potoczyło się inaczej.

Romans nie jest jednak jedynym tematem filmu. W retrospekcjach wracamy do Anglii lat 30., kiedy pracodawca Stevensa, lord Darlington, angażuje się w działalność polityczną i coraz bardziej zbliża do środowisk sympatyzujących z nazistowskimi Niemcami. Kamerdyner pozostaje wobec niego bezwarunkowo lojalny. Dopiero po latach zaczyna dostrzegać, jak wysoką cenę zapłacił za przekonanie, że jego rolą jest służyć, a nie zadawać pytania.

„Okruchy dnia” są więc jednocześnie historią niespełnionej miłości i opowieścią o odpowiedzialności za własne wybory. O tym, jak łatwo pomylić profesjonalizm z ucieczką przed życiem i jak boleśnie brzmi pytanie „co by było, gdyby?”, kiedy na zmianę jest już za późno.

„Okruchy dnia”: nagrody i opinie. Film zdobył aż osiem nominacji do Oscara

Po premierze „Okruchy dnia” zostały znakomicie przyjęte przez krytyków. Film otrzymał osiem nominacji do Oscara, w tym w najważniejszych kategoriach: najlepszy film, reżyseria dla Jamesa Ivory’ego, najlepszy aktor pierwszoplanowy dla Anthony’ego Hopkinsa i najlepsza aktorka pierwszoplanowa dla Emmy Thompson. Nominowano również scenariusz adaptowany Ruth Prawer Jhabvali, muzykę, kostiumy oraz scenografię.

Hopkins za rolę Stevensa otrzymał natomiast nagrodę BAFTA dla najlepszego aktora. I trudno wyobrazić sobie lepszy casting. Aktor buduje tę postać niemal wyłącznie poprzez kontrolowanie emocji – im mniej Stevens pozwala sobie pokazać, tym więcej widzi widz. Emma Thompson jest dla niego idealną przeciwwagą: ciepła i spontaniczna, ale jednocześnie wystarczająco subtelna, by uczucie między bohaterami nigdy nie zamieniło się w konwencjonalny ekranowy romans.

Ponad 30 lat po premierze opinie o filmie pozostają znakomite. Na Rotten Tomatoes „Okruchy dnia” mają obecnie 96 proc. pozytywnych recenzji krytyków i 89 proc. ocen widzów. Serwis określa film jako klasykę Merchant Ivory i podkreśla przede wszystkim role Hopkinsa oraz Thompson.

„Okruchy dnia” powstały na podstawie książki noblisty. Teraz do kin trafia ekranizacja „Klary i Słońca”

Film Jamesa Ivory’ego jest adaptacją wydanej w 1989 roku powieści Kazuo Ishiguro. „Okruchy dnia” przyniosły pisarzowi w tym samym roku Booker Prize, jedną z najbardziej prestiżowych nagród literackich na świecie.

Ishiguro, urodzony w Nagasaki i wychowany w Wielkiej Brytanii, zbudował swoją twórczość wokół pamięci, straty, przemijania i historii, które opowiadamy sami sobie, żeby móc żyć z podjętymi decyzjami. W 2017 roku otrzymał Literacką Nagrodę Nobla.

„Okruchy dnia” nie są zresztą jedyną jego książką, która trafiła na ekran. Na podstawie powieści „Nie opuszczaj mnie” powstał film z Carey Mulligan, Keirą Knightley i Andrew Garfieldem. A teraz uwagę ponownie przyciąga „Klara i Słońce”, jedna z najnowszych powieści Ishiguro.

To dobry moment, żeby wrócić do istniejących już adaptacji prozy noblisty. Tym bardziej że czasu jest coraz mniej: „Okruchy dnia” można oglądać na Netflixie tylko do 31 października. Jeśli istnieją filmy, dla których warto odłożyć telefon na dwie godziny i pozwolić historii rozwijać się we własnym tempie, ten zdecydowanie jest jednym z nich.

Konstrukcja double face i szlachetny skład

Głównym atutem tego modelu jest jego skład, w którym wełna stanowi aż siedemdziesiąt procent. To wyjątkowo wysoka zawartość naturalnego włókna, która gwarantuje doskonałą ochronę przed chłodem. Wełna posiada naturalne właściwości termoregulacyjne, co oznacza, że doskonale zatrzymuje ciepło, a jednocześnie pozwala skórze oddychać. Dzięki temu okrycie sprawdza się w bardzo różnych temperaturach. Co ważne, materiał ten charakteryzuje się dużą odpornością na zagniecenia oraz naturalną sprężystością, co sprawia, że ubranie zachowuje swój nienaganny kształt nawet przy intensywnym użytkowaniu każdego dnia.

Równie istotna jest technologia wykonania, określana jako double face. Polega ona na precyzyjnym połączeniu dwóch warstw wełnianej tkaniny w jedną całość, co eliminuje potrzebę stosowania tradycyjnej podszewki. Taki sposób szycia wymaga niezwykłej staranności, a krawędzie są wykańczane ręcznie. Dzięki temu cała konstrukcja jest niezwykle miękka, plastyczna i doskonale dopasowuje się do ruchów ciała. Brak sztywnej podszewki sprawia, że materiał miękko opływa sylwetkę, nie dodając jej zbędnej objętości. Klasyczne, otwarte klapy kołnierza oraz dyskretne zapięcie na zatrzaski dopełniają tę minimalistyczną formę.

 

 

 

 

Wyświetl ten post na Instagramie

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Post udostępniony przez Seher (@seher.sz)

Codzienną funkcjonalność podnoszą przemyślane detale, do których należą głębokie, wsuwane kieszenie boczne oraz szeroki, wiązany pasek. Pasek pozwala na swobodne regulowanie szerokości w talii, co daje możliwość podkreślenia sylwetki lub pozostawienia luźniejszego, bardziej swobodnego kroju. Prosty fason sprawia, że ubranie układa się niezwykle proporcjonalnie i nie krępuje ruchów. To doskonały przykład rzemieślniczej precyzji, która przekłada się na codzienną użyteczność i sprawia, że każda chwila spędzona w tym okryciu wiąże się z poczuciem wygody.

Wyjątkowy odcień french buff w codziennej szafie

Kolorystyka odgrywa kluczową rolę w budowaniu spójnej garderoby, a odcień french buff to prawdziwy synonim wyrafinowania. Jest to ciepły, piaskowy beż z delikatnymi, słonecznymi tonami, który znacząco różni się od chłodnych, szarych odcieni czy bardzo ciemnego camelowego brązu. Ten wyjątkowy kolor przywodzi na myśl klasyczną, paryską elegancję, która nigdy nie wychodzi z mody. French buff doskonale rozświetla twarz i dodaje blasku, co jest szczególnie cenne podczas szarych, jesiennych i zimowych dni, kiedy brakuje nam naturalnego światła.

 

 

 

 

Wyświetl ten post na Instagramie

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Post udostępniony przez Sophia Berk (@sophia.berk)

Wielką zaletą tego odcienia jest jego uniwersalność, ponieważ french buff wspaniale współgra z niemal każdym typem urody. Bez względu na to, czy masz jasną karnację i blond włosy, czy też ciemniejszą oprawę oczu, ten kolor podkreśli twoje naturalne piękno. Stanowi on idealną bazę do tworzenia różnorodnych zestawień kolorystycznych. Świetnie komponuje się z klasyczną czernią, głębokim granatem, a także z ciepłymi brązami, rudościami czy kremową bielą. Wybierając ten odcień, zyskujesz element garderoby, który bez trudu połączysz z rzeczami, które już masz w swojej szafie.

Jak stylizować wełniany płaszcz na różne okazje?

Dzięki swojemu prostemu krojowi i neutralnej barwie, ten wełniany model daje ogromne możliwości stylizacyjne. W codziennym, miejskim wydaniu możesz zestawić go z klasycznymi jeansami o prostym kroju, miękkim golfem w odcieniu złamanej bieli oraz skórzanymi botkami na płaskiej podeszwie. Luźno puszczony pasek nada całości swobodny, nieco weekendowy charakter. Jeśli chcesz stworzyć bardziej elegancki zestaw do pracy, załóż pod spód garniturowe spodnie z szerokimi nogawkami, dopasowaną koszulę oraz buty na stabilnym obcasie. Wtedy warto mocniej ściągnąć pasek w talii, aby wyraźnie zaznaczyć proporcje sylwetki.

Okrycie to sprawdzi się również podczas wieczornych wyjść, kiedy zależy ci na eleganckim i spójnym wyglądzie. Możesz narzucić je na dzianinową sukienkę midi w kolorze czekoladowego brązu lub klasyczną czarną slip dress. W połączeniu z wysokimi kozakami ze skóry oraz minimalistyczną biżuterią uzyskasz niezwykle szykowne zestawienie. Brak tradycyjnej podszewki sprawia, że płaszcz doskonale układa się na innych warstwach ubrań, więc bez problemu założysz pod niego nawet grubszy, mięsisty sweter czy marynarkę, zachowując pełną swobodę ruchów.

O czym będzie serial „Ukryte w ciemności”?

W centrum historii stoi Jonah Lynn, grany przez Lieva Schreibera, laureata nagrody Tony i gwiazdę „Ray'a Donovana”. To były żołnierz, który zostaje detektywem wydziału zabójstw, a zmęczony brutalną codziennością ulic Filadelfii przenosi się do niewielkiego miasteczka w zachodniej Pensylwanii, licząc na spokojniejsze życie. Sielanka szybko się jednak kończy, gdy mieszkańcy stają się celem wyjątkowo przebiegłego seryjnego mordercy Jurka Waltera, w którego wcielił się nagradzany Stephen Graham, znany ostatnio z głośnego „Dojrzewania”.

Obok nich w obsadzie znalazła się nominowana do nagrody Emmy Zazie Beetz jako przybrana córka Jonaha, agentka FBI Saga Bauer. To właśnie jej nieunikniona konfrontacja z Jurkiem Walterem, gdy desperackie poszukiwania ostatniej zaginionej ofiary prowadzą do finałowego starcia, stawia głównego bohatera przed pytaniem, jak daleko będzie gotów się posunąć, by chronić najbliższych. W ensemble'u pojawiają się także Bill Camp, Rory Culkin, Chrissy Metz, Poorna Jagannathan oraz Gary Carr.

Lars Kepler, czyli 20 milionów sprzedanych thrillerów

Serial powstał na podstawie prozy Larsa Keplera, czyli literackiego pseudonimu małżeństwa szwedzkich pisarzy, należącego do grona najpopularniejszych autorów thrillerów na świecie. Dziesięć wydanych przez nich powieści sprzedało się łącznie w ponad dwudziestu milionach egzemplarzy, a cała seria została przetłumaczona na czterdzieści języków i jest dystrybuowana w ponad stu siedemdziesięciu krajach. Produkcja scala dwa tytuły z tego dorobku: „Lazarus” oraz „The Sandman”. Za scenariusz i funkcję showrunnera odpowiada John Hlavin, a serial dla telewizji stworzył, napisał i wyprodukował wykonawczo laureat nagrody BAFTA Rowan Joffé. Rolę producentów wykonawczych pełnią również Schreiber, Beetz i Graham, co podkreśla, że to projekt budowany wokół swoich gwiazd.

„Ukryte w ciemności” wchodzi na Apple TV w Halloween

Dziesięcioodcinkowy dramat zadebiutuje na Apple TV dwoma odcinkami w piątek 30 października 2026 roku, idealnie wpisując się w halloweenowy nastrój. Kolejne odcinki będą udostępniane co tydzień, aż po finał zaplanowany na okres świąteczny. Zapowiedzi produkcji, w tym mrożący krew w żyłach zwiastun z pojedynkiem Schreibera i Grahama, zdążyły już rozbudzić apetyty widzów szukających inteligentnego kryminału.

O czym jest „Sonata”? Błędna diagnoza i odkryty talent

Grzegorz dorasta z diagnozą autyzmu, która przez lata wyznacza sposób, w jaki otoczenie interpretuje jego zachowanie. Dopiero kiedy ma 14 lat, zostaje rozpoznany niedosłuch. To moment, który zmienia rozumienie jego trudności z komunikacją i otwiera drogę do odpowiedniego wsparcia.

Ważne miejsce w życiu chłopaka od początku zajmuje fortepian. Dzięki aparatowi słuchowemu zaczyna poznawać dźwięki, a zainteresowanie instrumentem nabiera nowego znaczenia. Grzegorz chce zostać pianistą i wystąpić w filharmonii. Szczególnie fascynuje go „Sonata księżycowa” Beethovena. Droga do realizacji tego marzenia wymaga jednak nauki, rehabilitacji i przekonywania kolejnych osób, by dały mu szansę.

Film pozwala przyjrzeć się również jego rodzicom. Ich determinacja oznacza codzienną pracę, szukanie pomocy i mierzenie się ze zwątpieniem. Obok wielkiego marzenia są zwyczajne rodzinne napięcia, zmęczenie i potrzeba bliskości. To właśnie ten wymiar historii sprawia, że łatwo zaangażować się w losy bohaterów.

Michał Sikorski, Małgorzata Foremniak i Łukasz Simlat w obsadzie

W Grzegorza Płonkę wciela się Michał Sikorski. To rola wymagająca pokazania zarówno trudności bohatera, jak i jego temperamentu, uporu oraz poczucia humoru. Festiwalowa nagroda za debiut zwróciła uwagę na aktora już na początku jego filmowej drogi.

„Mieliśmy komfort długich przygotowań. Bardzo dużo próbowaliśmy, improwizowaliśmy, nagrywaliśmy sceny i później wspólnie analizowaliśmy materiał. To była wręcz koronkowa robota” - mówił Sikorski w rozmowie z GQ.

Rodziców Grzegorza grają Małgorzata Foremniak i Łukasz Simlat, a Jerzy Stuhr pojawia się jako profesor Henryk Skarżyński. Medyczna pomoc, w tym wszczepienie implantu słuchowego, jest istotną częścią opowieści. Blaschke łączy ją z historią dojrzewania chłopaka, który coraz wyraźniej potrafi powiedzieć, czego chce od życia.

Wzruszająca historia, w której jest także miejsce na humor

„Sonata” zainteresuje miłośników kina opartego na faktach i widzów szukających opowieści o rodzinnych więziach. Porusza trudne tematy, ale ma też lekkość i humor. Grzegorz jest bohaterem z własnymi ambicjami, emocjami i charakterem — jego muzyczna pasja nadaje filmowi kierunek.

To również historia skłaniająca do zastanowienia nad tym, jak wiele zależy od uważności otoczenia. Pochopna ocena potrafi zamknąć możliwości, a właściwie rozpoznane potrzeby pozwalają je odkryć. „Sonata” trafiła do polskich kin 4 marca 2022 roku. Obecnie można ją obejrzeć w Prime Video oraz TVP VOD.

Agent FBI i złodziej muszą połączyć siły. O czym jest „Czerwona nota”?

John Hartley, profiler FBI, ściga przestępców specjalizujących się w kradzieżach dzieł sztuki. Podczas jednej z akcji zostaje wciągnięty w rozgrywkę, która zmusza go do współpracy z Nolanem Boothem — utalentowanym złodziejem o równie imponującym ego. Ich wspólnym celem staje się nieuchwytna przestępczyni znana jako Goniec.

Sojusz od początku jest trudny. Hartley i Booth mają odmienne metody, nie ufają sobie i wykorzystują każdą okazję, by dopiec partnerowi. Tymczasem rywalka potrafi wyprzedzać ich plany. Pościg prowadzi bohaterów przez kolejne kraje, od wystawnych wnętrz po odizolowane więzienie i dżunglę.

Przyjemność z seansu płynie z obserwowania, kto kogo przechytrzy. Kolejne układy okazują się nietrwałe, a pewność siebie bohaterów regularnie zderza się z cudzym sprytem. Film utrzymuje przy tym lekki ton: nawet w niebezpiecznych sytuacjach pozostaje miejsce na żart.

Johnson, Reynolds i Gadot. Trzy gwiazdy, trzy różne temperamenty

Dwayne Johnson gra Hartleya, Ryan Reynolds wciela się w Bootha, a Gal Gadot występuje jako Goniec. Zderzenie ich ekranowych osobowości napędza historię. Powaga agenta kontrastuje z gadatliwością złodzieja, podczas gdy ich przeciwniczka z wyraźną przyjemnością przejmuje kontrolę nad sytuacją.

Scenariusz i reżyseria są dziełem Rawsona Marshalla Thurbera. Twórca opowiadał, że chciał połączyć kino o napadach, przygodę i komedię. Wśród inspiracji wymieniał „Ocean’s Eleven”, „Aferę Thomasa Crowna” i „Poszukiwaczy zaginionej Arki”. W filmie ukrył również nawiązania do hollywoodzkich klasyków — część powstała spontanicznie podczas zdjęć, z udziałem samych aktorów.

Lekka przygoda na wieczór. Gdzie obejrzeć „Czerwoną notę”?

To propozycja dla widzów, którzy lubią efektowne pościgi, złodziejskie intrygi i słowne potyczki między bohaterami. „Czerwona nota” sprawdzi się podczas wieczoru, gdy ma się ochotę na widowiskową rozrywkę z przymrużeniem oka. Jej atrakcyjność opiera się na tempie, obsadzie i przygodowej konwencji, w której zuchwały plan zawsze może zostać zastąpiony jeszcze bardziej zuchwałym.

„Czerwona nota” zadebiutowała na Netflixie 12 listopada 2021 roku i nadal jest dostępna w polskim katalogu platformy. 

O czym jest „Znachor”? Człowiek, który musi zacząć od początku

Profesor Rafał Wilczur jest cenionym chirurgiem, którego uporządkowane życie nagle się rozpada. Traci rodzinę, a po brutalnej napaści również pamięć. Nie wie, kim jest, i nie potrafi wrócić do dawnego świata. Przez kolejne lata wędruje, podejmując się prostych prac. Żyje jako Antoni Kosiba, bez pieniędzy i pozycji, które wcześniej wydawały się czymś oczywistym.

Pozostają mu jednak medyczne umiejętności. Pomagając chorym, stopniowo zdobywa zaufanie ludzi, choć leczenie bez uprawnień naraża go na poważne konsekwencje. Los prowadzi go również do Marysi — córki, której nie rozpoznaje. Ich spotkanie staje się sercem tej opowieści.

Właśnie tutaj tkwi emocjonalna siła „Znachora”. Największe napięcie rodzi się z oczekiwania na chwilę, w której bohaterowie zrozumieją, jak wiele ich łączy. Nawet znajomość historii nie musi odbierać przyjemności z seansu: pozwala uważniej przyglądać się gestom, spojrzeniom i drobnym oznakom rodzącej się bliskości.

Leszek Lichota w legendarnej roli. Obok niego Maria Kowalska i Anna Szymańczyk

Leszek Lichota mierzy się z postacią naznaczoną traumą, która próbuje odnaleźć swoje miejsce w świecie. Jego Wilczur daje tej historii spokojny punkt ciężkości. W filmie równie istotna jest Marysia, grana przez Marię Kowalską — twórcy rozbudowali jej perspektywę, nadając córce profesora równorzędne miejsce w narracji.

Ignacy Liss wciela się w hrabiego Czyńskiego, a Anna Szymańczyk gra Zośkę, właścicielkę młyna. Za reżyserię odpowiada Michał Gazda, za scenariusz — Marcin Baczyński i Mariusz Kuczewski. Zdjęcia Tomasza Augustynka wykorzystują urodę polskiego krajobrazu, budując malowniczą oprawę melodramatu.

Przebój, do którego warto wrócić. Gdzie obejrzeć „Znachora”?

To propozycja dla widzów, którzy lubią kino kostiumowe, rodzinne historie i wzruszenia bez ironicznego dystansu. Film podejmuje tematy straty, samotności i społecznych uprzedzeń, ale zostawia również przestrzeń na nadzieję. Dobrze sprawdzi się podczas jesiennego wieczoru, gdy od seansu oczekuje się przede wszystkim emocji i możliwości zanurzenia w innym świecie.

Sukces po premierze był wymierny: w pierwszym, niepełnym tygodniu „Znachor” zanotował 11,9 mln wyświetleń, zajmując pierwsze miejsce w Polsce i drugie w globalnym zestawieniu nieanglojęzycznych filmów Netflixa.

Produkcja zadebiutowała na platformie 27 września 2023 roku i nadal jest dostępna w jej polskim katalogu. 

„Przełęcz ocalonych”. Na front bez karabinu

Desmond zgłasza się do wojska z przekonaniem, że może pomagać jako sanitariusz. Jego wiara i zasady wykluczają jednak posługiwanie się bronią. Podczas szkolenia ta decyzja budzi niezrozumienie przełożonych i niechęć innych rekrutów. Człowiek, który chce ratować rannych, musi najpierw udowodnić, że można na nim polegać.

Prawdziwa próba przychodzi na Okinawie. Gdy pole bitwy zamienia się w miejsce, z którego trudno wydostać się żywym, Doss szuka kolejnych rannych i organizuje ich ewakuację. Film buduje napięcie wokół pojedynczych istnień: każdy odnaleziony żołnierz oznacza następny wysiłek, kolejne ryzyko i decyzję, czy starczy sił, by wrócić po jeszcze jednego. Ta część opowieści pozwala zrozumieć skalę czynu, który z perspektywy historycznej łatwo zamknąć w jednej liczbie.

Andrew Garfield w roli, która przyniosła mu nominację do Oscara

Andrew Garfield nadaje Desmondowi łagodność i upór. Jego bohater bywa nieśmiały, ale kiedy przychodzi do obrony własnych przekonań, trudno go złamać. Aktor otrzymał za tę kreację nominację do Oscara. W obsadzie znaleźli się również Teresa Palmer, Sam Worthington, Vince Vaughn i Hugo Weaving. Za kamerą stanął Mel Gibson, a „Przełęcz ocalonych” zdobyła łącznie sześć nominacji do nagród Akademii. Ostatecznie zwyciężyła w dwóch kategoriach: za montaż oraz miks dźwięku.

Film o sprzeciwie wobec zabijania

Najciekawsze w tej historii jest napięcie między przekonaniami Dossa a rzeczywistością frontu. Bohater uważa udział w wojnie za uzasadniony, lecz sam odmawia zabijania. Dlatego przesłanie filmu najtrafniej odczytać jako obronę ludzkiego życia i prawa do pozostania wiernym własnemu sumieniu.

Film można obejrzeć na Prime Video.

Jesień zdecydowanie sprzyja takim książkom. Długie wieczory, deszcz uderzający o szyby i coraz wcześniej zapadający zmrok tworzą idealną scenerię dla historii, w których niemal każda postać ma coś do ukrycia. A pod tym względem Gillian Flynn ma czytelnikom sporo do zaoferowania.

1. „Zaginiona dziewczyna” („Gone Girl”)

To książka, od której najlepiej rozpocząć znajomość z Gillian Flynn. Punktem wyjścia jest zaginięcie Amy Dunne w piątą rocznicę ślubu. Podejrzenia szybko zaczynają skupiać się na jej mężu Nicku, a obraz pozornie udanego małżeństwa zaczyna rozpadać się na kawałki.

Flynn wykorzystuje kryminalną zagadkę do opowiedzenia znacznie szerszej historii o małżeństwie, manipulacji, kłamstwie i kreowaniu własnego wizerunku. To thriller psychologiczny, w którym ważniejsze od pytania „kto to zrobił?” bywa pytanie „komu właściwie można wierzyć?”.

Ekranizacja: W 2014 roku David Fincher nakręcił „Gone Girl” z Rosamund Pike i Benem Affleckiem. Co szczególnie ciekawe, scenariusz filmu napisała sama Gillian Flynn. Adaptacja została bardzo dobrze przyjęta – w Rotten Tomatoes ma 88 proc. pozytywnych recenzji krytyków i 87 proc. ocen widzów.

2. „Ostre przedmioty” („Sharp Objects”)

Debiutancka powieść Flynn jest jeszcze bardziej duszna i niepokojąca. Camille Preaker, reporterka zmagająca się z własną trudną przeszłością, wraca do rodzinnego miasteczka, aby napisać o zabójstwie młodej dziewczyny i zaginięciu kolejnej.

Powrót oznacza jednak również ponowne spotkanie z matką i konfrontację z wydarzeniami, od których Camille próbowała uciec. Kryminalne śledztwo przeplata się więc z bardzo osobistą historią bohaterki.

„Ostre przedmioty” są bardziej kameralne niż „Zaginiona dziewczyna”. Flynn buduje napięcie przede wszystkim poprzez relacje rodzinne, niewypowiedziane pretensje i atmosferę małego miasta. To świetny wybór dla osób, które od klasycznej zagadki kryminalnej wolą ciężki thriller psychologiczny.

Ekranizacja: Powieść została przeniesiona na ekran jako ośmioodcinkowy miniserial HBO z Amy Adams w roli Camille. „Sharp Objects” zebrało znakomite recenzje – Rotten Tomatoes pokazuje 92 proc. pozytywnych ocen krytyków oraz 83 proc. ocen widzów.

3. „Mroczny zakątek” („Dark Places”)

Libby Day jako dziecko przeżyła brutalne morderstwo swojej rodziny. Jej zeznania przyczyniły się do skazania starszego brata. Wiele lat później pojawiają się jednak ludzie przekonani, że mężczyzna jest niewinny.

Libby zostaje zmuszona do powrotu do wydarzeń, które przez całe dorosłe życie próbowała pozostawić za sobą. Wraz z kolejnymi odkryciami pojawia się coraz więcej pytań o to, co naprawdę wydarzyło się w noc tragedii.

„Mroczny zakątek” jest prawdopodobnie najbardziej klasycznie kryminalną spośród powieści Flynn. Mamy zbrodnię z przeszłości, skazanego człowieka, nowe tropy oraz bohaterkę próbującą poskładać wydarzenia na nowo. Jednocześnie autorka nie rezygnuje ze swojego znaku rozpoznawczego – postaci dalekich od jednoznacznego podziału na dobrych i złych.

Ekranizacja: W 2015 roku powstał film „Dark Places” z Charlize Theron w roli Libby. W obsadzie znaleźli się również Nicholas Hoult i Chloë Grace Moretz. Tym razem ekranizacja nie dorównała jednak książce. Na Rotten Tomatoes film ma 23 proc. pozytywnych recenzji krytyków i 33 proc. ocen widzów.

4. „The Grownup”

Na koniec coś znacznie krótszego. „The Grownup” nie jest pełnowymiarową powieścią, lecz nowelą, którą można przeczytać podczas jednego jesiennego wieczoru.

Bohaterką jest młoda kobieta zarabiająca na życie między innymi udawaniem jasnowidzki. Kiedy poznaje zamożną Susan Burke, otrzymuje zlecenie dotyczące starego wiktoriańskiego domu, w którym mają dziać się niepokojące rzeczy.

Flynn bawi się tutaj konwencją opowieści o nawiedzonym domu, ale szybko pojawia się charakterystyczna dla niej niepewność: czy rzeczywiście dzieje się coś nadprzyrodzonego, czy może ktoś bardzo umiejętnie manipuluje pozostałymi?

To najkrótsza pozycja na liście, ale jednocześnie chyba najbardziej „jesienna”. Stary dom, tajemnica i bohaterowie, którym niekoniecznie należy ufać, tworzą bardzo dobry zestaw na chłodny październikowy wieczór.

Ekranizacja: „The Grownup” nie doczekało się dotąd wydanej ekranizacji.

Jeżeli więc szukacie thrillera na jesienne wieczory, odpowiedź AI może być dobrym tropem. Gillian Flynn nie napisała dziesiątek powieści jak niektórzy mistrzowie gatunku, ale jej niewielka bibliografia wystarczyła, by na dobre zapisała się we współczesnym thrillerze psychologicznym. A „Zaginiona dziewczyna” pozostaje najlepszym miejscem, by przekonać się dlaczego.

Nowy raport „Pokolenie Disney. Jak historie, bohaterowie i wartości Disneya łączą pokolenia Polaków”, przygotowany przez Uniwersytet SWPS we współpracy z Disney Polska, pokazuje, że nie jest to tylko kwestia nostalgii. 84 proc. dorosłych Polaków regularnie oglądało produkcje Disneya w dzieciństwie, a 82 proc. do dziś odczuwa wobec nich sentyment.

I chyba właśnie w tym miejscu zaczyna się najciekawsza część tej historii. Bo co właściwie Disney zrobił z naszymi głowami? Okazuje się, że właściwie… dużo dobrego.

Nie musimy wyglądać jak bohater, żeby nim być

Na pierwszy rzut oka wynik dotyczący Kopciuszka może wydawać się zaskakujący. Z tą bohaterką utożsamia się 65 proc. kobiet, ale także 36 proc. mężczyzn. Z kolei Tarzan, którego z oczywistych względów moglibyśmy przypisać do bardziej „męskiego” repertuaru, jest bliski nie tylko niemal połowie mężczyzn, ale również 37 proc. kobiet.

Może więc od początku źle patrzyliśmy na bohaterów Disneya. Bo przecież Kopciuszek nie jest wyłącznie dziewczyną w sukni, a Tarzan nie jest wyłącznie silnym mężczyzną wychowanym w dżungli. Pod kostiumem, fryzurą, zamkiem albo liśćmi znajduje się coś znacznie bardziej uniwersalnego: samotność, potrzeba akceptacji, pragnienie wolności, walka o własne miejsce, strach przed tym, co nieznane. I właśnie to - bardziej niż płeć czy wygląd bohatera - pozwala nam się z nim utożsamić.

– Płeć jest ważna, ale jest gdzieś w tle. Ważniejsza jest historia człowieka, historia jego trudności, które udaje się przełamać. To jest taka niesprawiedliwość, która jednak finalnie zostaje odwrócona. Okazuje się, że tego typu historia nie ma płci. Ona jest związana z ogólnym naszym byciem człowiekiem – mówi autorka raportu psycholożka dr Ewa Jarczewska-Gerc.

To zresztą jedna z najpiękniejszych rzeczy, jakie można powiedzieć o opowieściach, z którymi dorastaliśmy. Dziecko nie musi rozumieć wszystkich ich znaczeń. Wystarczy, że coś poczuje. A potem dorasta. I zaczyna rozumieć. A bajka daje mu na to czas - tyle ile potrzebuje. Nie wymaga. Nie daje deadline'u. 

Disney był z nami „od zawsze”

Dla Baby Boomersów Disney nie był tak łatwo dostępny jak dla kolejnych pokoleń. A jednak więź została. 84 proc. przedstawicieli tego pokolenia nadal odczuwa sentyment do produkcji Disneya, a najbardziej rozpoznawalną historią jest „Królewna Śnieżka” - bajka z 1937 roku! - zna ją 78 proc. badanych. Potem przychodzą kolejne generacje i każda ma własny zestaw wspomnień.

Dla pokolenia X są to między innymi „Gumisie” i oczywiście „Myszka Mickey”. Rozpoznaje je aż 87 proc. badanych z tej grupy, a 74 proc. mówi o Disneyu jako o „namiastce świata zachodniego”. To ważne, bo te historie pojawiały się w Polsce w czasie ogromnej zmiany. Zachodnia popkultura przestawała być czymś odległym, a stawała się częścią codzienności.

Millennialsi dostali już zupełnie innego Disneya. Kasety VHS, później płyty DVD, telewizję, coraz łatwiejszy dostęp do światowej popkultury. I właśnie oni zbudowali z marką jedną z najsilniejszych więzi emocjonalnych. 82 proc. uważa produkcje Disneya za ważną część swojego dzieciństwa, a około trzy czwarte badanych zgadza się ze stwierdzeniem, że „wychowało się” na tych historiach. „Król Lew” jest rozpoznawany przez aż 94 proc. przedstawicieli tego pokolenia. Trudno znaleźć osobę z tej grupy, która nie pamiętałaby Simby.

I nie chodzi nawet o sam film. Chodzi o tę konkretną piosenkę. O pierwsze seanse. O śmiech przy Timonie i Pumbie. O moment, w którym „Hakuna Matata” było po prostu zabawnym hasłem, a nie filozofią, którą po latach zaczynamy rozumieć trochę inaczej.

– To badanie było dla mnie wyjątkowe z różnych powodów. Ja jestem specjalistką od emocji i motywacji. Disney też jest specjalistą od emocji, ale w trochę innym kontekście. On te emocje pokazuje w historiach, w historiach ludzi, w narracjach, nie tak naukowo jak my to robimy na uczelni, ale robi to właśnie w bardzo praktyczny sposób – podsumowuje dr Ewa Jarczewska-Gerc.

Każde pokolenie ma swojego Disneya

Gen Z również ma własny alfabet wspomnień. „Hannah Montana” jest rozpoznawana przez 71 proc. przedstawicieli Generacji Z, „High School Musical” przez 57 proc., a równolegle najmłodsze pokolenie bardzo mocno identyfikuje się z bohaterami Marvela. Spider-Mana zna 83 proc., Iron Mana 70 proc., a Avengersów 69 proc. badanych z tej grupy.

To ciekawe, bo pokazuje, jak bardzo zmienił się sam Disney. Dla jednej generacji będzie nim Królewna Śnieżka, dla innej Simba, dla jeszcze innej Hannah Montana. Ktoś inny powie „Toy Story”, ktoś „Kraina lodu”, a ktoś jeszcze - „Ratatuj”.  A jednak mechanizm pozostaje zaskakująco podobny. Bohater ma jakiś problem. Czegoś się boi. Nie pasuje do świata, w którym przyszło mu żyć. Chce być zaakceptowany albo znaleźć swoje miejsce. Popełnia błędy. Przegrywa. Czasem traci kogoś ważnego. A potem próbuje jeszcze raz.

Dr Ewa Jarczewska-Gerc zwraca uwagę właśnie na tę emocjonalną stronę historii Disneya. Bohaterowie się boją, upadają i popełniają błędy, ale mimo wszystko próbują dalej. Nie dostajemy więc instrukcji, jak przeżyć życie bez trudności. Dostajemy coś znacznie bardziej przydatnego: opowieść o tym, że trudność nie musi oznaczać końca.

– Przypominają sobie, że bohater też doświadczał trudności, też się potknął, pojawiły się jakieś przeszkody, jakieś trudności. Nie szło to łatwo, nie szło to idealnie, a jednak nie zrezygnowali z działania. Nie zawsze ten efekt jest taki dokładnie, jak sobie wyobrażamy, ale najważniejsze jest próbować – mówi psycholożka. To powód dla którego te historie nie starzeją się razem z nami.

Nie chodzi o księżniczki. Chodzi o nas

Przez lata przyzwyczailiśmy się do dzielenia bajek na te „dla dziewczynek” i te „dla chłopców”. Księżniczki, suknie i zamki po jednej stronie. Przygody, potwory, miecze i dżungle po drugiej. Tymczasem wyniki badania trochę psują ten prosty podział. Bo 36 proc. mężczyzn widzi siebie w Kopciuszku. 37 proc. kobiet widzi siebie w Tarzanie. I bardzo dobrze.

Kiedy jesteśmy dziećmi, nie oglądamy jeszcze bohaterów przez filtr wszystkich kategorii, które później nakłada na nas życie. Nie zastanawiamy się, czy dana postać jest „odpowiednia” dla dziewczynki albo chłopca. Po prostu wiemy, że jest jej smutno. Że ktoś ją skrzywdził. Że chce być wolna. Że boi się samotności. Że marzy o tym, żeby ktoś ją zobaczył.

To są emocje, które nie mają płci. I być może Disney nauczył nas tego, zanim jeszcze potrafiliśmy to nazwać.

Disney odkrywany na nowo, kiedy zostajemy rodzicami

Jest w raporcie jeden wynik, który szczególnie dobrze pokazuje, jak Disney przechodzi z pokolenia na pokolenie. 42 proc. badanych przyznaje, że historie Disneya stały się dla nich ponownie ważne, kiedy zostali rodzicami. Wracamy do filmów, które znamy z własnego dzieciństwa, ale tym razem oglądamy je z kimś, kto poznaje je po raz pierwszy.

To ciekawe doświadczenie: znać każdą piosenkę, pamiętać bohaterów i wiedzieć, co wydarzy się za chwilę, a jednocześnie odkrywać tę samą historię na nowo. Dorosłość zmienia perspektywę. Sceny, które kiedyś były po prostu częścią bajki, zaczynają opowiadać o stracie, odpowiedzialności, rodzicielstwie, dorastaniu czy wyborach, których jako dzieci nie potrafiliśmy jeszcze nazwać.

– Disney łączy pokolenia. I łączy je w taki sposób, że całe rodziny oglądają filmy, produkcje, chodzą do kina. Wiele babć i dziadków, z którymi rozmawialiśmy, właśnie ma takie bardzo bieżące wspomnienia, bieżące doświadczenia chodzenia do kina razem z wnukami – mówi dr Ewa Jarczewska-Gerc.

Najpierw ktoś włączał nam „Króla Lwa”, „Kopciuszka” czy „Małą syrenkę”. Po latach to my wybieramy film dla własnego dziecka. Siedzimy obok, słuchamy tych samych piosenek i patrzymy, jak kolejna osoba poznaje historię, którą sami nosimy w pamięci od lat.

W ten sposób magię, którą dostaliśmy w dzieciństwie, zaczynamy przekazywać dalej.

Disney specjalizuje się w emocjach

W raporcie pojawia się zresztą jeszcze jeden bardzo ważny trop. Wśród wartości, które Polacy kojarzą z historiami Disneya, wysoko znalazły się dobroć wobec innych, odwaga, rodzina i miłość. To nie są przypadkowe hasła. Przyjaźń Simby i Timona. Lojalność przyjaciół, którzy zostają, kiedy wszystko zaczyna się komplikować. Bohaterowie, którzy przegrywają, ale nie rezygnują. Historie o tym, że można być słabym i jednocześnie odważnym.

Disney od pokoleń daje nam więc coś, czego często potrzebujemy również jako dorośli: bezpieczną przestrzeń do przeżywania emocji.

– Radość, ekscytacja, rozbawienie są dominującymi emocjami, ale to nie jest tak, że Disney unika czy stara się jakoś zawalować emocje, które są trudne, które są niewygodne, niekomfortowe i pokazać, że są naturalnym elementem życia – mówi dr Ewa Jarczewska-Gerc.

Możemy się bać razem z bohaterem. Możemy płakać, kiedy umiera Mufasa. Możemy złościć się na Urszulę. Możemy kibicować Arielce, nawet jeśli jako dorośli doskonale wiemy, że decyzja o oddaniu głosu morskiej wiedźmie nie była szczególnie rozsądna. A potem wracamy do rzeczywistości. Tylko że coś z tej historii zostaje. Dlatego 62 proc. badanych sięgało po historie Disneya, kiedy szukało otuchy. 58 proc. wracało do nich w momencie smutku, a 50 proc. w chwilach lęku lub niepewności.

– To dla mnie też jest bardzo ważny przekaz. Żeby edukować ludzi o tym, że smutek, strach, złość, zazdrość to są normalne emocje, które towarzyszą człowiekowi od zarania dziejów. One mają ważne funkcje, mają coś powiedzieć, przekazać. Możesz coś zrobić z tą emocją, możesz się nad nią zastanowić, wykorzystać ją do działania – tłumaczy psycholożka.

Czy Disney naprawdę namieszał nam w głowach?

Chyba trochę tak. Tyle że w najlepszym możliwym sensie. Nauczył nas, że bohater nie zawsze musi być najodważniejszy w pokoju. Że może się bać i mimo tego zrobić kolejny krok. Że przyjaźń potrafi być równie ważna jak wielka miłość. Że nie trzeba wyglądać jak Kopciuszek, żeby rozumieć jego historię. I że Tarzan może być bliski kobiecie, która nigdy nie postawiła stopy w dżungli.

Disney był dla jednych „Królewną Śnieżką”, dla innych „Gumisiami”, „Królem Lwem”, Hannah Montaną czy Elzą i Anną. Dla jednych przyszedł z kasety VHS, dla innych z telewizora, a dla najmłodszych - ze streamingu. Ale chyba nie ma drugiej marki, która potrafiłaby przeprowadzić nas przez tak wiele etapów życia, zmieniając się razem z nami. Marki do której aż 82 proc. dorosłych Polaków wciąż czuje sentyment. 

Może więc po przeczytaniu tego raportu warto zrobić coś bardzo prostego. Nie analizować. Nie sprawdzać, czy dany film rzeczywiście jest tak dobry, jak pamiętamy. Po prostu wieczorem odpalić Disneya. Wybrać ten jeden film, który znamy niemal na pamięć. Usiąść na chwilę i zobaczyć, co zostało w nim z naszego dzieciństwa. I co nowego zobaczymy w nim teraz. 

Bo być może największa magia tych historii nie polega na tym, że pozwalają nam na chwilę znów być dziećmi. Tylko na tym, że możemy wrócić do nich jako dorośli i odkryć, że przez cały ten czas mówiły również o nas - tylko w postaciach, na które wcześniej nie zwracaliśmy aż tak szczególnej uwagi, albo których jako dzieci kompletnie nie rozumieliśmy. 

Jeśli więc kiedyś kibicowaliście Simbie, nie zdziwcie się jak uznacie, że teraz to najbliższy jest wam ten gderający i marudny Zazu. A mi pozostaje życzyć wam po prostu dobrego seansu!

„Każde dziecko to jest inna historia macierzyństwa”

Rozenek-Majdan przyznaje, że zwykle próbuje porządkować uczucia, tłumacząc sobie sytuacje, które je wywołują. Podobnie zamierzała podejść do wyjazdu syna. Wiedziała, że rozpoczyna ważny etap, na który pracował i którego potrzebował. Nie spodziewała się jednak, jak mocno sama odczuje tę zmianę.

„Sama siebie zaskoczyłam tym, jak bardzo to przeżywałam” — mówi Hannie Lis. Chwilę później dodaje: „Tylko że każde dziecko to jest inna historia macierzyństwa. I tego nie da się wymienić”.

To zdanie dobrze oddaje sens jej opowieści. Codzienność z młodszymi synami trwała, ale relacja ze Stanisławem właśnie się zmieniała. Rozenek-Majdan chciała wspierać go w samodzielności, choć pożegnanie okazało się trudniejsze, niż zakładała.

„Ja, słuchajcie, płakałam dwa dni przed. Po prostu mi łzy leciały same. Mi było głupio przed Stasiem” — wspomina. Nie chciała go niepokoić ani pokazywać, jak wiele kosztuje ją rozstanie. Zależało jej, żeby w centrum tego momentu pozostawały jego plany.

Rodzinna podróż przed nowym początkiem

Wyjazd na studia poprzedziła wspólna podróż kamperem. Dzięki temu Stanisław mógł zabrać wszystkie potrzebne rzeczy, a Tadeusz i Henryk uczestniczyć w pożegnaniu brata. Rodzina odwiedziła też Disneyland. Zamiast ograniczać ten czas do pakowania i odwożenia syna, Majdanowie stworzyli okazję, by jeszcze pobyć razem.

Hanna Lis nazywa to „powolnym, czułym odcinaniem pępowiny”. Rozenek-Majdan zgadza się z tym określeniem, ale wspomnieniu towarzyszy również humor. Przyznaje, że rodzina prawdopodobnie przeżywała rozstanie mocniej niż sam Stanisław, który pod koniec był już gotowy, by zostać i rozpocząć własne życie. Ta gotowość daje jej powód do radości.

Styl tropical modern

We wnętrzach 200-metrowego domu czuć tropikalny vibe, ale nie w klasycznym, balijskim wydaniu. Panuje tu tropical modern, czyli kierunek bardziej architektoniczny, oszczędny i oparty na relacji pomiędzy materiałem a naturą. Inspiracją do stworzenia tych aranżacji były współczesne domu w Meksyku, w których surowy kamień współgra z betonom, a prostą architekturę dopełnia bujna zieleń. Wszystko żyje w idealnej symbiozie.

– Kiedy zaczynam projekt, myślę przede wszystkim o człowieku, który ma w tym wnętrzu funkcjonować: jak wraca do domu, gdzie rano pojawia się światło, którędy chodzi. Ludzie często myślą, że architektura wnętrz to wybór kolorów i mebli. Dla mnie najważniejsze są przestrzeń i światło – to, jak wnętrze oddycha. Efekt powstaje z wielu drobnych decyzji. Tutaj było to między innymi przesunięcie okna w kuchni, żeby widok stał się częścią wnętrza, czy pozostawienie betonowego sufitu i belek konstrukcyjnych – mówi Olga Kurek, architektka i założycielka Amok Architecture.

Tłem aranżacji jest beton. Odsłonięty strop i konstrukcyjne belki budują wrażenie surowości, ale przełamują je miękkie tkaniny oraz ciepłe kolory ziemi czy pojawiające się w wielu miejscach domu łuki oraz organiczne formy.

Paletę kolorystyczną aranżacji wyznaczają zastosowane materiały. Kamienie, wdzięczące się czy to w kuchni, czy łazience, stanowiły punkt wyjścia do barwnej historii określonego miejsca. W kuchni uwagę przyciąga zielony onyks, który zdobi wyspę kuchenną oraz blat. Współgra z nim abstrakcyjny obraz, a także bujna zieleń rozpościerająca się za oknami.

Z kolei w łazience właścicieli wyznacznikiem charakteru przestrzeni stała się marmurowa płyta umieszczona w łuku za wanną. To z jej kolorystyki wyprowadzono głębokie bordo ścian i pudrowy róż wolnostojącej wanny.

Inspiracje ze świata

Architektka czerpała ze współczesnych domów w Meksyku, gdzie surowe materiały nie konkurują z otoczeniem, lecz pozwalają bujnemu ogrodowi swobodnie przenikać do wnętrza. Doskonale widać to w części dziennej, którą tworzą salon, jadalnia oraz kuchnia, które wzajemnie się przenikają i wspólnie ze światłem oraz tropikalną roślinnością za oknem tworzą harmonijną całość.

Estetyczny sznyt nie zamyka się jednak tylko na Meksyku. Jest tu mnóstwo inspiracji z innych części świata. W sypialni właścicieli domu pojawiają się sprowadzone z Włoch tkaniny Dedar, wykorzystane na tapicerowanym wezgłowiu i siedzisku. Ten sam materiał wraca na krzesłach w jadalni.

Na posadzkach dominuje terrazzo, a ściany zdobią wapienne tynki. Jest tu też mnóstwo lokalnej sztuki; np. nad łóżkiem w domowej alkowie zawisła praca balijskiego artysty Rizzi Riza, którego twórczość można oglądać w galerii The Medium w Canggu.

A jednak dostałam kluczyki do odświeżonego Audi Q4 e-tron i ruszyłam w trasę z Warszawy do Wrocławia, i z powrotem. Sama. Po raz pierwszy w życiu prowadząc samochód elektryczny na tak długim dystansie. Czy to był eksperyment, który miał szansę zmienić moje podejście? Owszem. Czy się udał? To już nieco bardziej skomplikowane.

Elektryk? A gdzie dźwięk silnika?

Zanim wyruszyłam, miałam w głowie całą listę argumentów przeciwko elektrykom. Po pierwsze, są za ciche. A ja lubię, kiedy samochód daje znać, że żyje. Po drugie, zasięg i ładowanie. Przy aucie spalinowym nie zastanawiam się, gdzie zatankuję, jeśli nagle zmienię plany. Stacje benzynowe mijam regularnie, a uzupełnienie paliwa nie wymaga ode mnie układania harmonogramu podróży.

Z elektrykiem wyobrażałam sobie zupełnie inny scenariusz: wolniejsza jazda, sprawdzanie aplikacji, poszukiwanie wolnej ładowarki i obowiązkowe pół godziny postoju, kiedy ja najchętniej po prostu dojechałabym na miejsce. Do tego polska infrastruktura, która w moim odczuciu wciąż nie daje takiego komfortu jak sieć stacji benzynowych. Miałam więc sporo wątpliwości, zanim jeszcze nacisnęłam przycisk uruchamiający samochód.

Tyle że Audi Q4 e-tron dość szybko zaczęło rozbrajać część moich uprzedzeń. Wsiadłam do nowego, wygodnego auta, ustawiłam fotel, włączyłam muzykę i ruszyłam. Komfort? Jest. Dobre nagłośnienie? Jest. Przyspieszenie, które potrafi wywołać uśmiech? Również. Brakowało mi tylko pomruku silnika. Ale - ku mojemu zaskoczeniu - dało się z tym żyć.

Audi Q4 e-tron po modernizacji. Światła, dla których można stracić głowę i nie tylko...

Audi Q4 e-tron nie jest nowicjuszem w świecie elektryków. To jeden z najważniejszych modeli elektrycznych marki, a w 2025 roku w Polsce zarejestrowano 1550 egzemplarzy Q4 e-tron w wersjach SUV i Sportback. Model doczekał się teraz szerokiej modernizacji, która objęła nie tylko wygląd, lecz także wnętrze, multimedia i układ napędowy.

I muszę przyznać, że projektanci wiedzieli, gdzie przyciągnąć moją uwagę. Światła! Wiem, że to może nie brzmi jak najbardziej emocjonujący temat dla kogoś, kto właśnie przesiada się do elektryka, ale nowe Audi ma naprawdę efektowne oświetlenie. Z przodu cyfrowe światła do jazdy dziennej pozwalają wybierać sygnatury świetlne, a z tyłu zastosowano cyfrowe lampy OLED drugiej generacji. To detal, który nadaje samochodowi charakter i sprawia, że po zmroku potrafi wyglądać jeszcze ciekawiej. Jako osoba, która lubi, kiedy samochód ma wyrazistą osobowość, jestem na tak.

Zmiany widać też w kabinie. Nowa koncepcja Digital Stage łączy 11,9-calowy zestaw wskaźników przed kierowcą z centralnym ekranem MMI o przekątnej 12,8 cala. Można też zamówić dodatkowy ekran dla pasażera. System multimedialny zyskał integrację z ChatGPT, a wnętrze uzupełniają między innymi chłodzone ładowarki indukcyjne. Całość jest nowoczesna, uporządkowana i zaprojektowana tak, by technologia ułatwiała codzienną jazdę, a nie tylko robiła wrażenie na postoju. 

Modernizacja objęła również napęd i ładowanie, choć konkretne osiągi oraz zasięg zależą od wybranej wersji. W najmocniejszej odmianie quattro performance moc sięga 340 KM, a przyspieszenie od 0 do 100 km/h zajmuje 5,4 sekundy. Maksymalna moc ładowania DC w tej wersji wynosi 185 kW. To liczby, które mogą zainteresować nawet kogoś, kto - tak jak ja - nie zamierza jeszcze żegnać się z silnikiem spalinowym. 

Pierwsza długa trasa elektrykiem i procenty, które zaczęłam traktować osobiście

Na pierwszym odcinku miałam ułatwione zadanie. Ekipa Audi wskazała mi miejsce postoju i zapewniła, że na miejscu będzie pomoc, więc nie musiałam jeszcze mierzyć się z samodzielnym ładowaniem. Pozostało jechać i oswajać się z samochodem. A właściwie z tym, co w elektryku okazało się dla mnie największą nowością: obserwowaniem poziomu baterii.

Przy samochodzie spalinowym nie śledzę tak uważnie każdej kreski na wskaźniku paliwa. Wiem, że jeśli będzie trzeba, zatankuję po drodze. Tutaj procenty znikały na moich oczach, a ja - jadąc sama, pierwszy raz elektrykiem i, nie ukrywajmy, nie należąc do kierowców o najlżejszej nodze - zaczęłam zastanawiać się, czy wszystko na pewno idzie zgodnie z planem.

Obsługa uspokajała mnie, że nie mam powodów do obaw. Rozum podpowiadał, że wiedzą, co mówią. Emocje miały jednak własne zdanie. Kiedy dojechałam do pierwszego pit stopu, oddałam kluczyki i poszłam po kawę, czekało mnie zaskoczenie. Zanim zdążyłam skorzystać z toalety i zamówić napój, samochód był już naładowany.

Naprawdę? To tyle? W mojej wyobraźni ładowanie elektryka miało być osobnym punktem programu, wymagającym cierpliwości i dobrej organizacji. Tymczasem ledwie zdążyłam zająć się sobą, a auto było gotowe do dalszej drogi. Ruszyłam i spokojnie dojechałam do celu.

Wtedy po raz pierwszy pomyślałam, że może nie wszystko w moich wyobrażeniach o elektrykach wygląda tak, jak w rzeczywistości.

10 procent baterii i 15 kilometrów do ładowarki

Prawdziwy test zaczął się jednak w drodze powrotnej. Tym razem jechałam samochodem z mniejszą baterią i to ja odpowiadałam za zaplanowanie postojów. Ominęłam jedną ze stacji ładowania. Niby nic wielkiego - przecież do następnej nie było nieskończenie daleko. Problem w tym, że poziom naładowania zaczął spadać, a ja patrzyłam na ekran z coraz większym niepokojem.

17 procent. Potem 12. 11. 10. Do ładowarki pozostawało jeszcze 15 kilometrów.

Nie będę udawać, że zachowałam olimpijski spokój. Stres był ogromny. (Choć potem dowiedziałam się, że niektórzy na 10% baterii ze spokojem odwożą dzieci do szkoły i jeszcze po drodze zajeżdżają do marketu na zakupy). Dla świeżaka w takich chwilach teoria o zasięgu przestaje być ciekawostką technologiczną, a staje się bardzo osobistym pytaniem: czy na pewno dojadę? I wtedy zrozumiałam coś, co wcześniej irytowało mnie na drodze. Elektryki, które mijałam, jadąc autostradą, czasem poruszały się z prędkością 90-80 km/h, mimo że limit wynosił 120 km/h. Być może ich kierowcy nie chcieli podziwiać krajobrazów. Być może po prostu oszczędzali energię, żeby dojechać do ładowarki.

To doświadczenie nie sprawiło, że nagle przestałam widzieć problem zasięgu. Wręcz przeciwnie - pokazało mi, jak bardzo komfort podróży elektrykiem zależy od planowania, warunków na trasie i tego, ile zapasu zostawimy sobie na nieprzewidziane sytuacje. A ja lubię mieć poczucie, że mogę zmienić plany bez konieczności sprawdzania, czy samochód mi na to pozwoli.

Ładowanie, słońce i nieoczekiwany plus przerwy

Na szczęście, kiedy dotarłam do ładowarki, okazało się, że sama obsługa całego procesu nie jest skomplikowana. Dla osoby, która robi to pierwszy raz, to ważne: nie potrzebowałam specjalnego szkolenia ani całej ekipy ratunkowej. Podłączyłam samochód i miałam chwilę dla siebie.

Tym razem chciałam jednak naładować baterię do około 87 procent. Potrzebowałam zapasu, a wraz z nim poczucia bezpieczeństwa, że dojadę bez kolejnej przygody z gwałtownie spadającymi procentami. Zajęło to więcej czasu, więc usiadłam na ławeczce, wystawiłam twarz do słońca i po prostu odpoczęłam.

I tu pojawiło się kolejne zaskoczenie. Taka przerwa naprawdę dobrze robi na koncentrację. Nie wiem, czy to zasługa samochodu elektrycznego, czy może wieku i coraz większego szacunku do własnych sił, ale coś w tym jest. Czasem warto na chwilę zwolnić, zamiast traktować każdą minutę poza celem podróży jak straconą.

Do Warszawy dotarłam z 37 procentami baterii. Bez lawety, bez dramatycznego finału i bez konieczności szukania ładowarki na ostatnich kilometrach. Udało się.

Czy Audi Q4 e-tron zmieniło moje zdanie na temat elektryków?

Nie. Wciąż kocham benzyniaki. Nadal lubię dźwięk silnika, natychmiastową reakcję na dodanie gazu i swobodę, jaką daje mi możliwość szybkiego tankowania praktycznie w każdym miejscu po drodze. Wciąż mam też poczucie, że polska infrastruktura ładowania nie jest jeszcze na takim poziomie, bym mogła zupełnie zapomnieć o planowaniu dłuższej podróży.

To dla mnie nie jest wyłącznie kwestia przyzwyczajenia. Rodziców mam około 350 kilometrów od Warszawy, babcię - niemal 500. Potrzebuję samochodu, do którego mogę wsiąść, zatankować i ruszyć, kiedy nagle trzeba szybko dotrzeć na miejsce. Nie zawsze mam przestrzeń na planowanie trasy z wyprzedzeniem, a czasem po prostu nie mam dodatkowych 30 minut na postój. Wiem, że wiele zależy od konkretnego auta, baterii, warunków i dostępnych ładowarek. Mimo to na ten moment komfort psychiczny, który daje mi samochód spalinowy, pozostaje dla mnie ważny.

Ale czy to znaczy, że elektryk nie ma sensu? Absolutnie nie. Na co dzień, w mieście, przy spokojniejszym rytmie i możliwości ładowania samochodu w dogodnym miejscu, widzę w nim sporo zalet. Audi Q4 e-tron jest wygodne, dobrze wyposażone i przyjemne w prowadzeniu. Potrafi przyspieszyć, zapewnia komfort i dużo frajdy w trasie, a ładowanie okazało się znacznie mniej uciążliwe, niż zakładałam.

Nie wróciłam więc z Wrocławia jako ambasadorka elektromobilności. Wróciłam za to z mniejszą liczbą uprzedzeń i z przekonaniem, że warto sprawdzić coś samodzielnie, zanim wyda się ostateczny werdykt. Audi Q4 e-tron trochę mnie skusiło - nie na tyle, żebym już jutro wymieniła swojego benzyniaka, ale wystarczająco, bym przestała mówić o elektrykach wyłącznie z pozycji sceptyczki.

Na przesiadkę jeszcze chwilę poczekam. Na razie niech mruczy silnik. Ale przyznaję: po tej podróży wiem już, że cisza też potrafi mieć swoje zalety.

„Zanim odejdą wody” znalazło się już na 9. miejscu w TOP 10 platformy. Więc wygląda na to, że widzowie mają ochotę na odrobinę kontrolowanego chaosu w ten październikowy weekend. 

„Zanim odejdą wody” – o czym jest film Netflixa?

Peter Highman (Robert Downey Jr.) ma bardzo konkretny plan: dotrzeć do domu, zanim jego żona urodzi ich pierwsze dziecko. Termin jest blisko, stres rośnie, a podróż powinna być ostatnią rzeczą, która może pójść nie tak. Oczywiście właśnie wtedy zaczynają się problemy.

Po niefortunnym incydencie na lotnisku Peter nie może kontynuować podróży samolotem. Musi więc wsiąść do samochodu i ruszyć w drogę z Ethanem Tremblayem (Zach Galifianakis), początkującym aktorem, który ma talent do pakowania się w kłopoty. Do kompletu dochodzi jeszcze pies, a kolejne kilometry przynoszą sytuacje, których przyszły ojciec zdecydowanie nie uwzględnił w swoim planie.

Peter chce dotrzeć na czas. Ethan zdaje się mieć zupełnie inne priorytety. Jeden próbuje ratować sytuację, drugi nieustannie dostarcza mu nowych powodów do paniki. Nietrudno zgadnąć, że nie będzie to podróż, podczas której obaj spokojnie posłuchają podcastu i zatrzymają się na kawę.

„Zanim odejdą wody” to komedia drogi, w której kolejne nieporozumienia prowadzą do coraz bardziej absurdalnych zdarzeń. Pod warstwą gagów kryje się też opowieść o odpowiedzialności i dorastaniu do nowych ról. Peter chciałby mieć wszystko pod kontrolą, ale życie – jak to życie – nie zawsze zamierza współpracować z naszym planem.

Robert Downey Jr. i Zach Galifianakis. Ten duet robi różnicę

Dziś Robert Downey Jr. kojarzy się przede wszystkim z Tonym Starkiem, czyli człowiekiem, który potrafił uratować świat i przy okazji rzucić celną ripostę. (Ja uwielbiam go za rolę genialnego prawnika w serialu „Ally Mcbeal”). W „Zanim odejdą wody” skala problemów jest nieco mniejsza. Zamiast walczyć z kosmicznym zagrożeniem, aktor próbuje po prostu nie zwariować w towarzystwie wyjątkowo nieprzewidywalnego pasażera.

Downey Jr. gra Petera jako człowieka spiętego, sarkastycznego i coraz bardziej zmęczonego sytuacją. Jego frustracja jest tym zabawniejsza, im bardziej stara się zachować pozory spokoju. Ethan natomiast wydaje się funkcjonować w rzeczywistości, w której konsekwencje własnych decyzji są problemem przyszłego niego. I najlepiej, żeby ten przyszły on nie miał nic przeciwko.

Zach Galifianakis, znany między innymi z „Kac Vegas”, świetnie odnajduje się w roli osobnika, który potrafi skomplikować nawet najprostszą czynność. Nie musi nawet szczególnie się starać – wystarczy, że jest sobą, a Peterowi zaczynają siwieć włosy. Ich komediowa dynamika stanowi największą siłę filmu. To starcie dwóch temperamentów, które w normalnych okolicznościach prawdopodobnie nie wymieniłyby nawet numerów telefonów. Tutaj muszą dzielić samochód przez setki kilometrów.

W obsadzie znaleźli się także Michelle Monaghan, Jamie Foxx, Juliette Lewis i Danny McBride. Za kamerą stanął Todd Phillips, reżyser „Kac Vegas”, więc jeśli pamiętacie humor jego wcześniejszych komedii, możecie mniej więcej przewidzieć, w jakim kierunku zmierza ta podróż.

Czy warto obejrzeć „Zanim odejdą wody” na Netflixie?

Nie będziemy udawać, że to komedia, która zmieniła historię kina. „Zanim odejdą wody” ma w sobie sporo humoru charakterystycznego dla hollywoodzkich produkcji z początku lat 2010. Niektóre żarty są celowo przesadzone, bohaterowie regularnie podejmują fatalne decyzje, a kolejne katastrofy potrafią przekroczyć granice zdrowego rozsądku. Ale czasami właśnie o to chodzi.

Film nie wymaga od widza rozwiązywania zagadek ani zapamiętywania kilkunastu wątków. Można usiąść na kanapie, odłożyć telefon i obserwować, jak Peter próbuje ocalić swój plan, choć wszystko wokół konsekwentnie się rozpada. To propozycja dla tych, którzy lubią komedie o niedobranych duetach, niezręcznych sytuacjach i bohaterach, którym los najwyraźniej postanowił zafundować wyjątkowo długi dzień.

Dzisiejsza popularność filmu na Netflixie pokazuje też, że starsze produkcje wciąż potrafią znaleźć nowych widzów, zwłaszcza gdy w obsadzie pojawia się rozpoznawalne nazwisko. A Robert Downey Jr. ma ich na koncie wystarczająco dużo, by przyciągnąć uwagę także poza uniwersum Marvela.

Jeśli więc macie za sobą intensywny tydzień i szukacie czegoś lekkiego na wieczór, „Zanim odejdą wody” może być dobrym wyborem. Szczególnie jeśli lubicie komedie, w których bohaterowie robią wszystko, żeby naprawić sytuację, a przy okazji pogarszają ją jeszcze bardziej. Jedna rada: po seansie nie oceniajcie zbyt surowo własnych podróży samochodem. Zawsze może być gorzej.

Warszawski Festiwal Filmowy wraca po raz 42. i ponownie zamienia stolicę w miejsce spotkań z kinem z różnych stron świata. Od 9 do 18 października widzowie będą mogli wybierać spośród 190 tytułów, w tym 132 filmów pełnometrażowych i 58 krótkometrażowych. Zaplanowano 330 seansów, a 102 filmy zostaną pokazane jako premiery światowe, międzynarodowe lub regionalne. Przy tak rozbudowanym programie łatwo spędzić więcej czasu na układaniu harmonogramu niż na samym oglądaniu. Dlatego wybraliśmy produkcje, które zwracają uwagę tematyką, twórcami, obsadą albo nieoczywistym pomysłem.

Warszawski Festiwal Filmowy 2026. Co warto zobaczyć?

„Witajcie w Hope” – gatunkowa jazda bez trzymanki. Reżyseria: Hong-jin Na | Sekcja: Konfrontacje

Jeśli lubicie kino, które nie daje się łatwo zamknąć w jednej kategorii, warto przyjrzeć się „Witajcie w Hope”. Hong-jin Na, twórca znany z „Lamentu” i „W pogoni”, wraca z projektem łączącym elementy kina akcji, horroru, science fiction i kryminału. W obsadzie znaleźli się między innymi Alicia Vikander i Michael Fassbender.

To propozycja dla widzów, którzy cenią filmowe eksperymenty i nie potrzebują, by opowieść od początku do końca trzymała się jednego gatunkowego klucza. Za takimi seansami często kryje się największa festiwalowa przyjemność: niepewność, w jakim kierunku za chwilę pójdzie historia.

„Przez ścianę” – polskie kino, które warto zobaczyć na dużym ekranie. Reżyseria: Maciej Sobieszczański | Konkurs Międzynarodowy

Wśród festiwalowych propozycji nie mogło zabraknąć polskiego kina. „Przez ścianę” Macieja Sobieszczańskiego to czarno-biała opowieść o rodzącej się miłości w stalinowskim więzieniu. Film został doceniony podczas Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni, gdzie otrzymał Złote Lwy. W rolach głównych występują Marysia Dębska i Jakub Gierszał.

Sam punkt wyjścia zapowiada historię, w której uczucia rozwijają się w przestrzeni podporządkowanej kontroli, strachowi i ograniczeniom. Warto zwrócić uwagę na to, jak twórcy wykorzystują czerń i biel do budowania atmosfery oraz opowiadania o bliskości w świecie, który próbuje ją uniemożliwić. Na WFF produkcja powalczy o Grand Prix w Konkursie Międzynarodowym.

„Fiord” – kino, które zostaje w głowie. Reżyseria: Cristian Mungiu | Sekcja: Konfrontacje

Cristian Mungiu, autor nagradzanego „4 miesięcy, 3 tygodni i 2 dni”, należy do twórców, którzy potrafią opowiadać o napięciach społecznych bez upraszczania ich do łatwych odpowiedzi. W „Fiordzie” przygląda się rodzinie imigranckiej żyjącej w Norwegii. W obsadzie znaleźli się Sebastian Stan i Renate Reinsve.

To jeden z tych tytułów, o których przed seansem warto wiedzieć jak najmniej. Zamiast szukać szczegółowych streszczeń, lepiej pozwolić historii rozwijać się na własnych zasadach. Kino Mungiu potrafi podważać nasze przyzwyczajenia i zmuszać do spojrzenia na własne przekonania z innej perspektywy. Jeśli szukacie filmu, który nie kończy się wraz z napisami, „Fiord” powinien znaleźć się na waszej liście.

„Jak nakarmić dyktatora” – historia opowiedziana od kuchni. Reżyseria: Andrew Neel | Konkurs Filmów Dokumentalnych

Nie wszystkie opowieści o władzy zaczynają się w gabinetach politycznych. Czasem ciekawszy trop prowadzi do kuchni, w której ktoś codziennie przygotowuje posiłki dla człowieka decydującego o losach tysięcy, a nawet milionów ludzi.

Dokument „Jak nakarmić dyktatora” powstał na podstawie książki reporterskiej Witolda Szabłowskiego. Andrew Neel przygląda się kucharzom pracującym dla jednych z najbardziej brutalnych przywódców XX wieku, wśród nich Saddama Husajna, Idi Amina, Pol Pota, Augusto Pinocheta i Kim Dzong Ila.

To propozycja dla osób, które lubią dokumenty odsłaniające mniej oczywiste kulisy historii. Perspektywa ludzi funkcjonujących blisko dyktatorów pozwala spojrzeć na władzę z miejsca, do którego zwykle nie docierają oficjalne relacje i podręcznikowe podsumowania.

„Kroniki lasu. Wildwood” – podróż do świata animacji poklatkowej. Reżyseria: Travis Knight | Pokazy specjalne

Są filmy, które zachwycają nie tylko opowieścią, ale też samym sposobem, w jaki powstają. „Kroniki lasu. Wildwood” to propozycja dla miłośników animacji poklatkowej, czyli techniki wymagającej cierpliwości, precyzji i pracy nad każdym kolejnym kadrem.

Travis Knight, reżyser „Kubo i dwóch strun”, sięga po świat popularnej serii powieści fantasy dla młodzieży. Jeśli cenicie ręcznie tworzone filmowe uniwersa, w których faktura przedmiotów i ruch postaci mają szczególne znaczenie, warto uwzględnić ten tytuł w festiwalowym planie. To także dobra okazja, by zobaczyć animację na dużym ekranie, gdzie jej wizualna strona może wybrzmieć w pełni.

„Look Back” – o przyjaźni, dojrzewaniu i stracie. Reżyseria: Hirokazu Koreeda | Sekcja: Konfrontacje

Hirokazu Koreeda od lat przygląda się relacjom rodzinnym, bliskości i temu, jak wydarzenia z przeszłości kształtują nasze życie. W „Look Back” punktem wyjścia jest historia znana z mangi Tatsukiego Fujimoto, a w centrum opowieści znajdują się dojrzewanie, przyjaźń i strata.

To propozycja dla widzów, którzy w kinie szukają emocji, ale niekoniecznie potrzebują ich podkreślania głośną muzyką czy dramatycznymi zwrotami akcji. Warto zwrócić uwagę na samą możliwość przeniesienia na ekran świata mangi i na to, jak opowieść o młodości może z czasem zmienić się w historię o pamięci oraz konsekwencjach twórczych wyborów.

„Sprawa nr” – polski krótki metraż, któremu warto dać szansę. Reżyseria: Patrycja Polkowska | Sekcja: Polskie filmy krótkometrażowe, zestaw 2 „Między nami”

Festiwal nie składa się wyłącznie z długich seansów. Krótkie metraże potrafią w kilkanaście czy kilkadziesiąt minut zbudować świat, do którego później wraca się myślami. W zestawie „Między nami” znalazła się „Sprawa nr” Patrycji Polkowskiej, z Alicją Wieniawą-Narkiewicz w roli głównej.

To dobry wybór dla tych, którzy chcą odkrywać polskie kino poza najbardziej rozpoznawalnymi nazwiskami i dać szansę twórcom rozwijającym własny język filmowy. Warto też pamiętać, że zestawy krótkich filmów pozwalają w trakcie jednego wyjścia do kina spotkać się z kilkoma odmiennymi wrażliwościami.

„W tym kraju nie ma dobrych mężczyzn” – afgańska perspektywa bez uproszczeń. Reżyseria: Shahrbanoo Sadat | Sekcja: Konfrontacje

Kino może być sposobem na poznawanie rzeczywistości, której nie znamy z własnego doświadczenia. „W tym kraju nie ma dobrych mężczyzn” afgańskiej reżyserki Shahrbanoo Sadat proponuje spojrzenie na Afganistan z perspektywy, która wymyka się stereotypowym obrazom kobiet żyjących w patriarchalnym społeczeństwie.

Film łączy komediowy ton z odważnym spojrzeniem na relacje i społeczne oczekiwania. W centrum nie stawia wyłącznie kobiet jako ofiar systemu, lecz pokazuje je jako osoby działające, podejmujące decyzje i walczące o własną sprawczość. To propozycja dla widzów, którzy lubią, gdy kino poszerza perspektywę i komplikuje to, co wydawało się oczywiste.

„Trębacz i duch” – dla tych, którzy nie lubią filmowych szufladek. Reżyseria: Augusto Sinay i Matías Sinay | Konkurs Wolny Duch

Konkurs Wolny Duch to miejsce dla kina, które wymyka się oczywistym kategoriom. Właśnie w takim kontekście warto szukać argentyńskiego filmu „Trębacz i duch”, zapowiadanego jako połączenie kina przygodowego, jazzu i science fiction.

Już samo zestawienie tych elementów sugeruje, że nie będzie to propozycja dla osób oczekujących dobrze znanych rozwiązań. Jeśli podczas festiwali najchętniej wybieracie filmy z pogranicza gatunków, które zaskakują formą i pomysłem, ten tytuł może okazać się ciekawym odkryciem.

„Rebelia” – Andrew Garfield w historycznej opowieści. Reżyseria: Paul Greengrass | Pokaz specjalny / Centerpiece

Paul Greengrass, twórca znany między innymi z serii o Jasonie Bournie, tym razem przenosi widzów do średniowiecznej Anglii. „Rebelia” opowiada o powstaniu chłopskim z 1381 roku, a w jednej z głównych ról występuje Andrew Garfield.

Historyczne kino w takim wydaniu to nie tylko kostiumy i rekonstrukcja przeszłości. To również opowieść o nierównościach, gniewie i momencie, w którym ludzie postanawiają zakwestionować porządek uznawany dotąd za niepodważalny. Warto zwrócić uwagę na ten film, jeśli interesują was historie o społecznym buncie i mechanizmach władzy.

Pięć tytułów, których nie można przegapić na 42. Warszawskim Festiwalu Filmowym

„Ink” – kulisy narodzin medialnego imperium. Reżyseria: Danny Boyle

Danny Boyle, reżyser „Trainspotting”, sięga po historię inspirowaną sztuką Jamesa Grahama. „Ink” przenosi widzów do świata brytyjskiej prasy i opowiada o tym, jak ambicja, pomysłowość oraz bezkompromisowość mogą zmienić sposób funkcjonowania mediów. W rolę Ruperta Murdocha wciela się Guy Pearce, a na ekranie pojawiają się również Jack O’Connell i Claire Foy.

To szczególnie interesująca propozycja dla osób, które chcą spojrzeć na media nie tylko jako źródło informacji, ale też przestrzeń walki o wpływy, uwagę odbiorców i kształtowanie debaty publicznej. Film otwierał tegoroczny festiwal w Wenecji.

„Flash and Fuel” – bliskość na poboczu codzienności. Debiut reżyserski | W obsadzie: Julian Świeżyński

Autostrady, stacje benzynowe i świat kierowców ciężarówek nie są pierwszymi miejscami, które kojarzą się z romantyczną opowieścią. A jednak właśnie w takiej przestrzeni rozgrywa się „Flash and Fuel”, film, który przygląda się bliskości w świecie podporządkowanym pracy, drodze i nieustannemu przemieszczaniu się.

To propozycja dla tych, którzy lubią kino dostrzegające emocje tam, gdzie na co dzień łatwo je przeoczyć. Film był prezentowany podczas tegorocznego Tygodnia Krytyki w Cannes.

„Debiut” – zwyczajna kobieta, niezwykła szansa. Reżyseria: Jesse Eisenberg

Festiwal otworzy „Debiut” („The Debut”) Jessego Eisenberga, z Julianne Moore, Paulem Giamattim i Halle Bailey w obsadzie. Film opowiada o Monie, nieśmiałej gospodyni domowej, która dostaje niewielką rolę w lokalnym musicalu. Nowe doświadczenie uruchamia w niej przemianę, ale zarazem sprawia, że granica między sceniczną kreacją a codziennym życiem zaczyna się zacierać.

To historia o pragnieniu, by zrobić coś dla siebie, nawet jeśli przez lata przywykło się do pozostawania na drugim planie. Eisenberg odpowiada nie tylko za reżyserię, lecz także za scenariusz, muzykę i teksty piosenek. Film będzie miał w Warszawie polską premierę.

„Błogosławieństwo ziemi” – człowiek wobec natury. Reżyseria: Hans Petter Moland

Na uwagę zasługuje również film Hansa Pettera Molanda oparty na powieści Knuta Hamsuna. „Błogosławieństwo ziemi” łączy opowieść o człowieku i naturze z historią pracy, miłości i przemijania. Produkcja reprezentuje Norwegię w walce o Oscara.

To tytuł dla widzów, którzy cenią kino oparte na relacji człowieka z otaczającym go światem i pytaniach o to, co pozostaje ważne mimo upływu czasu. Warto sprawdzić go w programie festiwalu i wybrać seans, który pozwoli w pełni zanurzyć się w tej historii.

„Czas, który nie nadszedł” – czy można zatrzymać młodość? Reżyseria: Julia Rogowska | Konkurs 1–2

Wśród polskich tytułów szczególnie ciekawie zapowiada się „Czas, który nie nadszedł” Julii Rogowskiej, futurystyczny melodramat z Agatą Kuleszą, Dobromirem Dymeckim i Bartoszem Bielenią. Historia rozgrywa się w niedalekiej przyszłości, w której starość stała się społecznym tabu.

Sara i Oskar mieli wspólnie się zestarzeć, ale z czasem wybierają różne drogi. Ona akceptuje naturalny upływ czasu, on decyduje się na kurację pozwalającą zachować młodość. Gdy po latach spotykają się ponownie, ich relacja staje się punktem wyjścia do pytań o przemijanie, miłość i cenę, jaką jesteśmy gotowi zapłacić za wieczną młodość.

To temat, który wykracza poza futurystyczną konwencję. W świecie, w którym młodość bywa traktowana jak kapitał, a starzenie się jak problem do rozwiązania, film może stać się pretekstem do rozmowy o tym, co tracimy, próbując zatrzymać czas.

Jak zaplanować festiwalowe dni?

Warszawski Festiwal Filmowy to nie tylko seanse, ale również spotkania z twórcami, wydarzenia towarzyszące i możliwość poznawania kina w różnych formach. Program obejmuje konkursy fabularne, dokumentalne i krótkometrażowe, a także sekcje tematyczne, takie jak Konfrontacje, Wolny Duch czy Animus. Kino Wartości.

Głównym centrum wydarzeń pozostaje Kinoteka w Pałacu Kultury i Nauki. Pokazy odbywają się również w innych warszawskich kinach, między innymi w Atlantic, Lunie i Iluzjonie, a część programu przygotowano w przestrzeniach o mniej typowo kinowym charakterze. Przed zakupem biletów warto sprawdzić aktualny harmonogram na oficjalnej stronie festiwalu, ponieważ przy 330 seansach łatwo przeoczyć interesujący tytuł lub zaplanować dwa pokazy odbywające się o tej samej porze.

Pełny program 42. Warszawskiego Festiwalu Filmowego, godziny seansów i informacje o biletach znajdziecie na stronie wff.pl.

Od 9 do 18 października warto zostawić sobie miejsce na film, którego wcześniej nie znaliście, i pozwolić, by festiwalowa selekcja poprowadziła was w nieoczekiwanym kierunku. W końcu właśnie takie odkrycia często zostają z nami najdłużej.

Po powrocie z wakacji, podczas których często podróżowałam samolotem i zmieniałam miejsca pobytu, a wraz z nimi klimat i temperaturę, zauważyłam, że moja cera jest wyraźnie przesuszona. Pojawiło się kilka nowych zmarszczek, a skóra straciła blask i wyglądała na zmęczoną. Uznałam, że moja codzienna pielęgnacja już nie wystarcza i potrzebuję czegoś skuteczniejszego. Dlatego postanowiłam zasięgnąć porady w aptece.

Farmaceutka od razu wiedziała, co mi polecić. Ku mojemu zaskoczeniu zaproponowała krem, po który Francuzki sięgają już od 1950 roku, szczególnie wtedy, gdy ich skóra potrzebuje regeneracji po kontakcie z zimnem. Mowa o Lait-Crème Concentré marki Embryolisse. Odkąd zaczęłam go stosować, sama widzę ogromną różnicę. Co więcej, ostatnio niemal każdy, kogo spotykam, komplementuje moją cerę i pyta, czy zdecydowałam się na jakiś zabieg kosmetyczny.

Dlaczego ten krem cieszy się popularnością już od 1950 roku?

To jeden z kremów chętnie polecanych zarówno przez farmaceutów, jak i dermatologów. Swoją popularność zawdzięcza przede wszystkim właściwościom nawilżającym i odżywczym. Jego formuła opiera się na składnikach pochodzenia naturalnego, bogatych w kwasy tłuszczowe i witaminy. Znajdziemy wśród nich między innymi aloes, masło shea i wosk pszczeli. Składniki te odżywiają skórę, pomagają zatrzymać w niej wilgoć i chronią ją przed szkodliwym wpływem czynników zewnętrznych.

Mogłoby się wydawać, że przy tak bogatym składzie krem musi być ciężki i gęsty. Tymczasem, choć ma treściwą konsystencję, szybko się wchłania i pozostawia skórę przyjemnie miękką. Po jego zastosowaniu cera staje się bardziej elastyczna, a drobne zmarszczki są mniej widoczne dzięki intensywnemu nawilżeniu.

Skóra wygląda też na zdrowszą, bardziej wypoczętą i pełną blasku. Co ważne, krem nie pozostawia tłustej warstwy, lecz nadaje cerze świeży, promienny wygląd. Jeśli jednak obawiasz się nadmiernego błyszczenia, możesz sięgnąć po jego wersję matującą, stworzoną z myślą o cerze mieszanej i tłustej.

Jest jeszcze jeden powód, dla którego tak bardzo polubiłam ten kosmetyk. Okazuje się, że to prawdziwy ulubieniec profesjonalnych makijażystów, który od lat zajmuje ważne miejsce w ich kufrach z kosmetykami. Najczęściej stosują go jako bazę pod makijaż, ponieważ koi i wygładza skórę, dzięki czemu podkład lepiej się prezentuje, a cera wygląda na bardziej promienną.

Na tym jednak jego zastosowania się nie kończą. Krem świetnie sprawdza się również jako odżywcza maseczka – wystarczy nałożyć grubszą warstwę na twarz i pozostawić na 15 minut. Można go także używać jako mleczka do demakijażu, które delikatnie usuwa makijaż i zanieczyszczenia, nie naruszając naturalnej równowagi skóry, jak mogą to robić niektóre preparaty oczyszczające.

Artykuł w oryginale ukazał się w ELLE.Es

„Od dawna zachęcamy kobiety do małych gestów czułości wobec siebie. Październik to idealny moment, aby przypomnieć, że czułość to także odpowiedzialność za własne zdrowie. Samobadanie piersi nie wymaga wiele czasu, tylko nawyku, a ten najłatwiej zbudować np. w zaciszu własnej łazienki, gdzie i tak dbamy o siebie. Współpraca z Fundacją Rak'n'Roll to naturalny kolejny krok: tym razem chcemy działać wcześniej i przypominać, że regularne badania to najprostszy sposób, by o siebie zadbać”- mówi Karolina Wiśniewska, brand managerka Neboa.

„Bardzo się cieszę, że kolejny raz możemy zachęcać do dbania o swoje zdrowie, wykorzystując do tego przekaz lekki, bliski i wspierający. Wiemy, że brak czasu bywa wymówką przed samobadaniem lub wybraniem się na badania profilaktyczne. Razem z marką Neboa chcemy pokazywać, że USG czy samobadanie piersi mogą być częścią codzienności, tak samo jak regularna pielęgnacja włosów. Scenariuszem absolutnie przepięknym jest ten, w którym kobieta w przerwie między nałożeniem a spłukaniem np. maski do włosów wykonuje samobadanie piersi. Szukajmy miejsc na troskę, zdrowie i profilaktykę w codzienności” – dodaje Eliza Pawlik z Fundacji Rak’n’Roll.

W ramach współpracy Neboa x Rak’n’Roll, marka zobowiązała się do finansowego wsparcia fundacji. W dniach 8-21 października każdy zakup kosmetyków z różowej serii Repair & Shine w drogeriach Rossmann oznacza wymierne środki, które trafią na konto fundacji. 
 

Materiał promocyjny marki Neboa

Od ponad 25 lat rozwija receptury oparte na osiągnięciach współczesnej kosmetologii, wykorzystując m.in. peptydy, ceramidy, antyoksydanty, naturalne ekstrakty oraz innowacyjne kompleksy wspierające regenerację i zdrowy wygląd skóry.

Marka wywodzi się z Wielkiej Brytanii i od lat zdobywa uznanie specjalistów oraz klientów na wielu rynkach świata w tym m.in. USA, Australii, czy w Europie we Francji.

Polska premiera stanowi ważny element międzynarodowego rozwoju marki.

BEAUTYLAB® Polska zamierza aktywnie współpracować z gabinetami kosmetologicznymi, salonami beauty oraz ekspertami branży, oferując nie tylko produkty do pielęgnacji domowej, ale również profesjonalne rozwiązania gabinetowe oraz programy szkoleniowe.

Portfolio marki obejmuje kompleksową pielęgnację twarzy i ciała, w tym kosmetyki przeciwstarzeniowe, produkty nawilżające, oczyszczające, rozświetlające oraz specjalistyczne rozwiązania odpowiadające na konkretne potrzeby skóry.

Charakterystycznym elementem BEAUTYLAB®  jest połączenie inteligentnych technologii pielęgnacyjnych z naturalnymi składnikami aktywnymi oraz luksusowymi komponentami, takimi jak peptydy czy wybrane minerały i kamienie szlachetne wykorzystywane w wybranych liniach produktowych.

Wejście marki na polski rynek to odpowiedź na rosnące zainteresowanie profesjonalną pielęgnacją premium oraz kosmetykami, które łączą skuteczność, bezpieczeństwo i innowacyjność.

BEAUTYLAB® Polska planuje rozwijać sieć partnerów biznesowych, prowadzić szkolenia dla kosmetologów oraz sukcesywnie rozszerzać dostępność swoich produktów w całym kraju.

O marce BEAUTYLAB®

BEAUTYLAB® to brytyjska marka profesjonalnych kosmetyków do pielęgnacji skóry, rozwijana od 2001 roku. Produkty marki są wykorzystywane w renomowanych gabinetach kosmetycznych, salonach beauty i spa na wielu rynkach międzynarodowych.

Filozofia  BEAUTYLAB® opiera się na tworzeniu inteligentnych formuł łączących najnowsze osiągnięcia nauki z wysokiej jakości składnikami aktywnymi, zapewniającymi widoczne rezultaty pielęgnacyjne.
 

Materiał promocyjny marki BEAUTYLAB®

Najlepsze koreańskie kosmetyki do cery dojrzałej 60+ – co wybrać?

• Najlepszy na zmarszczki wokół oczu: Benton Fermentation Eye Cream – z fermentowanymi składnikami i peptydami.

• Najlepszy na utratę jędrności: Laneige Bouncy & Firm Sleeping Mask – z kompleksem piwonii i kolagenu.

• Najlepszy na suchą, szorstką skórę: COSRX Advanced Snail 92 All in One Cream – z 92% filtratu ze śluzu ślimaka.

• Najlepszy na podrażnienia i osłabioną barierę ochronną: SKIN1004 Madagascar Centella Probio-Cica Enrich Cream – z ceramidami i wąkrotą azjatycką.

• Najlepszy na przebarwienia i poszarzały koloryt: Some By Mi Yuja Niacin Anti Blemish Serum – z niacynamidem i ekstraktem z yuzu.

Benton Fermentation Eye Cream – na zmarszczki wokół oczu

Sekret tego kremu tkwi w połączeniu fermentowanych składników, peptydów i ceramidów. Pomagają one nawilżyć delikatną skórę wokół oczu, poprawić jej elastyczność i wygładzić drobne linie. To dobry wybór szczególnie wtedy, gdy zmarszczki stają się bardziej widoczne przez przesuszenie.

Laneige Bouncy & Firm Sleeping Mask – na utratę jędrności

Maska na noc z hydrolizowanym kolagenem i ekstraktem z piwonii intensywnie nawilża i wygładza skórę. Dzięki temu rano cera wygląda na bardziej sprężystą, miękką i wypoczętą. Szczególnie dobrze sprawdzi się przy utracie elastyczności i widocznych liniach wynikających z odwodnienia.

COSRX Advanced Snail 92 All in One Cream – na suchość i szorstkość

Aż 92% formuły stanowi filtrat ze śluzu ślimaka, który pomaga zatrzymać wilgoć w naskórku i wspiera jego regenerację. Krem zmiękcza, wygładza i łagodzi uczucie ściągnięcia, a przy regularnym stosowaniu poprawia wygląd przesuszonej skóry.

SKIN1004 Madagascar Centella Probio-Cica Enrich Cream – na podrażnienia i osłabioną barierę ochronną

Połączenie wąkroty azjatyckiej, fermentowanych składników i ceramidów pomaga ukoić skórę oraz ograniczyć utratę wilgoci. Bogata formuła wzmacnia barierę hydrolipidową i przynosi ulgę cerze suchej, wrażliwej i skłonnej do zaczerwienień.

Some By Mi Yuja Niacin Anti Blemish Serum – na przebarwienia i nierówny koloryt

Niacynamid pomaga stopniowo rozjaśniać przebarwienia i wyrównywać koloryt, a ekstrakt z yuzu dostarcza skórze antyoksydantów. Serum sprawdzi się przy plamach posłonecznych i poszarzałej cerze, której brakuje blasku. Najlepiej łączyć je z codzienną ochroną SPF 50.

Krem BB PUPA Milano – działanie i właściwości mojej włoskiej perełki

Krem BB jest tak popularny przede wszystkim ze względu na lekką konsystencję oraz komfort noszenia. Produkt jest praktycznie niewyczuwalny na skórze, nie ściąga jej i nie obciąża, co jest szczególnie istotne w czasie upałów. Zaraz po aplikacji kremu mamy wrażenie, że nałożyłyśmy właśnie kosmetyk pielęgnacyjny. Cera jest bowiem sprężysta, miękka w dotyku i przyjemnie wygładzona. Co więcej, można wyczuć jej ukojenie i nawilżenie, które utrzymuje się cały dzień.

Krem ładnie wtapia się w cerę, nie wchodzi w zmarszczki czy pory (nawet po całym dniu) oraz prezentuje się bardzo estetycznie. Ujednolica koloryt skóry, zakrywa niewielkie przebarwienia oraz optycznie odmładza cerę. Nie osiągniemy nim efektu kamuflażu, jednak nie po to są tego typu produkty. Pamiętajmy też, że wciąż w trendach są naturalne makijaże, które mają podkreślać piękno bez usilnego maskowania „niedoskonałości”.

Warto też dodać, że krem zawiera w sobie filtr przeciwsłoneczny na poziomie SPF 30, będący świetnym dopełnieniem ochrony przed promieniowaniem, które jest szkodliwe dla naszego zdrowia oraz przyczynia się do szybszego starzenia skóry. Oprócz tego formuła produktu została uzupełniona m.in. o witaminę E, która jest silnym antyoksydantem oraz doskonale nawilża i wygładza cerę.

Włoski krem BB PUPA Milano – opinie

Ten włoski krem BB jest uwielbiany w niemal całej Europie i chwalony przede wszystkim za lekkość, działanie pielęgnacyjne oraz naturalny efekt upiększenia cery. Użytkownicy i użytkowniczki uwielbiają w nim to, że wygląda jak druga skóra, przy czym delikatnie wygładza i kryje.

Najlepszy krem BB jaki miałam. Nawilża, wyrównuje koloryt i rozświetla. To mój zdecydowany faworyt – pisała Ada

Jestem zachwycona, znalazłam swój krem BB. Cudowna, odżywcza konstystencja, piękny kolor, nawilżenie i uczucie jakby nic nie miało się na twarzy. Jestem bardzo zadowolona i polecam – pisała Marta

Czym utrwalać krem BB, czyli pudry idealne na lato

Jeśli oczekujecie przedłużonej trwałości makijażu, krem BB lub podkład zawsze warto przypudrować. Wiemy, że niektóre osoby mają złe doświadczenia z pudrami, jednak obecnie na rynku znajdziemy produkty, które są lekkie jak chmurka oraz nie powodują ściągnięcia czy przesuszenia cery – nawet tej wrażliwej.

Dobrym przykładem jest puder Puff Cloud polskiej marki PAESE. Jest bardzo drobno zmielony, dzięki czemu naturalnie prezentuje się na twarzy. W jego składzie znajdziemy m.in. witaminy E i C oraz olejek z bawełny, czyli składniki, które dodatkowo pielęgnują cerę i zapobiegają jej przesuszaniu. Kosmetyk jest też dość tani, co tylko zachęca do przetestowania.

Dużą popularnością cieszy się także puder sypki skandynawskiej marki Lumene. Jego formuła została uzupełniona o odmładzające i nawilżające składniki, takie jak ekstrakt z maliny moroszki oraz kwas hialuronowy. Puder doskonale absorbuje sebum oraz wilgoć (w tym pot), dzięki czemu sprawdzi się także w przypadku cer tłustych czy mieszanych.

Długie naszyjniki z dużymi zawieszkami

Na wybiegach: Chloé, Chanel, Valentino

Długie naszyjniki ponownie znalazły się w centrum zainteresowania projektantów, a wszystko za sprawą niesłabnącej popularności estetyki boho. Tym razem jednak delikatne łańcuszki ustępują miejsca bardziej dekoracyjnym modelom z dużymi medalionami, talizmanami i zawieszkami przypominającymi pamiątki z podróży. Na pokazie Chloé pojawiły się między innymi porcelanowe ozdoby, które wyglądały jak znaleziska z targu staroci. Chanel i Valentino również postawiły na długie naszyjniki swobodnie opadające na ubrania. Ich największą zaletą jest to, że znakomicie komponują się z jesienną garderobą. Noszone na golfach, kaszmirowych swetrach czy prostych sukienkach potrafią całkowicie odmienić nawet najbardziej minimalistyczny zestaw. W tym sezonie zawieszka nie powinna ginąć wśród innych dodatków – im bardziej wyrazista, tym lepiej.

Masywna złota biżuteria w stylu lat 80.

Na wybiegach: Saint Laurent, Mugler, Celine

Moda lat 80. powraca nie tylko w postaci marynarek z szerokimi ramionami czy mocno zaznaczonej talii. Jej wpływ widać również w biżuterii, która staje się coraz większa, cięższa wizualnie i bardziej dekoracyjna. Na pokazach Saint Laurent, Mugler i Celine uwagę przyciągały masywne złote kolczyki, szerokie bransolety oraz naszyjniki o wyrazistych, geometrycznych kształtach. W tym trendzie nie ma miejsca na przesadną skromność. Liczą się połysk, zdecydowana forma i efekt, który biżuteria tworzy w zestawieniu z ubraniem. Szczególnie ciekawie takie dodatki wyglądają z prostymi elementami garderoby, takimi jak biała koszula, czarny golf czy klasyczna marynarka. Duże złote kolczyki mogą zastąpić kilka mniejszych ozdób, a pojedyncza, szeroka bransoleta nadać charakteru nawet najprostszemu zestawowi. To jeden z najmocniejszych powrotów sezonu.

Perły w wersji XXL

Na wybiegach: Valentino, Celine, Schiaparelli, Chanel

Perły od lat kojarzą się z klasyczną elegancją, ale jesienią 2026 projektanci proponują spojrzeć na nie zupełnie inaczej. Zamiast subtelnych kolczyków i pojedynczych sznurów pojawiają się duże, niemal rzeźbiarskie formy, które trudno przeoczyć. Valentino zaprezentowało okazałe naszyjniki z pereł, przywodzące na myśl biżuterię przekazywaną z pokolenia na pokolenie. Z kolei Celine i Schiaparelli postawiły na efektowne kolczyki XXL, które mogą stać się najmocniejszym elementem stylizacji. W nowym wydaniu perły tracą swój zachowawczy charakter i zyskują nowoczesny, nieco ekstrawagancki wymiar. Można nosić je pojedynczo lub łączyć kilka sznurów o różnych długościach. Szczególnie dobrze prezentują się w towarzystwie prostych czarnych sukienek, oversize'owych marynarek i miękkich dzianin. To ukłon w stronę ponadczasowej elegancji, ale z wyraźnie maksymalistycznym akcentem.

Broszki w stylu vintage

Na wybiegach: Etro, Giorgio Armani, Ralph Lauren, Tory Burch

Broszki, przez lata kojarzone przede wszystkim z eleganckimi kostiumami i biżuterią z dawnych dekad, ponownie zyskują popularność. Na wybiegach na sezon jesień–zima 2026/2027 pojawiły się w wielu odsłonach – od dekoracyjnych modeli inspirowanych antykami po bardziej nowoczesne, minimalistyczne formy. Etro, Giorgio Armani i Ralph Lauren proponują przypinać je do klap marynarek i płaszczy, podczas gdy Tory Burch udowadnia, że równie dobrze wyglądają na prostych swetrach. Ich największą zaletą jest wszechstronność. Jedna broszka potrafi nadać charakteru klasycznej koszuli, a kilka mniejszych przypiętych obok siebie stworzy ciekawą, bardziej indywidualną kompozycję. Warto zwrócić uwagę szczególnie na modele w kolorze postarzanego złota, z ozdobnymi kamieniami lub motywami roślinnymi. Wyglądają jak biżuteria znaleziona w szkatułce babci, ale zestawione ze współczesnymi ubraniami nabierają współczesnego charakteru.

Rzeźbiarskie chokery i masywne naszyjniki

Na wybiegach: Chanel, Nina Ricci, Saint Laurent

Chokery wracają do mody, ale nie przypominają już cienkich, czarnych tasiemek, które królowały w połowie poprzedniej dekady. W sezonie jesień–zima 2026/2027 przybierają znacznie bardziej wyrafinowane formy. Nina Ricci zaprezentowała ozdobne modele inspirowane historyczną biżuterią, natomiast Chanel postawiło na sztywne, szerokie naszyjniki przypominające małe dzieła sztuki. Jeszcze dalej poszedł Saint Laurent, proponując efektowne kompozycje z dużych elementów, które przyciągały uwagę już z daleka. Rzeźbiarskie chokery i masywne naszyjniki nie potrzebują wielu dodatków. Najlepiej prezentują się w towarzystwie prostych ubrań, które pozwalają wyeksponować ich formę. 

Historia kultowego serwisu

Gdy w 1926 roku manufaktura Rosenthal wprowadziła na rynek serwis Sanssouci, nikt nie przypuszczał, że rokokowy ornament inspirowany poczdamską rezydencją Fryderyka Wielkiego przetrwa cały wiek w niezmienionej, i zarazem wciąż świeżej glorii. Po 100 latach istnienia na rynku i uświetniania wielu wspaniałych wydarzeń i spotkań, Sanssouci, ikona "białego złota", wciąż zachwyca, potwierdzając tezę, że dobry dizajn się nie starzeje.

Sanssouci był pierwszym serwisem produkowanym przez Rosenthal. I choć zaprojektował go w 1926 roku Karl Bayreuther, to już wcześniej, w 1884 roku, powstawały przedmioty inspirowane XVIII-wieczną królewską rezydencją w Poczdamie, sygnowane marką Rosehthal. Porcelanowy serwis wyróżnia się delikatnym reliefem, który zdobi powierzchnię kruchej materii. Przez lata wzór był powtarzany w wielu pięknych interpretacjach. Jedno jednak pozostało niezmienne: delikatność oraz elegancja, jaka wyróżnia każdy element kolekcji.

Pośród wielu wariantów serwisu Sanssouci największą popularnością cieszy się najbardziej klasyczna odsłona Sanssouci Gold. To interpretacja z subtelnym złoceniem, wprowadzonym na początku lat 90-tych ubiegłego wieku. Waniliowa kolekcja, obok słynnej Białej Marii, wciąż pozostaje jedną z najchętniej wybieranych i niejednokrotnie gości na elegancko oprawionych stołach.

Nowa odsłona

Rok 2020 przyniósł nową odsłonę kultowego wzoru. Sanssouci w interpretacji, której autorem jest włoski projektant Gianni Cinti. Wszechstronnie utalentowany artysta, który działa w kategoriach sztuki, mody i diajznu, stworzył wersję Sanssouci Midas, której charakterystycznymi elementami są odważne złote detale pokrywające szlachetną porcelanę Rosenthal. Zdobią uszka filiżanek, wyróżniają uchwyty, a także akcentują linie biegnące wzdłuż delikatnej formy filiżanek, talerzy i cukiernic, tworząc w ten sposób artystyczną kompozycję, nadającą całości jeszcze większej finezji. Niektóre z nich, jak chociażby filiżanki do espresso czy podtalerze są całkowicie „zanurzone” w złocie.

W 2026 roku powstała kolejna odsłona serwisu Sanssouci. Z okazji 100.rocznicy Gianni Cinti, znów podjął się interpretacji uwielbianego przez wielu serwisu. Limitowana seria Sanssouci Jubilee Midas to wzór, w którym złote akcenty wyróżniają się na tle pastelowych barw. Błękit i róż stanowią tło dla eleganckich, wirtuozerskich wzorów.

Stuletnia historia Sanssouci to nie tylko potwierdzenie tego, że dobre projekty nie mają terminu przydatności. To też potwierdzenie jakości porcelany Rosenthal, która przez lata zdobi stoły na całym świecie, goszcząc zarówno pośród królewskich dworów, jak i we współczesnych mieszkaniach. To lekcja ponadczasowego piękna, któremu nie są straszne chwilowe tendencje.

Wystawa dostępna jest w łódzkim salonie Rosenthal do 31 października 2026.

Teraz uwagę przyciąga ANUA PDRN Hyaluronic Acid 100 Moisture Cream – lekki krem nawilżający, który łączy jeden z najmodniejszych składników 2026 roku z intensywnym działaniem nawilżającym. To kosmetyk dla osób, które chcą uzyskać efekt zdrowej, sprężystej i pełnej blasku skóry bez ciężkiej, tłustej warstwy.

Dla kogo jest ten viralowy krem? 

To krem stworzony z myślą o cerze, która potrzebuje intensywnego nawilżenia, ale nie przepada za ciężkimi, bogatymi formułami. Już po pierwszej aplikacji skóra staje się bardziej miękka i gładka, a uczucie ściągnięcia zostaje zredukowane. Co więcej, cera wygląda na świeższą, bardziej wypoczętą i odzyskuje zdrowy, naturalny blask. Przy regularnym stosowaniu możemy zauważyć, że skóra staje się coraz mocniejsza, bardziej ujędrniona i wygładzona. 

Dodatkowo lekka, kremowa konsystencja szybko się wchłania, nie pozostawia tłustego filmu i nie obciąża skóry, dlatego świetnie sprawdza się również pod makijażem. Będzie też idealnym kremem na dzień na lato. 

Dlaczego wszyscy mówią o PDRN?

Jeszcze niedawno skrót PDRN był znany głównie w gabinetach medycyny estetycznej. Dziś coraz częściej pojawia się w pielęgnacji domowej i uznawany jest za jeden z najbardziej obiecujących składników wspierających regenerację skóry. Pewnie zauważyłyście, że w 2026 roku mówi o nim każdy. 

W kremie ANUA wykorzystano PDRN pozyskiwany z DNA łososia o niskiej masie cząsteczkowej, dzięki czemu składnik ten łatwiej przenika w głąb naskórka. Jego zadaniem jest przede wszystkim wspieranie procesów odnowy skóry i poprawa jej kondycji. W efekcie cera jest mocno zregenerowana i staje się gładka, jędrna i pełna blasku. 

Sekret tego kremu nie tkwi jednak wyłącznie w PDRN. Formułę uzupełnia dobrze nam znany kwas hialuronowy, który odpowiada za długotrwałe wiązanie wody w naskórku, oraz kolagen, pomagający optycznie wygładzić powierzchnię skóry i nadać jej bardziej jędrny wygląd.

ANUA PDRN Hyaluronic Acid 100 Moisture Cream – opinie

Krem zbiera bardzo dobre opinie nie tylko wśród influencerek na TikToku czy Instagramie. Przykładowo w Sephorze, gdzie produkt jest dostępny, ma ocenę 4,7 na 5 możliwych gwiazdek. Użytkowniczki najczęściej podkreślają jego lekką konsystencję, która szybko się wchłania i zapewnia długotrwałe uczucie nawilżenia bez pozostawiania tłustej warstwy. Wiele osób zwraca również uwagę na to, że krem sprawia, iż skóra wygląda na bardziej promienną, gładką i wypoczętą już po kilku zastosowaniach.

Krem świetnie nawilża, szybko się wchłania i pozostawia skórę miękką oraz gładką. Lekka formuła sprawdza się na co dzień i dobrze współgra z makijażem – pisała Oliwia 

Uwielbiam ten krem, jest idealny dla mojej wrażliwej cery, jest bardzo lekki i nie zapycha – dodaje Gigi

A żeby uzupełnić pielęgnację, pod krem warto nałożyć serum. To dobra praktyka szczególnie wieczorem, gdy skóra jest zmęczona po całym dniu i potrzebuje dodatkowego wsparcia. W tym przypadku także możemy sięgnąć po produkty azjatyckie, np. po sera kultowej marki Skin1004. 

„Zwierzęta” – mroczny thriller z Benem Affleckiem

Jedna z najgłośniejszych filmowych premier października. „Zwierzęta” opowiadają historię Marka Kimballa, wpływowego polityka ubiegającego się o stanowisko burmistrza Los Angeles. Jego pozornie idealne życie rozpada się w jednej chwili, gdy syn zostaje porwany, a tajemniczy sprawcy żądają okupu. Mark i jego żona Abigail rozpoczynają desperacką walkę z czasem, która stopniowo odsłania sekrety skrywane za fasadą rodzinnego szczęścia.

Ten pełen napięcia thriller psychologiczny wyreżyserował Ben Affleck, który również wcielił się w głównego bohatera. Na ekranie partnerują mu Kerry Washington, Gillian Anderson i Steven Yeun. Film zadebiutował na platformie 9 października.

„Na wschód od Edenu” – wielka literacka saga z Florence Pugh

Miłośnicy ambitnych dramatów kostiumowych powinni zwrócić uwagę na najnowszą ekranizację słynnej powieści Johna Steinbecka. Akcja „Na wschód od Edenu” rozgrywa się na początku XX wieku w Kalifornii i koncentruje się na losach rodziny Trasków. W centrum wydarzeń znajduje się Cathy Ames, tajemnicza i niezależna kobieta, której pojawienie się wywraca życie dwóch braci do góry nogami. Rodzinne konflikty, zazdrość, miłość i moralne dylematy tworzą wielopokoleniową opowieść o ludzkich słabościach.

W głównej roli występuje Florence Pugh, a partnerują jej Christopher Abbott i Hoon Lee. Produkcja zadebiutowała 1 października i szybko znalazła się na szczycie światowego rankingu najchętniej oglądanych seriali anglojęzycznych platformy. Co najważniejsze liczy zjedynie 7 odcinków, więc można ją pochłonąć w zaledwie kilka wieczorów.

„Mniej obcy” – historia Jana Borysewicza i narodzin Lady Pank

Jedna z najciekawszych polskich premier ostatnich tygodni. „Mniej obcy” to dramat biograficzny inspirowany życiem Jana Borysewicza, legendarnego gitarzysty i współzałożyciela Lady Pank. Film zabiera widzów do czasów PRL-u, kiedy rockowa muzyka była nie tylko rozrywką, ale również symbolem wolności i buntu przeciwko rzeczywistości. Śledzimy drogę młodego artysty od pierwszych muzycznych fascynacji do wielkiej popularności, która okazuje się mieć swoją cenę. Rodzinne tragedie, konflikty z władzą i osobiste problemy stopniowo komplikują jego życie.

W postać Borysewicza wciela się Mikołaj Bukrewicz, a w obsadzie znaleźli się również między innymi Kinga Preis i Ireneusz Czop. Produkcja Kristoffera Rusa trafiła do streamingu 7 października, niemal natychmiast pojawiła się w TOP 10 najchętniej oglądanych filmów w Polsce.

„W głębinach” – thriller, który trzyma w napięciu

Spokojne miasteczko na wybrzeżu Nowej Fundlandii staje się miejscem niewyjaśnionych, coraz bardziej niepokojących wydarzeń. Kiedy tajemnicze morskie stworzenie zaczyna terroryzować lokalną społeczność, rybak Calvin Penney musi zrobić wszystko, by ochronić rodzinę i sąsiadów. Wkrótce okazuje się, że zagrożenie może mieć związek z sekretami skrywanymi przez mieszkańców od pokoleń.

„W głębinach” łączy elementy thrillera, dramatu rodzinnego i opowieści grozy, stopniowo budując atmosferę niepokoju. W głównych rolach występują Josh Hartnett, Mackenzie Davis i Charlie Heaton, znany ze „Stranger Things”. Sześcioodcinkowy miniserial zadebiutował 8 października, dlatego cały weekend można poświęcić na odkrywanie jego tajemnic.

„100 dni oszustwa” – romans i polityczna intryga

Na koniec propozycja dla miłośników seriali historycznych, w których romans przeplata się z niebezpieczną intrygą. Główna bohaterka, utalentowana kieszonkowiec Lee Ga-kyeong, marzy o wyrwaniu się z dotychczasowego życia. Kiedy otrzymuje propozycję wykonania tajnej misji, przenika do struktur kolonialnej administracji, by zdobyć cenne informacje. Sytuacja komplikuje się, gdy zakochuje się w synu mężczyzny, którego ma szpiegować.

W obsadzie znaleźli się Kim You-jung, Park Jin-young i Kim Hyun-joo. Serial łączy dramat historyczny, romans i thriller szpiegowski, a jego premiera została zaplanowana na sobotę, 10 października.

Serum pod oczy Beauty of Joseon Revive Eye serum Ginseng + Retinal – działanie i efekty

Beauty of Joseon Revive Eye Serum Ginseng + Retinal to innowacyjne rozwiązanie, które łączy starożytną mądrość koreańskiej pielęgnacji z nowoczesnym podejściem do skóry. Nie tylko zapewnia głębokie nawilżenie, ale działa wielowymiarowo i właśnie dlatego cieszy się tak dużym uznaniem. Redukcja zmarszczek i zapobieganie powstawaniu nowych to jego kluczowe zadanie, z którym radzi sobie doskonale. Przy tym poprawia także elastyczność skóry, rozjaśnia cienie i odżywia delikatną skórę od wewnątrz. Do tego może pochwalić się także działaniem ochronnym – promienie UV nie są mu straszne. To wszystko za sprawą jego wyjątkowego składu. Kupicie go teraz w naprawdę niezłej cenie.

Serum pod oczy Beauty of Joseon Revive Eye serum Ginseng + Retinal – skład

W składzie koreańskiego serum pod oczy znajdziesz kilka bardzo cennych składników, które mają realny wpływ na kondycję skóry. Na liście kluczowych komponentów znalazły się między innymi:

• Wyciąg z żeń-szenia – stymuluje produkcję kolagenu, regeneruje skórę i skutecznie zapobiega pigmentacji spowodowanym przez promienie UV oraz zmarszczkom
• Retinal – to stabilniejsza i skuteczniejsza forma witaminy A, która wspomaga odnowę skóry, przyspiesza regenerację komórek i wygładza zmarszczki
• Ceramidy – naturalny składnik cementu międzykomórkowego warstwy rogowej naskórka, który dba o elastyczność skóry.

Serum pod oczy z retinalem Beauty of Joseon – opinie

Dziewczyny, które miały okazję przetestować to koreańskie serum, nie kryją zachwytu. Chętnie dzielą się swoimi opiniami na jego temat w internecie, nazywając je „najlepszym kosmetykiem pod oczy”. Oto, dlaczego przyznają mu pełne 5 gwiazdek.

Serum jest świetne, ładnie rozjaśnia okolice pod oczami, nawilża i napina skórę. pisała Weronika na stronie SuperPharm.pl

"Serum znakomicie nawilża i niweluje większość zmarszczek mimicznych wokół oczu, oczywiście przy regularnym stosowaniu." - Marta, SuperPharm.pl

Jak wzmocnić działanie serum pod oczy?

Beauty of Joseon Revive Eye Serum to produkt przeznaczony nie tylko do pielęgnacji dojrzałej skóry pod oczami. Tak naprawdę sprawdzi się każdemu. Jeśli jednak borykasz się z problematyczną cerą, a twoja skóra pod oczami wymaga szczególnej troski, możesz wspomóc jego działanie, stosując także nawilżający krem pod oczy, a także hydrożelowe płatki, które w kilka minut odświeżą spojrzenie. Oto kilka kosmetyków, które naprawdę zasługują na uwagę.

1. Kozaki slouchy, czyli nonszalancko marszczone cholewki

Na wybiegach: Chloé, Boss, Alberta Ferretti

Estetyka boho nie powiedziała jeszcze ostatniego słowa. W tym sezonie szczególnie mocno zaznacza swoją obecność wśród kozaków typu slouchy, których znakiem rozpoznawczym jest szeroka, miękka cholewka układająca się w swobodne fałdy. Zamiast idealnie dopasowanych fasonów projektanci proponują modele o nieco niedbałym, niewymuszonym charakterze. Mogą nawiązywać do stylu jeździeckiego lub westernowego, mieć różną wysokość i wykończenie, ale łączy je jedno – charakterystyczne marszczenia. Doskonały przykład pojawił się na wybiegu Chloé, gdzie takie kozaki zestawiono z długą, zwiewną spódnicą z falbanami oraz marynarką w kratę. Efekt? Romantyczny look inspirowany brytyjskim stylem countryside.

2. Kozaki na obcasie kitten heel

Na wybiegach: Celine, Toga, Calvin Klein

Niski, subtelny obcas typu kitten heel już od kilku sezonów jest jednym z ulubionych rozwiązań projektantów. Teraz pojawia się również w kolekcjach wysokich kozaków. Zazwyczaj mierzy od 3 do 5 centymetrów, dzięki czemu delikatnie wysmukla sylwetkę, nie odbierając butom codziennej wygody. To propozycja dla miłośniczek elegancji w duchu ladylike, która nie wymaga rezygnowania z komfortu. Na pokazie Celine uwagę przyciągały dopasowane, zamszowe kozaki przypominające długie skarpety, połączone z tiulową sukienką ozdobioną dużymi cekinami. Takie zestawienie udowadnia, że nawet niewielki obcas może nadać stylizacji wyjątkowo szykownego charakteru.

3. Oficerki w stylu jeździeckim

Na wybiegach: Ralph Lauren, MM6 Maison Margiela, Hermès

Oficerki wracają w swojej najbardziej klasycznej odsłonie. Wysoka, prosta i usztywniona cholewka, płaska podeszwa lub niski, stabilny obcas oraz dyskretne detale, takie jak klamry, to elementy, które definiują ten fason. W kolekcji Ralpha Laurena kozaki inspirowane jeździectwem stały się jednym z symboli dyskretnej elegancji i estetyki quiet luxury. Ich największym atutem jest ponadczasowość. Dobrze wyglądają zarówno z dopasowanymi spodniami, jak i ze zwiewnymi sukienkami, którym dodają bardziej zdecydowanego charakteru. Szczególnie szlachetnie prezentują się modele wykonane z naturalnej skóry, która z czasem nabiera charakterystycznej patyny.

4. Kozaki z efektem skóry krokodyla

Na wybiegach: Lanvin, Dolce & Gabbana, Calvin Klein

Jesienią 2026 faktura będzie równie ważna jak kolor czy fason. Jednym z najbardziej wyrazistych trendów są kozaki z tłoczeniem imitującym skórę krokodyla. Charakterystyczny wzór, często podkreślony delikatnym połyskiem, sprawia, że nawet najprostsza stylizacja nabiera bardziej luksusowego charakteru. Na wybiegu Lanvin takie modele doskonale uzupełniały minimalistyczne zestawy. W kolekcjach dominowały przede wszystkim klasyczna czerń i głęboki czekoladowy brąz, a sam motyw pojawiał się zarówno na kozakach ze szpiczastymi noskami, jak i na fasonach z kwadratowym przodem. W zależności od modelu towarzyszył im niski obcas kitten heel lub masywniejszy słupek.

5. Kozaki na koturnie

Na wybiegach: Hodakova, Issey Miyake, Vaquera

Koturny ponownie znajdują się w centrum zainteresowania projektantów. Tym razem powracają w postaci kozaków, które łączą wyraźne podwyższenie z bardziej stabilnym podparciem stopy niż w przypadku wielu modeli na cienkim obcasie. W kolekcjach na sezon jesień–zima 2026/2027 pojawiły się zarówno minimalistyczne propozycje, jak i bardziej awangardowe fasony. Szczególnie interesująco prezentują się kozaki z wysoką cholewką, które można nosić z sukienkami i spódnicami mini oraz midi. To sposób na optyczne wydłużenie nóg i dodanie sylwetce kilku centymetrów bez sięgania po klasyczne szpilki.

6. Kowbojki w nowej odsłonie

Na wybiegach: Gabriela Hearst, Chloé, Sportmax

Kowbojki pozostają jednym z najbardziej rozpoznawalnych fasonów ostatnich sezonów. Jesienią 2026 projektanci pokazują jednak, że westernowe inspiracje wciąż można interpretować na nowe sposoby. Szczególną uwagę przyciągnął model Capitana z kolekcji Gabrieli Hearst, ręcznie malowany przez Almudenę Cañedo. Projekt powstał w ramach kolekcji inspirowanej Eglantyne Jebb, założycielką organizacji Save the Children. Wśród najmodniejszych propozycji znajdziemy kowbojki z haftowanymi cholewkami, wykonane z gładkiej skóry lub zamszu, najczęściej osadzone na niewysokim, stabilnym obcasie. W palecie kolorystycznej dominują odcienie ziemi, burgund i czerń. Najlepiej wyglądają zestawione z miękkimi dzianinami, skórzanymi elementami garderoby oraz romantycznymi sukienkami.

7. Muszkieterki, czyli kozaki za kolano

Na wybiegach: Hermès, Max Mara, Tod’s

Powrót minispódniczek, legginsów i dopasowanych szortów sprawił, że kozaki za kolano znów znalazły się w centrum uwagi. Muszkieterki w sezonie jesień–zima 2026/2027 występują jednak w znacznie większej liczbie odsłon niż przed laty. Hermès postawił na fasony inspirowane jeździectwem, podczas gdy Max Mara zaproponowała płaskie modele z miękkiego zamszu. Wśród ciekawych interpretacji znalazł się również model Azelan od Chloé, nawiązujący do estetyki western. Długie cholewki nie tylko wpisują się w trend na wyraziste proporcje, ale też świetnie prezentują się w połączeniu z krótkimi spódnicami i sukienkami. To jeden z tych fasonów, które potrafią całkowicie odmienić charakter nawet najprostszego zestawu.

8. Wysokie kozaki na stabilnym słupku

Na wybiegach: Michael Kors, Alberta Ferretti, Calvin Klein

Jeżeli istnieje fason, który regularnie wraca do jesiennych kolekcji, są nim wysokie kozaki na słupku. Ich popularność trudno uznać za przypadek. Szeroki, stabilny obcas pozwala dodać sylwetce kilka centymetrów, a jednocześnie jest praktyczniejszą alternatywą dla cienkiej szpilki. W sezonie jesień–zima 2026/2027 projektanci proponują nosić je przede wszystkim z szerokimi spodniami typu palazzo i wide leg, spod których dyskretnie wyłaniają się noski butów. Równie dobrze prezentują się w towarzystwie sukienek i spódnic midi. Na pokazie Michaela Korsa szczególnie wyróżniały się czarne kozaki z kwadratowym noskiem i szerokim obcasem – minimalistyczne, eleganckie i odporne na zmieniające się trendy.

9. Białe kozaki

Na wybiegach: Chanel, Michael Kors, Burberry

Czerń, bordo i brąz nie będą jedynymi kolorami jesiennego obuwia. Projektanci coraz śmielej sięgają również po biel – od chłodnej, niemal śnieżnej, po ciepłe odcienie śmietanki i kremu. Jedną z najciekawszych interpretacji tego trendu pokazał dom mody Chanel. Na wybiegu pojawiły się wysokie, dopasowane kozaki z kontrastowym, lakierowanym noskiem, zestawione z czarną sukienką. Jasne obuwie stało się najmocniejszym akcentem całej stylizacji, przełamując jej minimalistyczny charakter. Białe kozaki mogą pełnić podobną funkcję również w codziennej garderobie, szczególnie w połączeniu z monochromatycznymi zestawami w odcieniach czerni, szarości czy beżu.

10. Sznurowane kozaki w stylu wiktoriańskim

Na wybiegach: Marni, Prada, Ann Demeulemeester

Moda uwielbia powroty, a jednym z najbardziej zaskakujących tej jesieni jest ponowne zainteresowanie sznurowanymi kozakami, które przywołują estetykę początku lat 2000. Na pokazie Marni pojawiły się modele ze szpiczastym noskiem, delikatnym obcasem i sznurowaniem biegnącym wzdłuż przedniej części cholewki. Ich charakter stanowi połączenie wiktoriańskiej elegancji, miejskiego stylu i elementów inspirowanych modą sportową. To fason z wyraźnym charakterem, który najlepiej prezentuje się w kontrastowych zestawieniach. Projektanci proponują nosić go z lekkimi, romantycznymi sukienkami i delikatnymi spódnicami, pozwalając, by ozdobne sznurowanie grało pierwsze skrzypce. Dla miłośniczek estetyki Y2K to jeden z najciekawszych powrotów sezonu.

Artykuł ukazał się w oryginale na ELLE.es  

Wełniana spódnica „slip-on” z miękkiej dzianiny Marc O’Polo

Na początek wersja dla pragmatycznych minimalistek, które szukają spódnicy wygodnej, miękkiej i podkreślającej figurę. Brązowa spódnica slim z aktualnej oferty Marc O’Polo to model, który bez wątpienia sprosta tym wymaganiom. Delikatna, cienka i niezwykle miękka w dotyku dzianina z mieszanki wełny dziewiczej i wiskozy to kwintesencja jesienno-zimowej wygody. Przyjemnie otula, trzyma ciepło i świetnie wygląda nie tylko z futrzanymi kapciami – do skórzanych kozaków i taliowanego płaszcza będzie jak znalazł.

Melanżowa midi z wełną i kaszmirem Self-Portrait

Jeśli biurowy dress code wymaga od ciebie dużo bardziej formalnego looku albo po prostu nie przepadasz za spódnicami z miękkiej dzianiny – witaj w klubie. Brytyjska marka Self-Portrait ma dla nas coś specjalnego – perfekcyjnie skrojoną, ołówkową spódnicę z wełną, kaszmirem i wiskozą w składzie, w pięknym melanżowym brązie. To kwintesencja współczesnej elegancji połączona z wyrafinowanym wzornictwem i praktycznym podejściem do trendów. Spódnica została wyposażona w odpinany pasek z regulacją oraz kieszenie, a rozcięcie z przodu zapewnia swobodę ruchów.

Kopertowa spódnica midi z wełnianej tkaniny bouclé Proenza Schouler

Brązowa spódnica midi Bodhi marki Proenza Schouler wyróżnia się natomiast kopertowym fasonem i wyrazistą fakturą tkaniny bouclé z diagonalnym splotem. Wełna w tym przypadku jest dość gruba i mięsista, dzięki czemu spódnica doskonale trzyma swój lekko rozkloszowany fason nawet podczas ruchu. Została wyposażona w praktyczny pasek z tyłu oraz boczne kieszenie. Świetnie wygląda w zestawie z dopasowanym golfem i marynarką. Mała ciekawostka: ta brązowa wełniana spódnica nowojorskiej marki została uszyta w Polsce.

Rozkloszowana spódnica midi z wełną Reserved

Rozkloszowaną spódnicę w stylu Loro Piana znalazłam natomiast w aktualnej ofercie polskiej sieciówki Reserved. To model o kroju litery A z eleganckimi - optycznie wysmuklającymi sylwetkę - zaszewkami w ciemniejszym, eleganckim odcieniu brązu. Jej dopasowany w tali, rozszerzający się ku dołowi fason sprawia, że spódnica pięknie układa się w ruchu. W zależności od tego jak zostanie wystylizowana może mieć zarówno swobodny, miejski charakter, jak i zdecydowanie bardziej formalny.

Z zestawie otrzymujemy również pasek, który nie tylko podkreśla talię, ale przede wszystkim ma tu praktyczne zastosowanie - zapewnia perfekcyjne dopasowanie. Na stronie Reserved spódnica dostępna jest w aż 4 różnych kolorach – każda wersja ma w składzie aż 50% wełny.

„Zwierzęta” z Benem Affleckiem. O czym opowiada nowy thriller?

Głównym bohaterem „Zwierząt” jest Mark Kimball, wpływowy polityk ubiegający się o stanowisko burmistrza Los Angeles. Mężczyzna wiedzie życie, którego wielu mogłoby mu pozazdrościć. Ma pieniądze, polityczne ambicje, piękny dom i kochającą rodzinę. U jego boku stoi żona Abigail, z którą wspólnie wychowuje syna Denny'ego. Ich starannie poukładany świat rozpada się jednak w jednej chwili, gdy chłopiec zostaje porwany. Tajemniczy telefon uruchamia dramatyczną walkę z czasem, a rodzice muszą zdobyć pieniądze na okup.

Szybko okazuje się, że stawką jest nie tylko życie dziecka. Mark i Abigail zostają wciągnięci w sieć kłamstw, szantażu i niebezpiecznych zależności, które wystawiają ich małżeństwo na najcięższą próbę. Kolejne decyzje zmuszają bohaterów do przekraczania granic, których wcześniej nie odważyliby się naruszyć. Czy w obliczu tragedii można jeszcze komukolwiek zaufać? I jak daleko można się posunąć, żeby ocalić najbliższych? Film łączy kryminalną intrygę z psychologicznym portretem rodziny, której największe sekrety wychodzą na jaw w najmniej odpowiednim momencie.

Ben Affleck stanął przed i za kamerą. Kogo jeszcze zobaczymy w „Zwierzętach”?

Za reżyserię „Zwierząt” odpowiada Ben Affleck, który ma na swoim koncie takie produkcje jak oscarowa „Operacja Argo” czy „Miasto złodziei”. Aktor zaangażował się również w prace nad scenariuszem i wcielił się w Marka Kimballa. To kolejny projekt, w którym łączy pracę przed kamerą z realizacją własnej wizji reżyserskiej. Na ekranie partneruje mu Kerry Washington, doskonale znana widzom z serialu „Skandal”, gdzie przez siedem sezonów wcielała się w Olivię Pope. Tym razem aktorka gra Abigail, żonę polityka, która w obliczu zagrożenia musi zmierzyć się również z niewygodną prawdą o swoim małżeństwie. W obsadzie znalazła się także Gillian Anderson, gwiazda „Z archiwum X” i „The Crown”, jako tajemnicza Dayle, specjalistka pomagająca bohaterom w kryzysowej sytuacji. Ważnym nazwiskiem jest również Steven Yeun, nagrodzony Emmy za rolę w serialu „Awantura”. Przy produkcji filmu Affleck ponownie współpracował z Mattem Damonem, który znalazł się w gronie producentów.

„Zwierzęta” – gdzie obejrzeć nowy film Bena Afflecka?

„Zwierzęta” to propozycja przede wszystkim dla miłośników thrillerów psychologicznych, w których największe napięcie rodzi się nie tylko z niebezpieczeństwa, ale również z relacji między bohaterami. Porwanie staje się tu punktem wyjścia do opowieści o moralnych dylematach, przywilejach i cenie, jaką można zapłacić za ochronę rodziny. Film powinien zainteresować także widzów ceniących nieoczywiste historie o pozornie idealnych małżeństwach, za których fasadą kryją się niewygodne tajemnice.

Trwający niespełna dwie godziny thriller może okazać się interesującym wyborem na jesienny wieczór, szczególnie dla osób szukających czegoś więcej niż klasycznego kina sensacyjnego. Co ważne, na premierę nie trzeba już czekać. „Zwierzęta” zadebiutowały dziś, 9 października 2026 roku, na Netflixie.

Co ciekawe, śliwka wyjątkowo dobrze odnajduje się w towarzystwie nut, które jesienią lubimy najbardziej. Wanilia wydobywa z niej kremową słodycz, paczula dodaje charakteru, a piżmo i nuty drzewne nadają całości bardziej elegancki kierunek. To właśnie dlatego śliwkowe perfumy mogą pachnieć zupełnie inaczej, niż sugerowałaby sama nazwa owocu.

Jeśli więc klasyczne gourmandy zaczynają was trochę nudzić, a na kolejną wariację na temat wiśni nie macie już ochoty, sprawdźcie te kompozycje.

Najpiękniejsze perfumy ze śliwką na jesień 2026

Valentino Born in Roma Purple Melancholia Donna

Śliwka w interpretacji Valentino jest soczysta, miękka i wyjątkowo kusząca. To ona nadaje kompozycji pierwsze, wyraziste wrażenie, ale nie pozostaje na pierwszym planie przez cały czas. Stopniowo dołącza do niej osmantus, którego kwiatowy, lekko owocowy charakter pięknie podkreśla dojrzałość śliwki. Całość dopełnia wanilia z Madagaskaru, wprowadzając ciepło i subtelną, kremową słodycz.

Purple Melancholia Donna ma w sobie coś romantycznego, ale jednocześnie bardzo współczesnego. Nie jest to kolejny cukierkowy zapach z owocami w roli głównej. Śliwka nadaje mu głębi, a wanilia sprawia, że kompozycja staje się coraz bardziej zmysłowa. To jeden z tych zapachów, do których chce się wracać, żeby odkryć, jak zmieniają się na skórze.

Tom Ford Black Orchid Eau de Toilette

Jeśli śliwka ma swoją mroczniejszą stronę, Tom Ford doskonale wie, jak ją wydobyć. W Black Orchid owocowy akord nabiera wytrawnego, niemal hipnotyzującego charakteru. Nie ma tu miejsca na oczywistą słodycz. Śliwka łączy się z paczulą, czarną orchideą i intensywnymi kwiatowymi nutami, tworząc kompozycję pełną kontrastów.

Zapach jest głęboki, intrygujący i zdecydowanie bardziej zmysłowy niż typowe owocowe perfumy. Ma w sobie charakterystyczną dla Toma Forda intensywność, ale także elegancję, dzięki której nie wydaje się przesadzony. To propozycja dla osób, które lubią, kiedy perfumy mają własną osobowość i nie zdradzają wszystkich swoich sekretów od pierwszej chwili.

Eisenberg Beautiful

Eisenberg pokazuje, że śliwka może być również niezwykle szykowna. W Beautiful nie dominuje ciężka, konfiturująca słodycz. Zamiast tego dostajemy soczysty owoc przełamany świeżością bergamotki i delikatną pikantnością różowego pieprzu. Już samo otwarcie jest ciekawe – świetliste, lekko iskrzące, ale z wyczuwalną owocową głębią.

Później kompozycja staje się bardziej miękka i elegancka. Irys dodaje jej pudrowej subtelności, drzewo sandałowe przyjemnej gładkości, a piżmo i bursztyn sprawiają, że zapach nabiera ciepła. Śliwka nie znika całkowicie, ale harmonijnie wtapia się w pozostałe nuty. Beautiful ma w sobie dużo klasy, a przy tym nie jest zachowawczy. To dobry wybór dla osób, które lubią owocowe akcenty, ale od perfum oczekują czegoś więcej niż samej słodyczy.

BOHOBOCO Plum Spray Paint

Śliwka i farba w sprayu? Brzmi jak eksperyment, ale właśnie takie nieoczywiste połączenia sprawiają, że niszowe perfumy są tak fascynujące. W nowości polskiej marki BOHOBOCO z 2026 roku dojrzała, soczysta śliwka spotyka się z ostrzejszym, niemal chemicznym akordem farby, różowym pieprzem i cynamonem.

Początkowa słodycz szybko nabiera bardziej wytrawnego charakteru. W sercu pojawiają się szafran, czerwone owoce, jaśmin i rum, a całość pogłębiają dymne, skórzane nuty z dodatkiem whisky i paczuli. Plum Spray Paint jest intensywny, prowokujący i daleki od klasycznych owocowych kompozycji. To śliwka w zdecydowanie bardziej buntowniczym wydaniu, która idealnie wpisuje się w jesienny nastrój.

Dlaczego właśnie śliwka?

W śliwkowych perfumach najbardziej lubimy to, że trudno zamknąć je w jednej kategorii. Ten sam owoc może pachnieć świeżo i soczyście, przypominać słodką konfiturę albo nabierać ciemnego, niemal winnego charakteru. Wszystko zależy od tego, z jakimi nutami zostanie zestawiony.

I właśnie za tę nieprzewidywalność lubimy ją najbardziej.

Przy wyborze warto jednak przyjrzeć się konkretnej formule, bo lekki krem na dzień i bogatszy produkt na wieczór mogą odpowiadać na różne potrzeby. W tym zestawieniu przyglądamy się czterem propozycjom dla osób, które w pielęgnacji okolic oczu stawiają przede wszystkim na nawilżenie i wygładzenie w stylu kultowych już produktów z K-secret. .

Skinimalistyczny, wygładzająco-rozświetlający krem pod oczy i na powieki - Vitignia

Jeśli lubisz kosmetyki, które łączą kilka zadań w jednej formule, Moscato od marki Vitignia zdecydowanie warto poznać. Ten krem pod oczy i na powieki zawiera bioaktywny peptyd mimiczny, czynniki wzrostu, składnik o deklarowanym działaniu senolitycznym oraz resweratrol, ceniony za właściwości antyoksydacyjne, czyli spowalniające starzenie się tkanek. 

Formuła wspiera regenerację skóry, poprawia jej jędrność i pomaga zmniejszyć widoczność drobnych linii. Do tego nawilża i rozświetla okolicę oczu delikatnym, szampańskim blaskiem, dzięki któremu spojrzenie może wyglądać na bardziej wypoczęte. Jedwabista konsystencja spodoba się szczególnie tym z was, które szukają też w kosmetykach odrobiny przyjemności ze stosowania.

Lumissima Wygładzająco-Rozświetlający Krem Pod Oczy - Dr Irena Eris

Kiedy okolica oczu wygląda na zmęczoną, a korektor podkreśla drobne linie, przydaje się pielęgnacja nastawiona na nawilżenie i wygładzenie. Takie zadanie ma Lumissima od Dr Irena Eris, krem, który pomaga również ograniczyć widoczność cieni i obrzęków. Ważnym elementem jego formuły jest kompleks proteinowo-peptydowy, wspierający kondycję cienkiej, delikatnej skóry.

Zastosowana w linii nowoczesna technologia obejmuje także peptyd biotaktyczny wspomagający ochronę kolagenu oraz Anti-Pigment Block Complex ukierunkowany na wyrównanie kolorytu. Całość ma zapewnić skórze bardziej jednolity, promienny wygląd i sprawić, że zmarszczki będą mniej widoczne. Krem dobrze się wchłania i sprawdza się też pod makijażem, więc łatwo włączyć go do porannej pielęgnacji. 

Peptydowy krem pod oczy - Clarena

Peptydy w pielęgnacji okolicy oczu to dobry trop, jeśli zależy ci przede wszystkim na wygładzeniu drobnych linii. Eye Peptide Cream marki Clarena zawiera neuropeptydy, a jego formułę opracowano z myślą o skórze dojrzałej i wrażliwej. Krem pomaga zmniejszyć widoczność zmarszczek mimicznych, poprawia elastyczny wygląd skóry i ogranicza widoczność cieni. Ma przy tym lekką konsystencję i szybko się wchłania, nie zostawiając pod oczami ciężkiej, tłustej warstwy. Można stosować go rano i wieczorem, delikatnie wklepując niewielką ilość opuszkami palców, bez naciągania skóry. 

Korygujący Krem pod Oczy - Mokosh

Poranna opuchlizna i cienie pod oczami potrafią sprawić, że wyglądamy na zmęczone nawet po przespanej nocy. Korygujący krem Mokosh ma pomagać zmniejszyć ich widoczność, a przy okazji nawilżać i rozświetlać delikatną skórę. W jego składzie znajdziesz kofeinę oraz wyciągi z alg brunatnych i czerwonych. Z kolei ekstrakt z zielonej herbaty zapewnia wsparcie antyoksydacyjne, a oleje roślinne i kwas hialuronowy pomagają utrzymać nawilżenie oraz miękkość skóry. Lekka konsystencja łatwo się rozprowadza, nie pozostawiając tłustego filmu. Kosmetyk można stosować rano i wieczorem.

Serial łączy thriller medyczny z intrygą szpiegowską i dramatem rodzinnym. Zagrożenie dotyka tu każdego, ale bohaterowie reagują na nie inaczej. Jedni podejmują ryzyko, inni próbują chronić własne interesy. Szczególnie dobrze działa napięcie między potrzebą poznania prawdy a rzeczywistością, w której zadawanie pytań może sprowadzić kłopoty.

Historyczne tło budzi przy tym całkiem współczesne skojarzenia. Niepewność, izolacja i sprzeczne informacje brzmią znajomo także dziś. To sprawia, że losy bohaterów łatwo potraktować osobiście: ich strach jest zrozumiały, nawet jeśli dzieli nas od nich kilka dekad.

Mocna obsada i nominacja do Orłów

„Czarną śmierć” wyreżyserował Kuba Czekaj według scenariusza Piotra Derewendy i Wojciecha Lepianki. Na ekranie spotkali się Anna Karczmarczyk, Agnieszka Podsiadlik i Tomasz Ziętek. Towarzyszą im m.in. Cezary Pazura, Piotr Pacek oraz Ilona Ostrowska, a za muzykę odpowiada Baasch.
Serial dostrzeżono także na festiwalach. Zdobył nominację do Orłów 2026 za najlepszy filmowy serial fabularny, a organizatorzy Series Mania w Lille wybrali go do konkursu International Panorama.

Przed telewizorami również zgromadził sporą publiczność. Jak podała TVP, powołując się na dane Nielsena, pierwszy odcinek obejrzało ponad 1,5 mln osób. Średnio całą serię śledziło ponad 1,3 mln widzów.

Dlaczego warto obejrzeć „Czarną śmierć”?

„Czarna śmierć” to jeden z ciekawszych seriali TVP ostatnich lat. Łączy historię epidemii z dziennikarskim śledztwem, a napięcie buduje zarówno wokół walki z chorobą, jak i prób dotarcia do prawdy.

Serial powinien zainteresować miłośników polskich thrillerów i opowieści osadzonych w realiach PRL-u. Sceny choroby i śmierci mogą jednak okazać się trudne dla wrażliwych widzów. Wszystkie siedem odcinków „Czarnej śmierci” można obejrzeć za darmo w TVP VOD.

„Cesarzowa Sisi” powraca z trzecim sezonem. Co wydarzy się w finale?

„Cesarzowa Sisi” opowiada historię Elżbiety, młodej, niezależnej arystokratki, której życie zmienia się diametralnie, gdy zakochuje się w cesarzu Austrii Franciszku Józefie I. Ich uczucie, początkowo przypominające bajkowy romans, szybko zostaje wystawione na próbę. Po ślubie Elżbieta trafia na wiedeński dwór, gdzie musi podporządkować się rygorystycznej etykiecie, zmierzyć z niechęcią teściowej i odnaleźć własne miejsce w świecie pełnym politycznych intryg. Serial pokazuje nie tylko burzliwe losy cesarskiego małżeństwa, ale również przemianę młodej dziewczyny w kobietę, która coraz odważniej walczy o niezależność.

Pierwszy sezon zadebiutował w 2022 roku, a drugi pojawił się dwa lata później. Łącznie powstało dotychczas 12 odcinków, które zdobyły uznanie międzynarodowej publiczności. Teraz widzowie wreszcie doczekają się trzeciej, a zarazem ostatniej odsłony. Po dramatycznych wydarzeniach wojennych Franciszek powróci do Wiednia jako człowiek głęboko naznaczony traumą. Jego małżeństwo z Elżbietą znajdzie się w poważnym kryzysie, natomiast cesarzowa będzie musiała zmierzyć się nie tylko z problemami zdrowotnymi, ale również z trudnym wyborem między osobistym szczęściem a obowiązkami wobec monarchii.

Kto zagra w finałowym sezonie „Cesarzowej Sisi”? Powrócą największe gwiazdy serialu

Za sukcesem produkcji stoi Katharina Eyssen, która odpowiada za koncepcję serialu i ponownie pełni funkcję showrunnerki. Przy scenariuszu finałowego sezonu współpracowała z Eleną von Saucken, natomiast reżyserią zajęli się Florian Cossen i Julia Langhof. W głównych rolach ponownie zobaczymy Devrim Lingnau Islamoğlu, wcielającą się w cesarzową Elżbietę, oraz Philipa Froissanta, który od początku serii kreuje postać Franciszka Józefa. Na ekran powróci także Melika Foroutan jako arcyksiężna Zofia, stanowcza matka cesarza, której wpływ na życie młodego małżeństwa wielokrotnie prowadził do konfliktów. W obsadzie znalazł się również Johannes Nussbaum, odtwórca roli Maksymiliana, brata Franciszka. Ważną postacią finałowych wydarzeń będzie także hrabia Andrássy, grany przez Dejana Bućina.

Twórcy zapowiadają jeszcze więcej emocji, politycznych napięć i trudnych decyzji, które zaważą na przyszłości bohaterów. Zdjęcia do ostatniego sezonu realizowano między innymi w Bawarii, Czechach i Hiszpanii.

„Cesarzowa Sisi” – gdzie obejrzeć serial i kiedy premiera ostatniego sezonu?

„Cesarzowa Sisi” to propozycja nie tylko dla miłośników historii, ale również dla widzów, którzy cenią romantyczne opowieści z silną bohaterką na pierwszym planie. Widowiskowe kostiumy, pałacowe wnętrza i atmosfera XIX-wiecznego Wiednia tworzą niezwykle efektowne tło dla historii o miłości, władzy i poszukiwaniu własnej tożsamości. Nie brakuje tu również dramatycznych zwrotów akcji oraz rodzinnych konfliktów, które sprawiają, że trudno oderwać się od ekranu.

Popularność produkcji potwierdzają zresztą liczby. Drugi sezon znalazł się w TOP 10 najchętniej oglądanych seriali platformy aż w 84 krajach. Zbliżający się finał to więc doskonała okazja, by wrócić do wcześniejszych odcinków albo po raz pierwszy poznać historię legendarnej cesarzowej. Tym bardziej że do premiery pozostało niewiele czasu. Wszystkie dotychczasowe odcinki „Cesarzowej Sisi” można obejrzeć na Netflixie, a trzeci, finałowy sezon zadebiutuje na platformie 12 listopada 2026 roku.

„Krótki film o zabijaniu” najlepszym polskim filmem wszech czasów według widzów

Film Kieślowskiego znalazł się w czołówce rankingów Letterboxd, FilmAffinity, FilmCrave, w zestawieniach Antyradia, Filmwebu, AlloCiné, Kinopoiskua i innych. Tuż za nim uplasował się „Krótki film o miłości”, a podium zamknął „Popiół i diament”. Oczywiście przyjęte kryterium wyboru to wyłącznie mój pomysł, nie jest to żaden oficjalny plebiscyt, a prosta obserwacja. Mogę jednak śmiało stwierdzić, że „Krótki film o zabijaniu” zdaniem widzów jest jednym z najważniejszych polskich dzieł kinematografii. 

O czym opowiada „Krótki film o zabijaniu”?

W Warszawie spotykają się losy trzech mężczyzn. Jacek Łazar jest młodym człowiekiem, który błąka się po mieście. Waldemar Rekowski pracuje jako taksówkarz, a Piotr Balicki rozpoczyna karierę adwokata. Kiedy Jacek morduje kierowcę, prawnik podejmuje się jego obrony. Sprawa prowadzi do wyroku śmierci.

Kieślowskiego nie interesuje zagadka kryminalna. Wiemy, kto popełnił zbrodnię, a najważniejsze pytania dotyczą tego, co następuje później. Reżyser zestawia zabójstwo z egzekucją przeprowadzoną w imieniu prawa. Nie usprawiedliwia sprawcy, ale każe przyjrzeć się również przemocy stosowanej przez państwo. To właśnie ten konflikt stanowi sedno opowieści.

Mirosław Baka, Krzysztof Globisz i Warszawa w zdjęciach Sławomira Idziaka

Jacka zagrał Mirosław Baka, w adwokata wcielił się Krzysztof Globisz, a taksówkarza sportretował Jan Tesarz. Scenariusz napisali wspólnie Krzysztof Kieślowski i Krzysztof Piesiewicz, zdjęcia przygotował Sławomir Idziak, natomiast muzykę skomponował Zbigniew Preisner. Film nie daje wiele przestrzeni na odpoczynek od napięcia. Obserwujemy zwyczajne miejsca i codzienne czynności, ale od początku trudno poczuć się w tym świecie swobodnie. Sceny przemocy są brutalne i pozbawione rozrywkowego charakteru.

Nagrody „Krótkiego filmu o zabijaniu”

Polska premiera odbyła się 11 marca 1988 roku. W tym samym roku film zdobył Nagrodę Jury i nagrodę FIPRESCI w Cannes, Złote Lwy w Gdyni oraz Europejską Nagrodę Filmową. Jego uznanie wykraczało więc poza krajową publiczność już w momencie wejścia na ekrany. 

„Bridgertonowie” doczekają się kolejnego spin-offa

„Bridgertonowie”, inspirowani bestsellerowymi powieściami Julii Quinn, zabierają widzów do XIX-wiecznego Londynu, gdzie życie arystokracji podporządkowane jest surowym zasadom, a znalezienie odpowiedniego małżonka stanowi jeden z najważniejszych obowiązków młodych kobiet i mężczyzn. Każdy sezon koncentruje się na innym członku ośmioosobowego rodzeństwa Bridgertonów, pokazując jego drogę do miłości. W pierwszym poznaliśmy romantyczne perypetie Daphne, w drugim Anthony'ego, w trzecim Colina, a w czwartym Benedicta. Dotychczas powstały cztery sezony oraz prequel „Królowa Charlotta: Opowieść ze świata Bridgertonów”, przedstawiający młodość przyszłej monarchini. Wiadomo już również, że piąta odsłona, zaplanowana na 2027 rok, skupi się na Francesce Bridgerton i jej relacji z Michaelą Stirling.

Teraz Netflix ogłosił kolejny projekt. Będzie nim osobny miniserial poświęcony młodości Violet Ledger i jej romansowi z wicehrabią Edmundem Bridgertonem. To właśnie oni zostaną w przyszłości rodzicami ośmiorga dzieci, których miłosne historie od lat śledzą widzowie. Nowa produkcja pokaże więc związek, który dał początek całej rodzinnej sadze.

Shonda Rhimes wraca do świata „Bridgertonów”

Za nowym projektem ponownie stoi Shonda Rhimes, jedna z najważniejszych postaci odpowiedzialnych za sukces serialowego uniwersum „Bridgertonów”. Wspólnie z Nicholasem Nardinim zajmie się scenariuszem, produkcją oraz nadzorowaniem realizacji miniserialu. Reżyserią ma zająć się Tom Verica, a wśród producentów wykonawczych znalazła się również Betsy Beers.

Na razie największą niewiadomą pozostaje obsada. W oryginalnych „Bridgertonach” w Violet wciela się Ruth Gemmell, natomiast jej młodszą wersję w „Królowej Charlotcie” zagrała Connie Jenkins-Greig. Netflix nie potwierdził jednak, czy którakolwiek z aktorek powróci w nowej produkcji. Nie wiadomo również, kto zagra młodego Edmunda. Pewne jest natomiast, że twórcy zamierzają przybliżyć widzom romantyczną historię, która do tej pory pozostawała przede wszystkim ważnym elementem przeszłości bohaterów.

Kiedy premiera nowego serialu o Violet Bridgerton?

Serial powinien szczególnie zainteresować miłośników kostiumowych romansów, wielkich uczuć i historii, w których prawdziwe uczucie musi zmierzyć się z oczekiwaniami społecznymi. Nowa odsłona to również propozycja dla osób, które doskonale znają świat „Bridgertonów” i chciałyby lepiej poznać Violet oraz zrozumieć, dlaczego przez lata tak bardzo zależało jej na szczęściu własnych dzieci.

Zanim jednak widzowie poznają początki jej związku z Edmundem, warto nadrobić dotychczasowe odsłony popularnej sagi. Wszystkie cztery sezony „Bridgertonów” oraz „Królowa Charlotta: Opowieść ze świata Bridgertonów” są dostępne na Netflixie. Platforma oficjalnie zapowiedziała nowy miniserial 8 października 2026 roku, jednak nie ujawniła jeszcze jego tytułu ani daty premiery. Niewykluczone, że kolejne szczegóły, w tym planowany termin debiutu, poznamy już wkrótce.

Pomiędzy jednym pokazem a drugim pojawiały się krótkie okienka: czterdzieści minut na obiad, godzina na sklep, czasem wolne popołudnie na wystawę. W tych przerwach powstała moja prywatna mapa Tokio – nie lista miejsc, które „koniecznie trzeba zaliczyć”, ale adresy, do których chciałbym wrócić.

Gdzie się zatrzymać w Tokio?

Większość tygodnia mody spędzałem po stronie Shibuyi i Omotesando, ale mieszkałem w Jimbocho, kilka stacji metra dalej. Rano bez problemu docierałem na pokazy, wieczorem wracałem do zupełnie innego Tokio: cichszego, studenckiego, pachnącego kawą, papierem i curry.

Jimbocho od ponad stu lat żyje z książek. Na kilku przecznicach można przejść od archiwalnych magazynów mody do antykwariatu poświęconego botanice, ptakom i historii naturalnej, a kilka drzwi dalej oglądać stare mapy Japonii, książki z epoki Edo i drzeworyty ukiyo-e. Obok działają sklepy z winylami i jazz kissa – kawiarnie, do których przychodzi się przede wszystkim słuchać jazzu z płyt. Pomiędzy nimi są curry shopy; w słynnym Bondy curry podaje się je z ziemniakami – raczej nie uświadczycie tego w innych częściach Tokio. 

W magnif utknąłem przy starych numerach magazynów Men’s Club, Popeye, Ryūkō Tsūshin i Hi Fashion  z lat 70. i 80. Toriumi Shoten specjalizuje się w książkach o botanice, ptakach i historii naturalnej, a w Fuji Record-sha zamiast książek są rzędy używanych winyli i stare gramofony. Jimbocho działa właśnie tak: każda witryna prowadzi do następnej niszowej zajawki. Jakimś cudem uniknąłem opłaty za nadbagaż.

Hotel Niwa Tokyo

Hotel Niwa dobrze pasuje do tej spokojniejszej strony miasta. Jego historia zaczęła się w 1935 roku od tradycyjnego zajazdu Moritakan; dziś wnętrza nadal opierają się na drewnie, japońskim papierze, kamieniu i czterech niewielkich ogrodach. Choć byłem w środku Tokio, prawie tego nie czułem. W całodobowym saloniku – trochę bibliotece, trochę miejscu do relaksu z tatami i widokiem na ogród – mogłem w spokoju pisać.

Czułem się tam naprawdę zaopiekowany: obsługa pożyczała mi parasol, zamawiała taksówki i pomagała ogarniać drobiazgi, których w obcym mieście nagle robi się bardzo dużo. Do części pokoi wchodzi się bez butów; są w nich tatami, papierowe ekrany shōji i głębokie wanny z drewna hiba. Na dachu personel uprawia z kolei mały warzywnik w starych walizkach zamiast donic – z pomidorami, truskawkami, ziołami i kawowcami. Część zbiorów trafia później na talerze.

Najbardziej lubiłem poranki w hotelowej restauracji YUKURI. Wybierałem tradycyjny zestaw: ryż, miso, grillowaną rybę, tamagoyaki – lekko słodki, zwijany omlet, ikurę, czyli ikrę łososia, tofu i nukazuke, warzywa fermentowane w otrębach ryżowych, wszystko podane przy oknie wychodzącym na ogród. Wieczorem YUKURI serwuje kaiseki, czyli wielodaniową kolację opartą na sezonowych składnikach, ryby z regionu Bōsō, tradycyjne odmiany warzyw z Tokio i ręcznie robioną soba. Kryty dachówką pawilon i kamienna ścieżka prowadząca przez ogród sprawiają, że współczesny hotel na chwilę otwiera drzwi do dawnej Japonii.

Co zobaczyć w Tokio?

Nezu Museum

Nezu Museum w Minami-Aoyamie zachwyciło mnie najbardziej. Żeby do niego dojść, schodzi się z Omotesando, mijając szklane fasady i butiki luksusowych marek, aż nagle pojawia się bambusowa aleja prowadząca do muzeum zaprojektowanego przez Kengo Kumę. W środku trafiłem na ceramikę z Chin, Japonii i Korei, ale jeszcze większe wrażenie zrobił ogród: staw, kamienne latarnie i pawilony herbaciane, kompletnie odcięte od miasta. W NEZUCAFÉ zamówiłem sernik i iced latte i przez chwilę bardzo poważnie rozważałem odwołanie reszty planu dnia.

The National Museum of Modern Art, Tokyo – MOMAT

W MOMAT trafiłem na retrospektywę Hiroshiego Sugimoto, jednego z najważniejszych współczesnych japońskich fotografów. Morza przecięte idealną linią horyzontu, puste ekrany kin fotografowane przez cały seans, czarno-białe, abstrakcyjne krajobrazy – i chyba najlepsze światło wystawiennicze, jakie widziałem w życiu. Zdjęcia wyłaniały się z ciemności, jakby same świeciły. W MOMAT warto zostać dłużej dla stałej kolekcji japońskiej sztuki nowoczesnej.

Gdzie na zakupy?

Closet Child, Harajuku

Second-hand poświęcony właściwie wyłącznie Vivienne Westwood. Zamiast przypadkowego vintage są tu całe warstwy jej świata: tartany, Love Jackets, drapowane sukienki Squiggle, rzeczy z linii Anglomania i Vivienne Westwood MAN, buty, biżuteria i akcesoria. Bardziej archiwum jednej projektantki niż zwykły vintage shop.

MIDWEST Tokyo, Jinnan

Japońska instytucja działająca od 1976 roku, z bardzo mocnym miksem lokalnej awangardy i zagranicznych projektantów. Obok japońskich marek  doublet, KIDILL, Maison Mihara Yasuhiro, Mame Kurogouchi czy TAAKK wiszą Rick Owens, Simone Rocha, Charles Jeffrey Loverboy i Guidi. MIDWEST od dekad wyłapuje też młodych japońskich projektantów, zanim staną się oczywistymi nazwiskami.

LGL TOKYO, Yūtenji

Sklep niemal w całości poświęcony archiwalnemu Yohji Yamamoto. Otwarty w sierpniu 2026 roku, kryje za nieoznaczonym wejściem rzeczy z Yohji Yamamoto Pour Homme, Y’s i pobocznych linii, w tym modele z lat 80. i 90. Trafiają się prawdziwe znaleziska: sample, garnitury sprzed czterech dekad czy ubrania z okresu słynnego wspólnego pokazu Yohjiego i Comme des Garçons z 1991 roku. Rzadkie miejsce, w którym archiwum jednego projektanta jest właściwie głównym bohaterem sklepu.

Lemaire Ebisu

Pierwszy tokijski flagship marki Christophe’a Lemaire’a i Sarah-Linh Tran zajmuje dwupiętrowy dom z lat 60. z własnym ogrodem. W środku są japoński tynk, ekrany shōji, bambusowe rolety sudare, tatami, stare kilimy i replika słynnej kozetki Freuda. Miękkie krawiectwo i oszczędne proporcje Lemaire ogląda się tu bardziej jak w czyimś bardzo dobrze urządzonym domu niż w sklepie.

Gdzie jeść?

Między pokazami ratowały mnie konbini: onigiri, kanapki z jajkiem i ciepłe przekąski potrafiły zastąpić lunch. Gdy czasu było trochę więcej, zaczynały się naprawdę dobre rzeczy.

Tonkatsu Kagurazaka Sakura, Shibuya

Gruby, soczysty kotlet wieprzowy w lekkim, chrupiącym panko, do tego góra drobno poszatkowanej kapusty, biały ryż, miso i pikle. Prosty, porządny obiad i z powrotem do pracy.

Shinbashi New Tomochin Ramen, Jimbocho

Chan-kei to młodszy tokijski styl ramenu: klarowny, mocno sojowy bulion na wieprzowinie, płaskie kluski i dużo cienko krojonego chashu. W New Tomochin miskę dostaje się niemal po brzegi wypełnioną bulionem i mięsem, a obok porcję białego ryżu. Je się na stojąco przy ladzie.

Sumiyaki Robata Marui, Udagawacho

Robata oznacza grillowanie ryb, mięsa i warzyw nad węglem, niemal na oczach gości. Przy szerokim kontuarze otaczającym palenisko stół szybko zapełnił się grillowaną rybą, kalmarem, piklami i kani miso – intensywną, kremową pastą z wnętrzności kraba zapiekaną w skorupie. Słone, dymne, brudzące palce i idealne do lodowatego piwa.

Kyoto Hyoto Shibuya

Po hałasie Shibuyi: jasne drewno, przesuwne przepierzenia i prywatne pokoje z horigotatsu, niskimi stołami z zagłębieniem na nogi. Specjalnością jest dashi-shabu: cieniutkie plastry wieprzowiny zanurza się na kilka sekund w gorącym garnku razem z warzywami, grzybami i tofu, a potem macza w aromatycznym dashi. Wszystko powoli, po jednym plasterku i jednej miseczce.

Honoji Aoyama

Z Aoyama-dori schodzi się po schodach do piwnicy; za drzwiami czekają otwarta kuchnia, drewniane stoły i ściana zaklejona wąskimi kartkami z ręcznie wypisanym menu. Karta jest długa: sashimi, yakitori, smażone warzywa, menchi-katsu, sake i shōchū. U nas pojawiały się kolejne szaszłyki, warzywa i małe talerze do dzielenia, popijane piwem. Jedliśmy długo, trudno było przestać domawiać.

Na coś słodkiego

Sasama, Jimbocho

Tradycyjna cukiernia specjalizująca się w wagashi – japońskich słodyczach z pasty z fasoli azuki lub białej fasoli, mąki ryżowej i agaru. W gablocie wyglądają jak małe rzeźby: kwiaty, liście i geometryczne formy zmieniają się wraz z porami roku. Sasama słynie też z Matsuba Monaka– kruchej waflowej skorupki wypełnionej słodką pastą z czerwonej fasoli.

Okame Kojimachi

Okame to kanmidokoro, czyli kawiarnia z tradycyjnymi japońskimi słodyczami. Nie przychodzi się tu po croissanta i cappuccino, tylko na anmitsu, ohagi, kakigori i herbatę. Kakigori to niemal puszysty strugany lód z matchą i anko, pastą z czerwonej fasoli; anmitsu łączy galaretkę z agaru, owoce, anko i ciemny syrop kuromitsu, a ohagi robi się z kleistego ryżu oblepionego pastą fasolową, sezamem albo kinako. Jeszcze nigdy nie zjadłem naraz tyle fasoli – i to na deser.

Fashion Week był powodem, dla którego przyleciałem do Tokio. Ale miasto zapamiętałem z tego, co było się pomiędzy pokazami: śniadania w ogrodzie, ciężkiej torby ze starymi magazynami, dymu z robaty i ciszy w Nezu. Po tygodniu nie polecam tego, co „trzeba zaliczyć”. To adresy, do których chcę wrócić.

Jedna noc, do której śledczy będą wracać bez końca

Clara wraca ze spotkania z przyjaciółmi. Nie dociera do domu. Jej brutalne zabójstwo trafia do Yohana, który niedawno został szefem grupy śledczych w Grenoble. Policjanci sprawdzają tropy, rozmawiają z bliskimi dziewczyny, przesłuchują jej byłych partnerów. Podejrzanych nie brakuje. Brakuje pewności, że którekolwiek z ich ustaleń przybliża ich do prawdy.

W tych rozmowach jest coś, co boli niemal równie mocno jak bezradność śledczych. Clara coraz częściej staje się przedmiotem ocen. Mężczyźni opowiadają o jej życiu, relacjach i decyzjach z przekonaniem, że mają prawo wydawać wyroki. Zaczynamy czekać na moment, w którym ktoś przypomni, że to nie ona powinna się tłumaczyć.

Dominik Moll pozwala wybrzmieć tym scenom. Nie pogania przesłuchań, nie zagłusza niewygodnych słów. Pokazuje, jak uprzedzenia przenikają do języka i jak łatwo przestajemy je zauważać. Właśnie w tym można dostrzec ową zmowę milczenia: w odruchu usprawiedliwiania mężczyzn i rozliczania kobiety z tego, jak żyła. Film wyrasta z reporterskiej książki Pauline Guény, która przez rok towarzyszyła francuskim policjantom. Stąd tak dużo miejsca na żmudną pracę, wątpliwości i zmęczenie ludzi, od których oczekuje się odpowiedzi.

Aktorzy, którym wierzymy. I siedem Cezarów

Bastien Bouillon jako Yohan gra oszczędnie. W jego spojrzeniu i skupieniu widać jednak, że sprawa Clary zajmuje coraz więcej miejsca. Partnerujący mu Bouli Lanners jako Marceau wnosi do filmu ciężar doświadczenia. Ich wspólne sceny pozwalają poczuć, ile wysiłku kosztuje dalsza praca, kiedy kolejne próby kończą się rozczarowaniem.

Obie kreacje doceniono na Cezarach w 2023 roku. Bouillon otrzymał nagrodę dla najbardziej obiecującego aktora, a Lanners za rolę drugoplanową. Podczas gali film zdobył sześć statuetek, w tym za najlepszy film i reżyserię. Przyznany później Cezar licealistów podniósł liczbę wyróżnień do siedmiu. Także recenzje potwierdzają, że warto dać mu szansę: na Rotten Tomatoes ma 93% pozytywnych ocen krytyków, na podstawie 67 tekstów. 

Po seansie zostaje coś więcej niż kryminalna zagadka

Najmocniejsze w „Nocy 12 października” jest poczucie niesprawiedliwości. Z czasem coraz trudniej słuchać kolejnych opinii o Clarze. Chciałoby się usłyszeć więcej o niej samej, zobaczyć ją poza cudzymi osądami. Film sprawia, że zaczynamy uważniej przyglądać się temu, kto mówi, komu wierzymy i czyjej krzywdzie pozwalamy zejść na dalszy plan.

„Noc 12 października” można obejrzeć na TVP VOD.

Każdego miesiąca tworzę własną beauty wish-listę (nie oznacza to jednak, że wszystkie te produkty kupuję). Nie jest to lista przypadkowych premier ani kosmetyków, które właśnie zalały media społecznościowe. Znajdują się na niej produkty, które naprawdę mnie intrygują i zachęcają filozofią marki, składem, konsystencją...

W ostatnim czasie moja uwaga skupia się na pielęgnacji odbudowującej, ponieważ lato potrafi dać skórze w kość. Słońce, klimatyzacja, podróż i wysokie temperatury sprawiają, że moja cera staje się odwodniona i mniej sprężysta, zmęczona. Dlatego tym razem szukam kosmetyków, które przywracają jej miękkość, ukojenie oraz zdrowy blask, zamiast jedynie maskować oznaki zmęczenia. Dodatkowo niedawno świętowałam urodziny, dlatego rozglądałam się za formułami, które zawierają w sobie składniki o działaniu anti-aging.

To właśnie te pięć produktów najbardziej przykuło moją uwagę.

Vitigna Skin Love Skinimalistyczny Krem

Na mojej wish-liście znalazł się przede wszystkim dlatego, że idealnie wpisuje się w trend skinimalizmu, który od kilku sezonów coraz mocniej wypiera wieloetapowe rutyny pielęgnacyjne. Coraz częściej wolę sięgać po jeden dobrze przemyślany krem niż nakładać na twarz pięć różnych produktów. Skinimalistyczny Krem polskiej marki Vitigna Skin Love zapowiada się właśnie na taki kosmetyk. Ma otulać skórę bogatą, ale nieprzytłaczającą konsystencją, która pozostawia cerę miękką, elastyczną i wyraźnie bardziej gładką. Podoba mi się również jego filozofia. Zamiast spektakularnych obietnic stawia na codzienne wzmacnianie bariery hydrolipidowej i przywracanie równowagi zmęczonej skórze.

To krem, który wyobrażam sobie jako obowiązkowy element wieczornej pielęgnacji po całym dniu spędzonym przed komputerem. Liczę przede wszystkim na efekt miękkiej, dobrze nawilżonej skóry oraz subtelnego wygładzenia, które widać już rano.

Embryolisse Bronze Glow – rozświetlająco-brązujący krem-żel

Francuskie kosmetyki Embryolisse od lat kojarzą mi się z naturalnym efektem healthy skin. Dlatego z ogromną ciekawością dopisałam do swojej listy ich nowość, krem-żel Bronze Glow.

To nie jest klasyczny samoopalacz ani ciężki krem koloryzujący. Bardziej przypomina lekki żel pielęgnacyjny, który dodaje cerze subtelnego, słonecznego kolorytu i jednocześnie pozostawia ją pełną blasku. Skóra wygląda na wypoczętą, jak po weekendzie na Lazurowym Wybrzeżu, choć w rzeczywistości większość czasu spędzam przed laptopem. Do tego ma filtr przeciwsłoneczny SPF 30 (tak, w okresie jesiennym to także bardzo ważny element pielęgnacji).

Wyobrażam sobie, że będzie idealnym rozwiązaniem w dni bez makijażu (a tych jest u mnie w tym roku naprawdę bardzo dużo). Wystarczy odrobina kremu, ewentualnie balsam do ust i delikatne podkreślenie brwi. Przyznaję, im starsza jestem, tym bardziej lubię takie kosmetyki, które poprawiają wygląd skóry, ale jednocześnie pozwalają jej pozostać sobą.

Oio Lab Supercharged Glow

Markę Oio Lab znam już od dawna, ale wciąż nie udało mi się przetestować wszystkich produktów z ich asortymentu. Co kusi mnie teraz najbardziej? Supercharged Glow, serum rozświetlające, które zapowiada się na ideał do cery zmęczonej, pozbawionej energii i naturalnego blasku.

Tego typu produkty uwielbiam stosować rano. Lekkie, szybko wchłaniające się formuły sprawiają, że cera wygląda na bardziej wypoczętą jeszcze przed nałożeniem makijażu. Liczę na efekt wygładzenia powierzchni skóry, większą sprężystość oraz charakterystyczny glow, który nie wynika z błyszczących drobinek, ale z dobrze nawilżonej i zdrowo wyglądającej cery. To właśnie taki kosmetyk potrafi sprawić, że podkład wygląda znacznie lepiej, a w niektóre dni staje się wręcz zbędny.

Fuemo SkinRenewal Advanced Night Cream

Wieczorna pielęgnacja to dla mnie moment, kiedy naprawdę mogę zadbać o regenerację skóry. Właśnie dlatego zainteresował mnie zaawansowany krem na noc SkinRenewal marki Fuemo. Już sama nazwa sugeruje pielęgnację nastawioną na odnowę i odbudowę. Lubię kremy nocne, które pozostawiają na twarzy przyjemną, otulającą warstwę, ale jednocześnie rano nie powodują uczucia ciężkości. Szukam efektu miękkiej, gładkiej i bardziej sprężystej skóry, która wygląda tak, jakbym naprawdę przespała osiem godzin.

Mam wrażenie, że właśnie takie produkty najlepiej sprawdzają się jesienią, kiedy skóra potrzebuje intensywnej regeneracji po ekspozycji na słońce i wysokich temperaturach. Liczę na to, że SkinRenewal pomoże odzyskać cerze komfort, poprawi jej elastyczność i sprawi, że każdego ranka będzie wyglądała na bardziej wypoczętą.

Lavido Alert Eye Cream

Okolica oczu jest pierwszym miejscem, na którym widzę oznaki zmęczenia. Dlatego na mojej wish-liście nie mogło zabraknąć kremu pod oczy Lavido Alert Eye Cream. Marka słynie z połączenia nowoczesnej pielęgnacji z roślinnymi ekstraktami i właśnie ta filozofia najbardziej mnie przekonuje.

Mam nadzieję, że ten krem będzie działał jak poranna filiżanka dobrej kawy dla skóry wokół oczu. Szukam produktu, który zapewni intensywne nawilżenie, wygładzi drobne zmarszczki wynikające z odwodnienia i sprawi, że spojrzenie będzie wyglądało na bardziej wypoczęte. Lubię też, kiedy krem pod oczy szybko się wchłania i dobrze współpracuje z korektorem bez rolowania czy obciążania delikatnej skóry. Jeżeli spełni te oczekiwania, widzę w nim potencjał na jeden z ciekawszych beauty hitów końcówki lata.

„Miasteczko Salem”, Stephen King

Gdybym miała polecić jeden horror na długie październikowe wieczory, „Miasteczko Salem” mistrza gatunku Stephena Kinga byłoby jednym z moich pierwszych wyborów. Pisarz Ben Mears wraca do miejscowości, w której spędził część dzieciństwa, a jego uwagę ponownie przyciąga ponury dom Marstenów. Tymczasem w pozornie spokojnym miasteczku zaczynają dziać się rzeczy, za którymi stoi coś znacznie groźniejszego niż sąsiedzkie tajemnice. Kim jest tajemniczy nowy mieszkaniec strasznej posiadłości i gdzie wszyscy znikają? W tej powieści atmosfera grozy narasta powoli, odsłaniając kolejne karty. Polecam zwłaszcza osobom, które przed Halloween mają ochotę na dłuższą lekturę i lubią klimat małomiasteczkowej zagadki.

„Zagłada domu Usherów”, Edgar Allan Poe

Jeśli macie ochotę na grozę, ale nie chcecie zaczynać kilkusetstronicowej powieści, polecam „Zagładę domu Usherów”, krótkie opowiadanie Edgara Allana Poego idealne na jeden wieczór. Jego narrator przyjeżdża do posiadłości dawnego przyjaciela, Roderyka Ushera, który mieszka tam ze swoją chorującą siostrą. Już sam widok budynku wystarcza, żeby nabrać ochoty na odwołanie tej wizyty, a spotkanie z gospodarzem tylko wzmacnia niepokój. Jak to możliwe, że ta prominentna rodzina nagle zaczęła popadać w ruinę? 

U Poego najbardziej cenię to, jak wiele potrafi zrobić za pomocą drobiazgów, dziwnego dźwięku, ciemnego pokoju czy nerwowego zachowania bohatera. Nie oczekujcie szybkiej akcji, bo największą siłą tej historii jest duszna atmosfera i coraz silniejsze przeczucie, że wydarzy się coś złego. Dla mnie to świetna propozycja na Halloween, szczególnie jeśli lubicie stare posiadłości, rodzinne tajemnice i grozę, która zostawia sporo miejsca wyobraźni.

„Drakula”, Bram Stoker

„Drakula” Brama Stokera to powieść, która rozpoczęła popkulturowe szaleństwo na punkcie wampirów i była inspiracją dla dziesiątek seriali, filmów i książek. Historia zaczyna się od podróży młodego prawnika Jonathana Harkera do Transylwanii, gdzie ma pomóc pewnemu arystokracie w zakupie nieruchomości w Anglii. Szybko okazuje się jednak, że ekscentryczny gospodarz skrywa znacznie więcej niż kilka dziwnych przyzwyczajeń, a pobyt w jego zamku staje się pułapką.

Bardzo podoba mi się forma tej powieści, złożonej z dzienników, listów i wycinków prasowych, dzięki którym sami składamy historię z kolejnych relacji. Warto dać sobie chwilę na przyzwyczajenie do dziewiętnastowiecznego języka i tempa, bo w zamian dostajemy mnóstwo niepokoju, tajemnic i gotyckiej atmosfery. Na Halloween wybrałabym ją właśnie dla zamku, nocnych odgłosów i poczucia, że po zmroku lepiej nie otwierać okna.

„Szczelina”, Jozef Karika

W kolejnej propozycji przenosimy się dość blisko, bo w słowackie góry. Bohater „Szczeliny” - Igor - podczas pracy w opuszczonym budynku znajduje stare nagrania człowieka, który zaginął w słowackim paśmie Trybecz, a odnalazł się dopiero po kilku miesiącach. Zaintrygowany opowieścią zaczyna szukać informacji o podobnych przypadkach, aż w końcu sam wyrusza w góry z grupą towarzyszy. Szybko tego pożałuje.

W tej książce najbardziej przekonuje sposób, w jaki Karika wykorzystuje zwykły las, pustą ścieżkę i zapadający zmrok, żeby stopniowo odebrać bohaterom poczucie bezpieczeństwa. Opowieść ma formę relacji, którą łatwo pomylić z zapisem prawdziwych wydarzeń. Wybrałabym ją na wieczór przed Halloween, zwłaszcza jeśli lubicie historie o zaginięciach i tajemnicach, których nie da się łatwo wyjaśnić.

„Coś się dzieje w naszym domu”, Josh Malerman

W horrorach szczególnie lubię motyw paranormalnych zjawisk i nawiedzonych domów, a powieść Josha Malermana doskonale wpisuje się w tę kategorię. Jej narratorka ma osiem lat i oprócz rodziców zna jeszcze kogoś, Drugą Mamusię, która mieszka w jej szafie. Ta dziwna istota chce, żeby dziewczynka wpuściła ją do swojego serca, a każde kolejne „nie” tylko bardziej ją rozwściecza. 

Już sam ten pomysł uważam za wystarczająco nieprzyjemny, ale dodatkowe napięcie daje dziecięca perspektywa, bo mała bohaterka nie wszystko rozumie i nie potrafi nad wszystkim zapanować. Malerman sięga po dobrze znany lęk przed potworem w szafie i buduje wokół niego historię zagrożenia, które dotyczy całej rodziny. Jeśli na Halloween szukacie książki, w której groza zaczyna się pod waszym własnym łóżkiem, tę dopisałabym do listy.

W ramach „Spragnionych Piękna. Kurioza” powstały unikatowe obiekty przygotowane w pracowni Magdy Jurek. Każdy z nich stał się punktem wyjścia do twórczej interpretacji zaproszonych artystów. Jak opowiada Michał Borecki ze studia Magdy Jurek, ich konstrukcja pozwalała na stworzenie prac, które nie mają jednej, zamkniętej perspektywy.

„Nasze obiekty stały się takimi ceramicznymi blade ramami dla artystów, i każdy element z 20 albo 21 elementów obraca się wokół własnej osi.”

Ta ruchoma forma otworzyła artystom możliwość budowania własnych, często zaskakujących światów. „Co pozwoliło artystom na tworzenie przenikających się rzeczywistości, które powstawały w ich wyobraźni” – dodaje Borecki.

Na wystawie można zobaczyć zarówno prace abstrakcyjne, jak i figuratywne, a także realizacje wykorzystujące słowo. Wśród artystów, którzy podjęli twórczą interwencję, znaleźli się m.in. Karol Radziszewski, Maurycy Gomulicki oraz Dorota Masłowska.

Sama Magda Jurek również stworzyła pracę specjalnie na tę okazję. Jej realizacja odchodzi od systemu zastosowanego w pozostałych obiektach i kieruje uwagę w stronę jednego z najważniejszych tematów całego projektu – ludzkiej potrzeby kolekcjonowania.

„Ta praca jest inna od pozostałych i również. Odnosi się i eksploruje temat właśnie zbiorów i ludzkiej obsesji do gromadzenia, nazywania, segregowania.”

W „Kuriozach” współczesna sztuka spotyka się więc nie tylko z muzealną tradycją, ale także z pytaniem o to, dlaczego właściwie chcemy gromadzić przedmioty, nadawać im znaczenia i umieszczać je w określonych ramach. W tym sensie każdy z obiektów staje się czymś więcej niż tylko przedmiotem estetycznym – jest początkiem opowieści.

Dla Anny Próchniak, ambasadorki tegorocznej edycji „Spragnionych Piękna”, właśnie ta możliwość osobistego spotkania z dziełem jest jednym z najważniejszych powodów, dla których sztuka pozostaje tak istotna.

„Dla mnie to. To spotkanie z tymi kuriozami, czyli z dziełami, to jest. Takie dosyć metafizyczne spotkanie, bo dla mnie każde spotkanie z dziełem sztuki jest jakimś rodzajem portalu.”

Aktorka podkreśla, że w kontakcie ze sztuką interesuje ją przede wszystkim emocja, a niekoniecznie intelektualne wyjaśnienie dzieła.

„Za każdym razem odbieram sztukę emocjonalnie, nie intelektualnie.”

I właśnie dlatego muzeum jest dla niej miejscem szczególnym. Jak opowiada, podczas podróży – również tych związanych z pracą na zagranicznych planach – często odwiedza muzea. To przyzwyczajenie wyniosła także z domu.

„Czego mnie nauczyli moi rodzice, bo rodzice zawsze zabierają mnie do Muzeum Sztuki Współczesnej, więc też ze szczególną czułością patrzę na cel aukcji”.

Cel tegorocznej aukcji jest bowiem równie ważny jak same dzieła. Dochód z wydarzenia zostanie przeznaczony na rozwój Galerii Współczesnej Muzeum Narodowego w Warszawie. Dla Próchniak to szczególnie istotne, ponieważ – jak podkreśla – chciałaby móc oglądać tę część kolekcji i wierzy, że podobną potrzebę ma wielu odbiorców.

Projekt „Spragnieni Piękna” od początku łączy sztukę z ideą filantropii. Projekt jest próbą budowania społeczności wokół Muzeum Narodowego i pozyskiwania środków na jego rozwój. Tegoroczna odsłona pokazuje przy tym, że dobroczynność nie musi oznaczać rezygnacji z artystycznego eksperymentu. Przeciwnie – może stać się przestrzenią, w której artyści, instytucja i publiczność spotykają się wokół wspólnego celu.

Weronika Książkiewicz, która pojawiła się na inauguracji wystawy, zwraca uwagę na szczególną rolę sztuki w czasach gwałtownego rozwoju nowych technologii.

„Wydaje mi się, że sztuka jest i powinna być dla nas coraz ważniejsza w dobie sztucznej inteligencji, która daje nam ogromne możliwości, ale potrzebujemy przeciwwagi, a tą przeciwwagą moim zdaniem jest właśnie otwarcie serca, otwarcie duszy”.

Dla aktorki sztuka oznacza także powrót do teraźniejszości i doświadczenia „tu i teraz”. Podobne doświadczenie opisuje Anna Próchniak, wspominając spotkanie z twórczością Marka Rothko w Whitney Museum w Nowym Jorku. „I przesiedziałam przed tym obrazem dobre 40 minut. I miałam poczucie naprawdę kontaktu z twórcą.”

To właśnie takie spotkania – osobiste, emocjonalne, czasem trudne do nazwania – są jednym z powodów, dla których muzea pozostają ważną przestrzenią także w świecie coraz bardziej zdominowanym przez technologię. „Kurioza” proponują własną wersję takiego spotkania: pomiędzy przedmiotem a jego reinterpretacją, historią muzeum a współczesną wyobraźnią, kolekcjonowaniem a tworzeniem.

Wystawę „Spragnieni Piękna. Kurioza” można oglądać bezpłatnie w Muzeum Narodowym w Warszawie od 8 do 18 października 2026 roku. 19 października odbędzie się kolacja dobroczynna oraz aukcja prac przygotowanych w ramach tegorocznej edycji projektu.

Dziś coraz więcej mówi się o garderobie kapsułowej. Jej siła tkwi w świadomym wyborze i ograniczonej liczbie rzeczy, które można ze sobą zestawiać, przekształcać i nosić na wiele sposobów. Minimalizm nie musi jednak oznaczać zachowawczości. Przeciwnie. Kiedy forma jest przemyślana, jeden element może mieć kilka żyć.

Tak właśnie do kapsułowego podejścia podeszła Wiktoria Frankowska, założycielka Wiktoria Frankowska Studio. Projektantka stworzyła minikolekcję sześciu sylwetek, które miały swoją premierę podczas Elle Style Awards i będą towarzyszyć im w sezonie eventowym.

Klasyka, ale na nowych zasadach

Punktem wyjścia stał się formalny dress code. Marynarka, koszula, krawat, klasyczne spodnie. Elementy, które znamy doskonale, zostały jednak pozbawione swoich oczywistych funkcji. Projektantka rozłożyła je na części, a następnie złożyła ponownie, nadając im zupełnie nowe role.

W jednej z sylwetek spódnica pojawia się na spodniach, tworząc wielowarstwową konstrukcję. W innej rękawy przejmują funkcję klap marynarki. Krawat z kolei przestaje być częścią klasycznego stroju i pojawia się jako broszka. To niewielkie przesunięcia, które całkowicie zmieniają charakter znanych form.

Właśnie w tym tkwi siła dekonstrukcji. Nie chodzi o to, by odrzucić klasykę, ale by sprawdzić, co jeszcze można z niej wydobyć.

Warstwy, które budują sylwetkę

Jednym z najważniejszych trendów kolekcji jest warstwowość. Poszczególne elementy nakładają się na siebie, odsłaniają kolejne płaszczyzny i zmieniają proporcje sylwetki. Ubranie zaczyna pracować razem z ciałem, a jego forma zależy także od ruchu.

To podejście dobrze wpisuje się w charakterystyczny język Wiktorii Frankowskiej. Projektantka traktuje ubranie nie jak zamkniętą kompozycję, ale konstrukcję, którą można interpretować na nowo. Klasyczne kroje zostają więc potraktowane bardziej jak materiał do eksperymentu niż gotowy zestaw modowych zasad.

Warstwowość ma też bardzo praktyczny wymiar. Pozwala budować stylizację z tych samych elementów, zmieniając jedynie sposób ich zestawienia. Jedna rzecz może być bazą kilku różnych looków. Właśnie dlatego kapsułowość coraz częściej oznacza nie tylko mniej ubrań, ale przede wszystkim więcej możliwości.

Czerń z pomarańczowym twistem

Paleta kolekcji pozostaje oszczędna. Dominuje czerń, która podkreśla konstrukcyjny charakter sylwetek i pozwala wybrzmieć ich formie. Całość przełamują pomarańczowe akcenty pojawiające się w wybranych detalach.

Ten kolor pełni tu rolę czegoś więcej niż dekoracyjnego dodatku. Staje się mocnym punktem całej kolekcji i łączy język projektantki z identyfikacją glo™. Przy minimalistycznej bazie nawet niewielki, zdecydowany akcent potrafi zmienić charakter całej stylizacji.

To również dobra lekcja współczesnego stylu. Nie zawsze potrzebujemy kolejnej rzeczy. Czasem wystarczy jeden detal, który nadaje dobrze znanej garderobie nową energię.

Kapsuła zamiast nadmiaru

Sześć sylwetek Wiktorii Frankowskiej można potraktować jak modowy eksperyment pokazujący, czym może być współczesna garderoba kapsułowa. Jej podstawą nie jest liczba ubrań, lecz ich potencjał.

Marynarka może stać się elementem konstrukcji. Spódnica może zagrać pierwszoplanową rolę noszona na spodniach. Krawat może zamienić się w biżuteryjny detal. Klasyczne elementy przestają być przypisane do jednej funkcji, a zaczynają tworzyć otwarty system.

Za stylizacje odpowiadała Karolina Limbach, która połączyła projekty z dodatkami i obuwiem, budując wyraziste, kompletne looki. Kolekcja została również pokazana podczas sesji z fotografem mody ulicznej Szymonem Brzóską, znanym jako The Stylestalker.

Moda zaczyna się od nowego spojrzenia

„Zależało mi na tym, żeby ta współpraca nie oznaczała stworzenia czegoś obok mojego własnego języka projektowego. Chciałam potraktować ją jak kolejne ćwiczenie z tego, co najbardziej interesuje mnie w modzie - rozkładania znanych elementów na części, zmiany ich funkcji i budowania z nich czegoś, co na początku wydaje się znajome, ale działa już według innych zasad.”– mówi Wiktoria Frankowska.

I właśnie ta myśl dobrze podsumowuje kierunek, w którym zmierza dziś moda. Coraz mniej chodzi w niej o posiadanie kolejnych rzeczy, a coraz więcej o sposób, w jaki potrafimy je interpretować. Garderoba kapsułowa nie musi być więc przewidywalnym zestawem białych koszul, prostych spodni i marynarek. Może być przestrzenią eksperymentu.

Bo czasem najbardziej nowoczesna rzecz w szafie to ta, którą znamy od lat, ale której jeszcze nigdy nie założyłyśmy w ten sposób.

Dwie kobiety, dwie historie. Wasalaa pokazuje to, czego zwykle nie widzimy

Rok temu Wasalaa przedstawiła w Londynie dwie bohaterki, których życiowe historie zaczynały się w zupełnie innych miejscach. Teraz marka wraca do nich, aby sprawdzić, dokąd zaprowadziło je kolejnych dwanaście miesięcy. Nie interesuje jej jednak wyłącznie rezultat. Znacznie ważniejsze okazuje się wszystko to, co wydarzyło się po drodze.

Pierwsza z kobiet zaczynała od pustego płótna i artystycznych ambicji. Jej codziennością były poranki spędzane w pracowni, farba na ubraniach, nieprzespane noce i kolejne odrzucone portfolio. Dziś jej osiągnięcia mogą wyglądać jak spełnienie marzeń, ale za tym obrazem kryją się lata prób, rozczarowań i konsekwentnego rozwijania własnej twórczości.

Druga bohaterka od początku miała rozpoznawalne nazwisko, a wraz z nim przywileje, oczekiwania i przekonanie otoczenia, że wszystko przyszło jej łatwiej. Dziś prowadzi własny biznes, podejmuje decyzje i pracuje na własnych zasadach. Nie próbuje udowadniać, że jej droga była równie trudna jak droga innych. Chce przede wszystkim samodzielnie zdecydować o swojej przyszłości.

Wasalaa nie zaciera różnic między ich punktami startowymi. Przeciwnie – pokazuje, że sukces nie ma jednej definicji, a ambicja i ciężka praca mogą przybierać różne formy. To właśnie one łączą obie bohaterki, mimo zupełnie innych doświadczeń.

Autorem zdjęć do kampanii jest Borys Synak, Fotograf Roku wyróżniony w plebiscycie ELLE Style Awards 2026, który po raz pierwszy współpracuje z marką. W jego obiektywie Notting Hill staje się czymś więcej niż malowniczym tłem. Londyńskie ulice, charakterystyczna architektura i codzienne sytuacje budują opowieść o kobietach, które nieustannie pozostają w ruchu. Nie oglądamy wyłącznie efektów ich pracy, ale także momenty pomiędzy kolejnymi etapami drogi do celu.

Brytyjska elegancja, artystyczny luz i kolory Notting Hill. Taka jest kolekcja Wasalaa jesień-zima 2026

Historia opowiedziana w kampanii znajduje odzwierciedlenie w samej kolekcji. Projektantka i założycielka marki Wasalaa, Patrycja Wąsala-Oponowicz, sięgnęła po estetykę jednej z najbardziej charakterystycznych dzielnic Londynu, łącząc brytyjską klasykę z artystyczną swobodą. Efektem jest garderoba, w której ponadczasowe fasony spotykają się z wyrazistymi detalami i nieoczywistymi zestawieniami kolorystycznymi.

W palecie na sezon jesień–zima 2026 dominują głęboki czekoladowy brąz, granat, czerń oraz morsko-szara krata inspirowana tradycyjnym brytyjskim krawiectwem. Obok nich pojawiają się jednak znacznie lżejsze akcenty. Turkus i mięta przywołują skojarzenia z pastelowymi fasadami kamienic Notting Hill, a róż nabiera dodatkowego znaczenia w październiku, miesiącu poświęconym świadomości i profilaktyce raka piersi.

Londyńskie inspiracje można odnaleźć również w nadrukach. Akwarelowe ilustracje kamienic, motyw brytyjskiego kota, sylwetka biegnącego charta czy pasy nawiązujące do stylu akademickiego tworzą kolekcję pełną odniesień do miejsca, w którym powstała kampania. Nie są jednak przypadkowymi ozdobnikami. Każdy z tych elementów pomaga budować charakter świata przedstawionego przez markę.

Duże znaczenie mają także tkaniny i wykończenia. W kolekcji znalazły się między innymi popelina, denim, dzianiny o pętelkowej strukturze, puszyste przędze i ciepłe kurtki puchowe. Całość uzupełniają szylkretowe guziki, subtelne hafty ton w ton oraz tłoczone logo. Uwagę zwracają również praktyczne rozwiązania, takie jak tunele, stopery i regulacje, które pozwalają dopasowywać fasony do sylwetki oraz zmieniać ich formę.

W świecie, w którym tak łatwo porównywać własne osiągnięcia z efektami cudzej pracy, „NOTTHING GIVEN” proponuje inną perspektywę. Przypomina, że za gotowym obrazem kryje się długa, nie zawsze prosta droga. I że to właśnie ona, a nie tylko jej finał, zasługuje na uwagę.

Kolekcja Wasalaa jesień-zima 2026 jest już dostępna na stronie wasalaa.com, w aplikacji mobilnej marki oraz w sklepach stacjonarnych. Wasalaa posiada dziś własne sklepy w 7 miastach w Polsce, rozwijając sieć miejsc, w których świat marki można poznawać również poza przestrzenią online.

Jest jednak jeden duży plus komunikatu „niedługo znika”. Zazwyczaj pojawia się on z wyprzedzeniem i pozwala nadrobić długo odkładany seans, zanim film lub serial całkowicie zniknie z platformy.

O czym jest film „P.S. Kocham Cię”?

Czy można pogodzić się ze stratą kogoś, kogo kochało się ponad wszystko? Holly wydawało się to niemożliwe. Kiedy niespodziewanie straciła Gerry’ego – swoją bratnią duszę – jej świat się zawalił. Mogłoby się wydawać, że jej życie właśnie się skończyło, jednak w dniu swoich 30. urodzin nieoczekiwanie otrzymuje tajemniczą przesyłkę.

Okazuje się, że ukochany, który znał ją lepiej niż ktokolwiek inny, pomyślał o wszystkim i dokładnie zaplanował, jak pomóc Holly rozpocząć nowe życie bez niego. Zostawił jej listy, które mają odwrócić uwagę od bólu i powoli otworzyć ją na to, co nieznane.

Mogłoby się wydawać, że historii skoncentrowanej na stracie nie da się opowiedzieć inaczej niż w atmosferze nostalgii i smutku. Tymczasem ekranizacja powieści Cecelii Ahern „P.S. Kocham Cię” pokazuje inny sposób na poradzenie sobie ze śmiercią bliskiej osoby. Dlatego właśnie jest to komedia inna niż wszystkie. Nie opowiada oczywistej historii miłosnej, lecz w ciepły sposób pokazuje, że prawdziwe uczucie potrafi trwać dłużej niż życie.

Hilary Swank i Gerard Butler na ekranie

Jedną z cech charakterystycznych komedii romantycznych z początku XXI wieku są wielkie nazwiska w obsadzie. Nie inaczej jest w tym przypadku. W główną rolę wciela się dwukrotna zdobywczyni Oscara dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej – Hilary Swank.

Chociaż po przeczytaniu opisu mogłoby się wydawać, że Gerry powraca jedynie w listach, nic bardziej mylnego. Bohater wielokrotnie pojawia się na ekranie, a wciela się w niego Gerard Butler. Obok niego i Swank w obsadzie znaleźli się również między innymi Harry Connick Jr., Dean Winters, James Marsters oraz gwiazda kultowego sitcomu Lisa Kudrow.

Nie tylko obsada jest gwarancją udanego seansu. Poza tym, co widać na ekranie, liczy się również to, co działo się za kamerą. Reżyserem i współscenarzystą filmu został Richard LaGravenese – twórca, który doskonale wie, jak opowiadać historie o miłości. Miał swój udział między innymi w „Zakochanym Paryżu”, „Pełni życia” i „Zaklinaczu koni”.

Kiedy „P.S. Kocham Cię” znika z Netflixa?

„P.S. Kocham Cię” to zdecydowany must-see dla miłośników komedii romantycznych, którzy mają poczucie, że znają już każdy możliwy scenariusz tego gatunku. Nieoczywisty punkt wyjścia sprawia, że początkowo film przypomina raczej wyciskacz łez i trudno uwierzyć, że tak bolesną historię można przeobrazić w pełną humoru opowieść o ruszaniu naprzód.

Jednocześnie produkcja ma w sobie otulające ciepło charakterystyczne dla filmów sprzed niemal 20 lat, dzięki czemu dobrze sprawdzi się, jeśli szuka się lekkiego, a przy tym wzruszającego seansu na jesienny wieczór.

Niestety nie zostało zbyt wiele czasu na nadrobienie tej produkcji. Obok tytułu widnieje informacja, że „P.S. Kocham Cię” zniknie z Netflixa 19 października 2026 roku. Zostały więc jedynie dwa weekendy, by zobaczyć tę nietypową komedię romantyczną z Hilary Swank w roli głównej.

Maria Dębska i Maciej Musiał kończą śledztwo na Śląsku

„Pionek” to druga odsłona losów duetu, który polscy widzowie pokochali w „Ślebodzie”. Tym razem akcja przenosi się z Podhala na Górny Śląsk, gdzie dochodzi do brutalnego morderstwa studentki architektury. Sposób działania sprawcy do złudzenia przypomina zbrodnie Normana Pionka, seryjnego mordercy nazywanego „Wampirem z Szombierek”, odsiadującego wyrok w więzieniu.

Choć wszystko wskazuje na naśladowcę, kolejne tropy nie dają policji jednoznacznych odpowiedzi. W śledztwo komisarz Kocur nieoczekiwanie angażuje się Bastian Strzygoń, który w pogoni za sensacją wciąga w sprawę Ankę Serafin. Im głębiej bohaterowie zanurzają się w temat, tym bardziej granica między prawdą a kłamstwem zaczyna się zacierać.

W rolach głównych ponownie wcielili się Maria Dębska jako Anka Serafin oraz Maciej Musiał jako Sebastian Strzygoń. W obsadzie drugoplanowej znaleźli się między innymi Łukasz Simlat w roli Normana Pionka, a także Piotr Adamczyk, Anna Cieślak, Paulina Gałązka, Mirosław Haniszewski, Nel Kaczmarek, Andrzej Konopka, Piotr Rogucki, Ilona Wrońska, Zbigniew Zamachowski i Agnieszka Żulewska.

„Pionek” podbija SkyShowtime mimo podzielonych recenzji

Serial od premiery cieszy się dużym zainteresowaniem, utrzymując się w czołówce najchętniej oglądanych tytułów na platformie, ustępując jedynie gangsterskiemu hitowi „Strefa gangsterów”. Sukces oglądalności nie dziwi, skoro poprzedniczka "Pionka", czyli "Śleboda", stała się największym hitem w historii polskiego oddziału SkyShowtime, a jej pierwszy odcinek obejrzała ponad połowa subskrybentów serwisu.

Odbiór krytyczny jest jednak bardziej zniuansowany. Na Filmwebie serial zebrał ocenę widzów na poziomie około 5,7 na 10, a recenzenci rozkładają głosy między pochwałami dla atmosfery i aktorstwa a zarzutami o chaotyczną konstrukcję intrygi. Serwis PPE ocenił produkcję na 7 na 10, podkreślając, że to „solidny thriller”, w którym dwie postacie kradną cały serial.

Za reżyserię całości odpowiadają Michał Gazda i Bartosz Blaschke, duet znany już ze „Ślebody”. Serial, podobnie jak pierwsza część, powstał na podstawie etnokryminałów autorstwa Małgorzaty Fugiel-Kuźmińskiej i Michała Kuźmińskiego, których cykl od lat cieszy się statusem bestsellerów.

Serum koloryzujące Holitint Oio Lab

Serum koloryzujące Oio Lab to propozycja dla miłośniczek naturalnych rozwiązań i minimalistycznej pielęgnacji. Produkt łączy w sobie działanie lekkiego serum z efektem delikatnej korekcji kolorytu skóry, co jest szczególnie cenne przy cerze dojrzałej wymagającej odżywienia i ochrony przed zimowym przesuszeniem. Bazuje na naturalnych olejach i ekstraktach roślinnych, które zapewniają odpowiednie nawilżenie i poprawiają elastyczność skóry, a zastosowane w nim pigmenty mineralne dają subtelny efekt wygładzenia i rozświetlenia.

Serum Holitint od Oio Lab szybko się wchłania i można je stosować zarówno samodzielnie, jak i jako bazę pod inne kosmetyki. Sprawdza się szczególnie dobrze przy skórze wrażliwej i skłonnej do podrażnień zimą.

Idealne krycie, konsystencja również jest wspaniała. Tint pozostawia na skórze uczucie nawilżenia, które długo się utrzymuje. pisze Kasia na Oiolab.pl

Krem CC+ Embryolisse

Krem CC+ Embryolisse to rozwiązanie dla osób szukających kosmetyku łączącego właściwości pielęgnacyjne, makijażowe, nawilżające i ochronne w jednym. Nowa formuła francuskiego kremu została stworzona z myślą o wszystkich typach cery. Dojrzała skóra szczególnie doceni jego właściwości pielęgnacyjne. Poza nawilżającym kwasem hialuronowym zawiera także witaminę E oraz ekstrakt z mandarynki, który reguluje wydzielanie sebum, a tym samym przywraca skórze równowagę. Dzięki pigmentom nowej generacji krem CC+ od Embryolisse doskonale stapia się ze skórą i dopasowuje się do różnych typów karnacji, robiąc elegancki „no make up look”.

Przeciwzmarszczkowy krem CC Yonelle

YONELLE METAMORPHOSIS to przeciwzmarszczkowy krem CC o nieprzypadkowej nazwie. Został stworzony z myślą o kobietach 50+, które potrzebują nie tylko delikatnego krycia, ale i wyraźnej pielęgnacji w duchu „anti-aging”. Ma lekką konsystencję, łatwo się rozprowadza, nie obciąża skóry i zapewnia efekt subtelnej metamorfozy – cera staje się ujednolicona, rozświetlona i widocznie gładsza. W składzie kremu CC od Yonelle znajdziemy biopigmenty, filtry anty-UV, nanodyski z PCA oraz kwasem hialuronowym, a także peptydy poprawiające jędrność.

Rewelacyjny krem CC, najlepszy jaki miałam do tej pory. Cera jest świeża, świetlista i odmłodzona. polecam gorąco pisała EwaP na Sephora.pl

Superdefense CC Cream CLINIQUE

Krem CC marki Clinique to propozycja dla kobiet ceniących kompleksową ochronę i widoczne wyrównanie kolorytu cery. Dzięki wykorzystaniu nowoczesnej technologii neutralizuje zaczerwienienia i błyskawicznie radzi sobie z niwelowaniem widocznych na skórze oznak zmęczenia. Rozświetla ziemistą cerę, zapobiega przesuszeniom i spowalnia procesy starzenia. Krem CC od Clinique zawiera również filtr SPF 30, który chroni skórę przed szkodliwym działaniem promieni UV. Plusem produktu jest także jego uniwersalność – sprawdza się przy różnych typach cery.

To moje 4 opakowanie. Idealny kolor. Naturalny efekt. Świetny pisała Ewerej na Sephora.pl

„Mumia" z 1999 roku wraca do TOP10 Netfliksa

Klasyczna produkcja z Brendanem Fraserem znalazła się wśród dziesięciu najchętniej oglądanych filmów na Netfliksie w dniach od 28 września do 4 października 2026 roku. Według danych platformy film zajął szóste miejsce w globalnym zestawieniu anglojęzycznych produkcji, odnotowując 3,1 mln wyświetleń. Przełożyło się to na około 6,5 mln godzin spędzonych przy tej opowieści w ciągu zaledwie jednego tygodnia.

Skala zainteresowania jest tym bardziej imponująca, że mówimy o tytule, który ma niemal 30 lat. W ubiegłym tygodniu „Mumia" trafiła na listy top 10 w aż 47 krajach, co pokazuje, że magnetyzm przygód Ricka O'Connella działa ponad granicami i pokoleniami. Film pojawił się w katalogu platformy wraz z całą trylogią 27 września, a widzowie najwyraźniej z radością powitali powrót starego, dobrego kina akcji.

Opowieść łączy humor, egzotykę i widowiskową akcję z klimatem starożytnych tajemnic i nadprzyrodzonych zagrożeń. To właśnie ta mieszanka sprawiła, że „Mumia" przez lata zyskała status jednej z najbardziej lubianych serii przygodowych w historii kina, a jej urok wciąż działa na nowe pokolenia odbiorców.

Brendan Fraser i Rachel Weisz wracają w „Mumii 4"

Powrót trylogii na Netfliksa to dla fanów idealny moment, by odświeżyć sobie historię przed nadchodzącą, czwartą odsłoną serii. Premiera „Mumii 4" planowana jest na 15 października 2027 roku. Do swoich kultowych ról wracają Brendan Fraser jako Rick O'Connell oraz Rachel Weisz jako Evelyn O'Connell, co odżywiło nostalgię wśród wielbicieli serii na całym świecie.

W sieci pojawiły się już pierwsze zdjęcia z planu, realizowanego między innymi w Londynie, w okolicach British Museum. Na fotografiach uchwycono zarówno Rachel Weisz ponownie wcielającą się w Evelyn, jak i Brendana Frasera powracającego do roli Ricka.

Na Netfliksie dostępna jest pełna trylogia: „Mumia" z 1999 roku, „Mumia powraca" z 2001 roku oraz „Mumia: Grobowiec Cesarza Smoka" z 2008 roku. W katalogu platformy znalazła się również „Mumia" z 2017 roku z Tomem Cruise'em, która miała zapoczątkować nową serię o potworach, jednak jej słaby odbiór pokrzyżował te plany.

Dla widzów szukających dobrej rozrywki najnowsze wyniki oglądalności są jednak najlepszym dowodem na to, że prawdziwy czar tej opowieści kryje się w jej oryginalnej, pełnej ciepła i humoru odsłonie.

"Cosmic latte" - jaki to kolor?

"Cosmic latte" to subtelny, niemal eteryczny odcień bardzo jasnego beżu z kroplą kremowej wanilii i ciepłego światła. Nie jest to kolor krzykliwy ani wyrazisty - przypomina raczej delikatną poświatę widoczną tuż przed świtem albo mleko rozświetlone promieniami słońca. Jego nazwa brzmi jak smak kawy z futurystycznej kawiarni, ale w rzeczywistości odnosi się do średniej barwy całego obserwowalnego Wszechświata. Astronomowie obliczyli ją, analizując światło emitowane przez miliardy galaktyk. Początkowo wynik wydawał się lekko turkusowy, jednak po korekcie danych okazało się, że kosmos ma właśnie ten ciepły, mleczno-kremowy ton.

Więcej torebek "dumpling bag"

Torebka od She is Sunday to nie jedyna "dumpling bag", która wpadła mi w oko. Krakowska marka FARSH, którą poznałam około rok temu, ma w swojej ofercie także piękną "pierożkową" torebkę. Boulette to torebka inspirowana kształtem pieroga - symbolem domowego ciepła i rękodzielniczej precyzji. 

 

 

 

 

Wyświetl ten post na Instagramie

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Post udostępniony przez @farsh.cracow

 Model nieco subtelniej inspirowany kształem pieroga udało mi się znaleźć m.in. w ofercie sieciówkowej marki Mohito. 

Torebki w klimacie "dumpling bags" wykonuje także inna mała (ale jakże inspirująca!) polska marka Mufibags.pl.

 

 

 

 

Wyświetl ten post na Instagramie

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Post udostępniony przez Mufi Bags (@mufibagspl)

W ofercie H&M również udało znaleźć mi się model w tym klimacie. Torebka na ramię wygląda efektownie nawet przy bardzo prostym stroju, dlatego z łatwością staje się głównym elementem całej stylizacji. To idealny wybór dla osób, które lubią minimalistyczną garderobę, ale chcą nadać jej modowego charakteru.

Na czym polega fenomen „Gilmore Girls”?

W świecie nowoczesnych, dynamicznych seriali, w których nieustannie budowane jest napięcie i rozwijana akcja, „Gilmore Girls” jest jak łyk ciepłego rumianku. To przyjemny powrót do początku lat 2000. i podróż do małego miasteczka, w którym czas jakby się zatrzymał. Niewielki bar, dzbanki ze świeżo zaparzoną kawą oraz stosy książek porozkładane na kanapie. Ta estetyka sprawiła, że nieskomplikowana historia matki samotnie wychowującej nastoletnią córkę stała się naprawdę kultowa i niezmiennie od ponad dwóch dekad powraca jesienią na ekrany w wielu domach.

Dlaczego widzowie nadal sięgają po tę produkcję, skoro platformy streamingowe pękają w szwach od serialowych nowości, które znacznie mocniej potrafią przykuwać uwagę, mogą pochwalić się bardziej intrygującą fabułą, a do tego są oprawione w efektowniejsze kadry? Odpowiedź tkwi w prostocie. „Gilmore Girls” nie ma ani skomplikowanego scenariusza, ani nagłych zwrotów akcji, za to emanuje ciepłem i spokojem, których we współczesnym świecie po prostu zaczyna brakować. Jednocześnie pozornie prosta i mało odkrywcza fabuła jest znacznie bardziej intrygująca, niż mogłoby się wydawać.

Komfortowy serial, który skrywa głębszą historię

Relacja Lorelai i Rory z pozoru nie wydaje się niczym szczególnym i można odnieść wrażenie, że siedem sezonów opowiada jedynie o jej wzlotach i upadkach. Prawda jest jednak taka, że to przede wszystkim nieoczywiste ujęcie tematu dojrzewania.

Rory od zawsze pilnie się uczyła, a jej życiowym celem było dostanie się na najbardziej prestiżową uczelnię w kraju. Wraz z rozwojem akcji serialu dziewczyna dorasta i dojrzewa, a z niewinnego dziecka zmienia się w dorosłą kobietę, która musi zacząć ponosić konsekwencje własnych decyzji, czego nie do końca została nauczona. Widzimy, jak wraz z wiekiem zaczyna przeżywać kryzys, na który wcześniej nie miała wystarczająco dużo przestrzeni. Z czasem wszystko zaczyna wymykać się spod kontroli.

Lorelai od zawsze chciała mieć z córką jak najlepszy kontakt, głównie ze względu na to, że sama nie miała dobrej relacji z własną matką. Jednocześnie chce chronić Rory przed wszystkim, co złe – na czele z błędami, które sama popełniła, będąc w jej wieku. Z czasem zaczyna jednak rozumieć, że nie może mieć wpływu na wszystko i że przez lata skupiała się przede wszystkim na córce, zamiast przepracować własne emocje oraz nieudane związki.

„Gilmore Girls” to coś więcej niż lekki serial na jesień

Pozornie niewinny i ciepły serial ma znacznie głębsze tło psychologiczne, niż mogłoby się początkowo wydawać. Właśnie dlatego jest tak ciekawy i nie nudzi się nawet przy tak dużej liczbie odcinków oraz sezonów. Pozwala powoli poznać bohaterki, następnie je polubić, a dopiero później, z tej perspektywy, pokazać ich błędy. Dzięki temu stają się widzowi jeszcze bliższe.

Psychologiczny wymiar serialu nie jest jednak ciężki ani przytłaczający. Staje się zauważalny dopiero wtedy, gdy odbiorca jest uważny i pozwala historii wybrzmieć nieco głębiej. Właśnie to jest największym atutem „Gilmore Girls”. Lekkość, ciepło i dodatkowa warstwa, której nie widać na pierwszy rzut oka – to dzięki nim serial zyskał miano kultowego i wraca każdego roku, niezależnie od tego, czy ktoś ogląda go po raz pierwszy, czy traktuje jako swój ukochany jesienny klasyk.

To dobry wybór na październikowy seans, jeśli z sentymentem patrzy się na produkcje z wczesnych lat 2000., a kadry z lekko widocznym ziarnem uważa się za dodatkowy atut. Sprawdzi się jako niezobowiązujący serial obyczajowy, jak również bardziej psychologiczny obraz z pozoru udanej relacji matki z córką.

Jan Borysewicz i film „Mniej obcy” podbijają Netflix

Wystarczyło zaledwie kilka godzin, by widzowie uczynili z „Mniej obcy” numer 1 w polskim Top 10. Dzień po premierze produkcja o legendzie rodzimego rocka była już najchętniej oglądanym filmem na platformie w naszym kraju. To wynik, który pokazuje, jak silny sentyment budzi postać lidera Lady Pank oraz muzyka, która w schyłkowym PRL-u stała się głosem całego pokolenia.

„Mniej obcy” to coś więcej niż klasyczna biografia muzyczna. To historia człowieka, który spełnia swoje największe marzenie, by wkrótce przekonać się, jak wysoką cenę trzeba czasem za nie zapłacić. Film powstał na podstawie książki pod tym samym tytułem, którą Jan Borysewicz napisał wspólnie z Marcinem Prokopem.

Muzyk podkreślał, że zależało mu na szczerości opowieści. „Zależało mi, żeby ten film był prawdziwy i niczego nie upiększał. Nie chciałem ukrywać ani sukcesów, ani błędów, ani ceny, jaką przyszło mi zapłacić za życie podporządkowane muzyce” mówił w Gdyni Borysewicz. „Mam nadzieję, że widzowie zobaczą w tym filmie nie tylko rock’n’rollową historię, ale też szczerą opowieść o pasji, która potrafi dawać wolność, ale potrafi też bardzo dużo zabrać”.

Reżyser Kristoffer Rus tłumaczył, że osią narracji są losy jednego człowieka osadzone w konkretnym, trudnym czasie. „Na tle schyłkowego PRL-u opowiadamy o muzyku, dla którego rock ’n roll był czymś więcej niż rozrywką był wolnością, buntem i szansą na życie według własnych zasad” wyjaśnił.

Mikołaj Bukrewicz jako Borysewicz doceniony w Gdyni

Największym odkryciem produkcji okazał się debiutujący na ekranie Mikołaj Bukrewicz, który wcielił się w legendarnego muzyka. Za tę kreację został doceniony podczas 51. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni, gdzie odebrał Nagrodę GQ Poland dla Filmowego Wizjonera. Część recenzentów zwraca uwagę, że młody aktor wypada w roli naturalnie i wiarygodnie, a aktorsko najmocniej wybija się jego duet z Patrykiem Pietrzakiem.

Pozostałych muzyków Lady Pank zagrali Hubert Miłkowski, Krzysztof Oleksyn, Mikołaj Matczak oraz Marcel Barra, a w współzałożyciela i głównego autora tekstów Andrzeja Mogielnickiego wcielił się Patryk Pietrzak. W obsadzie znaleźli się również Kinga Preis i Ireneusz Czop. Za scenariusz odpowiadają Wiktor Piątkowski i Joanna Kozłowska.

Film jest już dostępny w całości na Netflixie. A recenzję możecie przeczytać TUTAJ. 

„Kac Vegas” — jedna noc, której nikt nie pamięta

Doug wyrusza do Las Vegas z dwoma przyjaciółmi i przyszłym szwagrem, by uczcić zbliżający się ślub. Ma to być krótki wyjazd i ostatnia wielka impreza przed ceremonią. Następnego ranka Phil, Stu i Alan budzą się jednak w hotelowym apartamencie bez wspomnień z minionej nocy. Doug zniknął, a oni muszą odnaleźć go na tyle szybko, by zdążył wrócić na własny ślub. goldenglobes.com

Bohaterowie próbują odtworzyć trasę nocnej eskapady, zbierając informacje od ludzi, których najwyraźniej już spotkali. Widz wie dokładnie tyle co oni, dlatego kolejne odkrycia są jednocześnie rozwiązaniem zagadki i źródłem humoru. Zamiast obserwować samą imprezę, śledzimy jej konsekwencje — i właśnie ten zabieg nadaje filmowi charakter.

Bradley Cooper, Ed Helms i Zach Galifianakis. Trio, które napędza komedię

Bradley Cooper wciela się w pewnego siebie Phila, Ed Helms gra nerwowego Stu, a Zach Galifianakis — nieprzewidywalnego Alana. Każdy z nich reaguje na kryzys inaczej, co sprawia, że nawet zwyczajna rozmowa szybko zmienia się w konflikt. W obsadzie pojawiają się również Justin Bartha jako Doug, Heather Graham oraz Ken Jeong. 

To film, w którym temperamenty aktorów są równie ważne jak scenariusz. Cooper wnosi swobodę, Helms świetnie odnajduje się w coraz większej panice, a Galifianakis potrafi wytrącić pozostałych z równowagi jednym zdaniem. Ich współpraca sprawia, że nawet najbardziej niedorzeczne sytuacje mają przekonujący komediowy rytm.

Produkcję doceniono także podczas sezonu nagród. W 2010 roku „Kac Vegas” zdobył Złoty Glob dla najlepszego filmu w kategorii musical lub komedia. Obecnie ma 79% pozytywnych recenzji krytyków na Rotten Tomatoes — wynik, który pokazuje, że niegrzeczny humor znalazł uznanie również wśród recenzentów. 

„Kac Vegas” znika z Netflixa. Do kiedy można obejrzeć?

„Kac Vegas” sprawdzi się na wieczór z komedią, która szybko nabiera tempa i nie próbuje być subtelna. Wulgarne dialogi, seksualne aluzje i kompromitujące sytuacje stanowią dużą część jej humoru. To propozycja dla widzów, którzy lubią absurd, nieprzewidywalnych bohaterów i historie, w których każdy pomysł na wyjście z kłopotów prowadzi do następnych.

Film można oglądać na Netflixie do 6 listopada 2026 roku. To okazja, by przypomnieć sobie pierwszą część albo po raz pierwszy sprawdzić, dlaczego ta wyprawa do Las Vegas stała się tak popularna. 

Mike Flanagan uwspółcześnia „Carrie” dla Prime Video

Flanagan, znany z „Nawiedzonego domu na wzgórzu” i „Mszy o północy”, występuje tu jako scenarzysta, showrunner i producent wykonawczy, a także reżyser części odcinków. W projekcie jako producent uczestniczy również sam Stephen King, którego powieść z 1974 roku dała początek całej jego karierze. Historia „Carrie” wraca więc do korzeni w formacie, który po raz pierwszy pozwala rozwinąć ją na przestrzeni całego sezonu.

Serial opowiada o wyobcowanej nastolatce Carrie White, która po śmierci ojca trafia do bezwzględnego publicznego liceum. Pod okiem nadopiekuńczej, głęboko religijnej matki Margaret dziewczyna musi stawić czoła nie tylko okrucieństwu rówieśników i presji ery mediów społecznościowych, ale także budzącym się w niej niebezpiecznym zdolnościom telekinetycznym. To właśnie wątek social mediów jest największą nowością tej wersji, przenoszącą klasyczną opowieść o przemocy rówieśniczej w cyfrową współczesność.

W tytułowej roli występuje Summer H. Howell, u boku której zagrali między innymi Samantha Sloyan jako Margaret White, Siena Agudong jako Sue Snell, Amber Midthunder jako panna Desjardin, Joel Oulette jako Tommy Ross, Alison Thornton jako Chris Hargensen, Arthur Conti jako Billy Nolan oraz Matthew Lillard jako dyrektor Grayle.

Krytycy chwalą serial „Carrie” i grę Summer H. Howell

Reinterpretacja spotkała się z ciepłym przyjęciem. W serwisie Rotten Tomatoes serial zebrał pozytywne oceny u 86 procent krytyków, a zbiorczy werdykt platformy podkreśla, że Flanagan trafnie rozbudował tę młodzieńczą mitologię, dodając jej współczucia i pomysłowości. Metacritic wystawia produkcji wynik 74 na 100, co również plasuje ją w przedziale ocen ogólnie przychylnych.

Szczególne uznanie zbiera Summer H. Howell, której kreacja wywołała nawet pierwsze rozmowy o nagrodach. Doceniana jest też Samantha Sloyan, która w roli apodyktycznej matki kradnie wiele scen, oferując znacznie bardziej zniuansowane ujęcie czarnego charakteru niż w poprzednich adaptacjach. Nie zabrakło jednak głosów bardziej powściągliwych. Część recenzentów uważa, że wygładzając mroczniejsze strony Carrie, twórca osłabił tragizm historii i odebrał bohaterce część sprawczości, przez co nowa wersja bywa mniej wstrząsająca niż oryginał.

Sama Summer H. Howell w rozmowie o swojej roli zwróciła uwagę na to, jak wiele dał jej pełny sezon: „To był znakomity czas: zacząć lekko i radośnie, a potem przejść pełną drogę aż do najciemniejszych możliwych emocji... posiadanie całego sezonu na zrobienie tego było wyjątkowe”.

Pełny ośmioodcinkowy sezon „Carrie” jest już dostępny na Prime Video.

ECIA Interior Award

Zacznijmy od tego czym jest konkurs ECIA Interior Award? To młoda inicjatywa, której organizatorem jest European Council of Interior Architects (ECIA, Europejska Rada Architektów Wnętrz). Instytucja założona w 1992 roku skupia 22 krajowe stowarzyszenia zawodowe oraz reprezentuje 18 tys. architektów wnętrz. Od 2024 roku jej członkiem jest polskie Stowarzyszenie Architektów Wnętrz (SAW).

Wyniki tegorocznej edycji ECIA Interior Award zostały ogłoszone podczas Interior Architecture Connects Europe: ECIA General Assembly & Interior Design Forum 2026, które odbyło się w Warszawie w dniach 17–20 września 2026 roku.

Nagrodzone wnętrza mieszkalne

W kategorii wnętrz mieszkalnych triumfował wiedeński apartament „Chromatic Chambers” autorstwa Floriana Sammera, z pracowni ASAP-ZT Pitro Sammer. To wielobarwna mozaika o bardzo energetycznym ładunku emocjonalnym! Architekt użył barw jako narzędzia organizacji przestrzeni, nie zaburzając przy tym charakteru i historycznego sznytu mieszkania znajdującego się w kamienicy. Neobarokowe figury porcelanowe, trofeum myśliwskie czy kryształowe lampy współtworzą w tym nastrój bliski scenografii filmowej, a wszystko to otulone jest gradacją intensywnych tonacji. 

Tuż za nim, na drugim miejscu, uplasował się warszawski projekt Rolanda Stańczyka zatytułowany „Continuity. The Spirit of Place”. To projekt, który kładzie nacisk na dialog przeszłości z teraźniejszością. W procesie projektowania architekt bezpośrednio nawiązał do tradycji polskiego modernizmu, a jury zachywcił umiejętnością wykorzystania detalu.

Zależało mi, aby w międzynarodowym konkursie pokazać potencjał polskiej architektury wnętrz. Wybrałem realizację wymagającą wyjątkowej precyzji wykonawczej, w której złożone rozwiązania zostały konsekwentnie podporządkowane idei projektu. Połączenie dopracowanego w szczegółach projektu z perfekcyjnym rzemiosłem, reprezentowanym m.in. przez Hoder i Meble Blow, to cechy, które wyróżniają polskie wnętrza na arenie międzynarodowej – mówił po gali Roland Stańczyk.

Wnętrza komercyjne

W kategorii wnętrz komercyjnych bezkonkurencyjny okazał się projekt MATERIATEK w Brukseli, za który odpowiada Mauro Brigham z pracowni ncbham. Równie śmiałe decyzje projektowe podjęły Linda Erdélyi i Virág Anna Gáspár z pracowni LAB5, wpisując nowoczesną placówkę bankową K&H w historyczny budapeszteński gmach przy Oktogonie. Podium zamyka Sabine Krumrey z brandherm + krumrey interior architecture z berlińskim projektem „OSA / HAVENS LIVING”.

Kasia Sokołowska wybrała kozaki Maison Margiela w odcieniu „Tapenade”

Jeszcze niedawno najbardziej pożądane kozaki miały idealnie przylegać do łydki. Teraz proporcje się zmieniają. Do gry wracają szerokie, proste cholewki, które nadają butom nieco surowy, architektoniczny wygląd. Właśnie na taki model postawiła Kasia Sokołowska.

„Anatomic Tube Boots” od Maison Margiela trudno pomylić z klasycznymi kozakami. Zamiast dopasowanej cholewki mają prostą, niemal cylindryczną formę, która swobodnie układa się wokół nogi. Nie znajdziemy tu dekoracyjnych klamer, przeszyć ani innych ozdobników. Cały efekt opiera się na nietypowym kroju i miękkiej fakturze zamszu. To charakterystyczne dla francuskiego domu mody podejście do projektowania – nawet najprostszy element garderoby może wyglądać zupełnie inaczej, kiedy zmieni się jego proporcje.

Uwagę zwraca również kolor. „Tapenade” to przygaszony, lekko ziemisty brąz, który nie jest ani tak ciepły jak karmel, ani tak ciemny jak espresso. Ma w sobie chłodniejsze, szarawe tony, dzięki czemu świetnie komponuje się z jesienną garderobą. To ciekawa alternatywa dla czarnych kozaków, zwłaszcza jeśli jesienią najchętniej nosimy szarości, beże i czekoladowe brązy.

Kasia Sokołowska łączy „Anatomic Tube Boots” z kompletem w stylu preppy

Choć kozaki Maison Margiela mogłyby spokojnie grać pierwsze skrzypce w każdym zestawie, trudno przejść obojętnie obok tego, z czym połączyła je Kasia Sokołowska. Reżyserka pokazów mody wybrała szary komplet duńskiej marki Herskind, który wygląda jak współczesna wersja szkolnego mundurka. Krótka, taliowana marynarka z kołnierzykiem i guzikami oraz plisowane bermudy tworzą duet idealnie wpisujący się w estetykę preppy.

Skomponuj podobną stylizację:

To jednak nie jest grzeczny, akademicki look, jaki znamy z amerykańskich seriali. Zamiast klasycznej marynarki oversize mamy krótki, dopasowany żakiet i plisowaną minispódniczkę. Całość ma w sobie coś z lat 90., ale dzięki prostemu krojowi i stonowanej kolorystyce wygląda bardzo współcześnie. Kasia Sokołowska zadbała również o dodatki. Koniakowa torebka o miękkiej formie ciekawie kontrastuje z chłodną szarością kompletu, a niewielkie okulary w jasnych oprawkach wprowadzają nutę retro. W tej stylizacji spotykają się trzy różne estetyki: akademickie preppy, skandynawski minimalizm i awangarda spod znaku Maison Margiela. I właśnie dlatego całość wygląda tak dobrze.

Slouchy hobo z welurowej skóry

Miękka forma, charakterystycznie opadająca konstrukcja i minimalistyczny styl. Ta wykonana z miękkiej skóry bydlęcej, czekoladowa torba hobo skupia w sobie kilka istotnych cech, które składają się na jej sprzedażowy sukces. Aksamitna powierzchnia w ponadczasowym odcieniu brązu w połączeniu z wysoką jakością wykonania nadaje jej luksusowego charakteru, pojemna komora z wyjmowaną kieszenią oferują dużo miejsca do przechowywania, a zapięcie magnetyczne i sznurek zapewniają elastyczne zamykanie. Czekoladowa slouchy hobo z aktualnej oferty Marc O'Polo to idealny przyklad torebki, która łączy funkcjonalność z niebanalnym stylem.

Skórzana torebka Bindle The Row

Czekoladowa torebka hobo z metką The Row to niewątpliwie idealne odzwierciedlenie dbałości o kunszt wykonania i najwyższą jakość. Została wykonana z miękkiej, delikatnej skóry o subtelnie połyskującym wykończeniu. Jej nonszalancka, pozbawiona usztywnień forma doskonale sprawdzi się na co dzień, ale także w zestawach z elegancką sukienką czy perfekcyjnie skrojonym garniturem. Skórzana torebka Bindle The Row to inwestycja na lata – praktyczna statement bag, którą będziesz nosić na okrągło.

Czekoladowa torba hobo z imitacji skóry

Szukasz bardziej budżetowej wersji czekoladowej hobo na jesień? Sprawdź koniecznie oferty znanych sieciówek. W Reserved – na przykład – trafiłam ostatnio na ciemnobrązową, zapinaną na magnes i karabińczyk, hobo z imitacji skóry, która – muszę przyznać – wygląda na droższą niż jest w rzeczywistości. Jej klasyczna forma została uzupełniona podwójnymi uchwytami, które sprawiają, że torebka jest wyjątkowo poręczna – może być noszona zarówno na ramieniu, jak i w dłoniach. Dzięki temu, że została wykonana z materiałów syntetycznych, jest bardzo łatwa w pielęgnacji – w przypadku drobnych zabrudzeń wystarczy przetrzeć ją wilgotną szmatką.

Ciemnobrązowa torebka z regulowanym paskiem H&M

H&M również ma swój wariant trendującej „chocolate hobo”. To model o miękkim, syntetycznym wykończeniu, które na pierwszy rzut oka przypomina zamszową skórę. Sama torebka jest lekka, pojemna i dość minimalistyczna, dzięki czemu bez problemu dopasujesz ją zarówno do eleganckich, a nawet formalnych stylizacji, jak i tych bardziej sportowo-casualowych. Czekoladowa hobo na ramię z H&M ma regulowany pasek, który pozwala dopasować jej długość do sylwetki i nosić ją zarówno nonszalancko na ramieniu, jak i bliżej ciała.

Sneakersy „Gymnasium Shearling” Miu Miu na jesień i zimę 2026/2027

Ultralekkie retro „Gymnasium sneakers” od Miu Miu szturmem podbiły tegoroczne trendy. Wiosną i latem regularnie pojawiały się na listach najbardziej pożądanych butów sezonu, w ulicznych stylizacjach światowej sławy it-girls, a także w modowych inspiracjach na TikToku. Teraz przyszedł czas na kolejny obuwniczy viral, czyli sneakersy „Gymnasium Shearling”, które jesienią i zimą zadbają nie tylko o komfort i ciepło, ale także o modowy charakter każdej stylizacji.

Sneakersy „Gymnasium Shearling” od Miu Miu to smukłe, inspirowane retro sportem, buty ocieplone miękkim owczym runem. Zamiast zwykłego, ozdobnego futerka otrzymujemy tu naturalnie puchate wypełnienie, które oprócz stylowego wykończenia ma tu przede wszystkim zastosowanie praktyczne – otula stopy, zatrzymując ciepło i zapewniając przyjemny komfort nawet w chłodniejsze dni. I choć to przede wszystkim model w jasnym odcieniu beżu cieszy się teraz największym zainteresowaniem (zostały ostatnie rozmiary), nie bez znaczenia pozostaje również wersja w kolorze ciemnej czekolady, która doskonale oddaje włoski kunszt i perfekcyjnie wpisuje się w aktualne trendy na jesień.

Sneakersy „shearling” na jesień 2026 z Reserved

Sneakersy z shearlingowym wypełnieniem nie są zarezerwowane wyłącznie dla luksusowych domów mody i marek premium. Tej jesieni bez problemu znajdziesz podobne również w sieciówkach. Przykład? Model, który subtelnie nawiązuje swoją estetyką (i kolorem) do retro sneakersów Miu Miu, można kupić teraz w Reserved.

To wykonane ze skóry naturalnej zamszowe sneakersy z zaokrąglonym noskiem, smukłą cholewką i lekko podwyższoną podeszwą, które jesienią sprawdzą się nie tylko podczas spacerów, ale – odpowiednio wystylizowane - także do pracy. Całość została utrzymana w neutralnym kolorze „taupe”, który balansuje na granicy chłodnego beżu i szarości, dzięki czemu ten model pasuje niemal do wszystkiego i świetnie odnajduje się w minimalistycznych szafach. Wnętrze? Miękkie i ciepłe. Cena? Jak na buty ze skóry z imitującym futro wykończeniem, bardzo atrakcyjna.

Jak stylizować sneakersy z ociepleniem jesienią?

Shearlingowe sneakersy nie tylko doskonale odnajdą się w casualowych zestawieniach z jeansami i wełnianym płaszczem. W tym sezonie warto stylizować je także kontrastowo - ich sportowy, retro charakter świetnie wygląda w zestawieniu z bardziej wyrafinowanymi elementami garderoby. Szukasz idealnych butów do spódnicy na jesień, ale kozaki i botki to nie do końca twój vibe? Postaw na sneakersy „shearling”, które dodadzą stylizacji nonszalanckiego, miejskiego charakteru, a przy tym zapewnią efekt „cool girl” i przyjemne ciepło w chłodniejsze dni.

Świetnie sprawdzą się także w zestawie z szerokimi spodniami i kaszmirowym swetrem czy dzianinową sukienką i oversize’ową kurtką. W bardziej minimalistycznym wydaniu możesz połączyć je z legginsami, grubymi skarpetami i dużym płaszczem – dokładnie tak, jakbyś właśnie miała na sobie kultowe śniegowce UGG Tazz.

„Wraz ze zmianą pór roku zmieniają się również kolory, po które instynktownie sięgamy. Gdy lato dobiega końca, zauważamy, że nasze klientki rezygnują z intensywnych, wyrazistych barw na rzecz cieplejszych, głębszych odcieni” – mówi Juanita Huber-Millet, założycielka sieci salonów Townhouse. Jak dodaje, o tej porze roku szczególną popularnością cieszą się głębokie czerwienie, czekoladowe brązy, przygaszone pomarańcze i ziemiste zielenie.

Manicure w stylu „pumpkin spice” wcale nie musi być krzykliwy. Jesienną paletę można wykorzystać na wiele subtelnych, minimalistycznych sposobów.

„Podoba mi się pomysł, by bawić się nie tylko kolorami kojarzącymi się z pumpkin spice, ale także wykończeniem i fakturą paznokci” – przyznaje Huber-Millet. „Efekty kociego oka i chromu można nałożyć na dowolny odcień, za każdym razem uzyskując zupełnie inny rezultat. Dzięki nim kolor nabiera głębi i charakteru, choć jego bazowy ton pozostaje niezmieniony”.

Odrobiny fantazji dodadzą też delikatne zdobienia. Warto wypróbować subtelne zwierzęce wzory – szczególnie modne są teraz motywy inspirowane umaszczeniem jelonka – albo postawić na french manicure z końcówkami w intensywnym odcieniu pomarańczy, takim jak Paprika czy Maple Water z oferty Townhouse.

„Chodzi o to, by oddać przytulny, jesienny klimat pumpkin spice, a jednocześnie stworzyć manicure, który będzie elegancki i sprawdzi się na co dzień” – podkreśla Huber-Millet w rozmowie z ELLE UK.

Oto 9 najmodniejszych pomysłów na manicure „pumpkin spice” tej jesieni.

1. Minimalizm w ciepłym wydaniu

 

 

 

 

Wyświetl ten post na Instagramie

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Post udostępniony przez Megan Rose | Manicurist | Nail Educator (@gel.bymegan)

Na początek wybierz kryjący lakier w odcieniu przygaszonej pomarańczy, na przykład Ignite marki The Gel Bottle. Dodaj do tego lśniące wykończenie oraz krótkie, lekko zaokrąglone paznokcie. Prosto, ale z klasą.

2. Miedziany blask

 

 

 

 

Wyświetl ten post na Instagramie

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Post udostępniony przez Melanated Mani aka Anna (@melanated.mani)

Paznokcie w odcieniu połyskującego brązu to świetny sposób na dodanie stylizacji blasku bez przesadnie ozdobnego efektu.

3. Kontrolowany miszmasz

 

 

 

 

Wyświetl ten post na Instagramie

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Post udostępniony przez Lauren ✨ (@lolo.nailedit)

Masz ochotę na coś bardziej oryginalnego? Połącz różne wzory i zdobienia na poszczególnych paznokciach. Aby całość wyglądała elegancko, postaw na neutralną bazę.

4. Pomarańcza i gorzka czekolada

 

 

 

 

Wyświetl ten post na Instagramie

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Post udostępniony przez Anahi Victoria (@avrnailswatches)

Nieoczywiste połączenie intensywnej, dyniowej pomarańczy z bardzo ciemnym, czekoladowym brązem daje nowoczesny, przyciągający wzrok efekt.

5. Rozmyte kolory

 

 

 

 

Wyświetl ten post na Instagramie

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Post udostępniony przez Anahi Victoria (@avrnailswatches)

Delikatne smugi przypominające unoszący się dym w połączeniu z efektem kociego oka tworzą niezwykle nastrojowy manicure, idealny na jesień.

6. Mroczny romantyzm

 

 

 

 

Wyświetl ten post na Instagramie

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Post udostępniony przez Amber Herbert (@amberjhnails)

Połącz jaśniejsze i ciemniejsze odcienie z jednej palety, by nadać paznokciom głębi i uzyskać ciekawy, wielowymiarowy efekt.

7. Dyskretny akcent

 

 

 

 

Wyświetl ten post na Instagramie

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Post udostępniony przez Kara Wright (@bykarawright)

Uwielbiasz mleczny manicure? Wystarczy ozdobić jeden z paznokci maleńką, srebrną dynią, by subtelnie nawiązać do jesiennego klimatu.

8. Cynamonowa aura

 

 

 

 

Wyświetl ten post na Instagramie

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Post udostępniony przez Anahi Victoria (@avrnailswatches)

Ciemny, nastrojowy manicure z delikatnie przenikającymi się odcieniami to propozycja, obok której trudno przejść obojętnie.

9. Manicure w sarnie cętki

 

 

 

 

Wyświetl ten post na Instagramie

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Post udostępniony przez Kristin Kuyper 🤍 (@kuypernailart)

Jeśli lubisz bardziej wyraziste zdobienia, postaw na modny wzór naśladujący umaszczenie jelonka. Połącz go z połyskującym efektem kociego oka, by stworzyć efektowny, jesienny manicure.

Artykuł w oryginale ukazał się w ELLE.Uk

Lakiery, które idealnie wpisują się w trend cashmere nails

OPI Nail Lacquer – You Don't Know Jacques!

Kultowy odcień taupe z domieszką szarości. To kwintesencja trendu cashmere nails – elegancki, minimalistyczny i niezwykle szykowny. Pięknie prezentuje się zarówno na krótkich, jak i dłuższych paznokciach.

essie Gel Couture – Sew Me

Delikatny greige o kremowym wykończeniu. Jest jaśniejszy od klasycznego taupe, dlatego przypadnie do gustu miłośniczkom subtelnego manicure w stylu „clean girl”.

OPI – Dulce de Leche

Kremowy beż z delikatną różową nutą. Wygląda niezwykle świeżo i naturalnie, a jednocześnie dodaje dłoniom elegancji. To świetny wybór dla osób, które dopiero zaczynają przygodę z neutralnym manicure.

Douglas Collection Stay & Care Gel Nail Polish – Elegant Lady

Stonowany, elegancki nude z żelowym połyskiem, który świetnie wpisuje się w estetykę cashmere nails. To propozycja dla osób szukających klasycznego, uniwersalnego koloru w przystępnej cenie.

Jesienią 2026 zamiast mocnych kolorów warto postawić na odcienie inspirowane kaszmirem – miękkie, ciepłe i pełne subtelnej elegancji. To manicure, który wygląda luksusowo, nie krzyczy i pasuje dosłownie do wszystkiego.

Dermo Sensi, regenerująca ampułka kojąca 

Dermo Sensi, regenerująca ampułka kojąca to dawka składników zamkniętych w mlecznej emulsji, silnie regenerująca barierę i kojąca, która otula skórę, ale nie jest ciężka. Polecana szczególnie na noc. Od pierwszej aplikacji łagodzi zaczerwienienia i koi. Skóra wygląda promiennie, jest nawilżona, odżywiona i gładka. Poprawia elastyczność skóry. Wzmacnia barierę ochronną i poprawia funkcje adaptacyjne skóry w odpowiedzi m.in. na zmiany temperatury czy inne czynniki wywołujące nadreaktywność.

Łagodzi objawy nadwrażliwości: zmniejsza zaczerwienienie, pieczenie, uczucie mrowienia i ściągnięcia. Wspiera skórę wrażliwą, reaktywną czy po zabiegach dermatologicznych i kuracjach retinoidami i kwasami. Niekomedogenna, przyjazna dla mikrobiomu.

Honey Milk Double Essence, Esencja regenerująco-odżywcza

Honey Milk Double Essence, Esencja regenerująco-odżywcza ROYAL BARRIER Supremelab to zaawansowana esencja pielęgnacyjna stworzona z myślą o skórze wymagającej intensywnego odżywienia, ukojenia i regeneracji. Formuła inspirowana nowoczesną pielęgnacją barierową łączy nawilżenie z odżywczą mocą składników lipidowych, pomagając przywrócić skórze komfort. Esencja doskonale sprawdza się w pielęgnacji skóry suchej, odwodnionej, szorstkiej oraz narażonej na utratę równowagi hydrolipidowej. Dzięki swojej wielozadaniowej formule może pełnić funkcję toniku, esencji lub lekkiego serum w minimalistycznej rutynie pielęgnacyjnej.

W esencji możemy znaleźć następujące składniki aktywne:

• Royal Lipo-Peptide: Zaawansowany peptyd biomimetyczny zamknięty w lipidowej kapsule, inspirowany strukturą białek obecnych w mleczku pszczelim. Wspiera regenerację skóry, pomaga poprawić jej jakość, jędrność i elastyczność oraz wzmacnia działanie pielęgnacyjne całej formuły.
• Honey Booster: Kompleks składników inspirowanych właściwościami produktów pszczelich:
• Miód Manuka,
• Mleczko Pszczele (Royal Jelly),
• Ekstrakt z Miodu.

Oio Lab, 7 MOMENTS, Botaniczny olejek wygładzający do twarzy

7 Moments to serum-olejek, którego skuteczność potwierdzają niezależne badania. Skuteczność formuły opiera się na autorskiej kompozycji 7 olejków pozyskanych zaawansowanymi metodami ekstrakcji, w tym opuncji figowej, ekstraktu CO₂ z kurkumy oraz enzymatycznych olejów z nasion cykorii i buku. Formuła została opracowana w naszym Laboratorium w Polsce.

7 Moments to więcej niż klasyczny olejek - łączy intensywne odżywienie z mierzalnym wygładzeniem i poprawą kondycji skóry.

Basiclab, regenerująca maska na noc

Regenerująca maska na noc od Basiclab to intensywny dermokosmetyk stworzony z myślą o cerze potrzebującej głębokiej odbudowy, ukojenia oraz wzmocnienia. Formuła wspiera barierę hydrolipidową, podnosi poziom nawodnienia i odżywienia oraz natychmiast wycisza podrażnienia, wspierając nocne naturalne procesy odnowy naskórka. Maska tworzy na skórze warstwę ochronną, która zabezpiecza przed ucieczką wilgoci i wspomaga procesy naprawcze.

Dermokosmetyk jest szczególnie polecany osobom z zaburzoną barierą ochronną, w trakcie kuracji z retinoidami, kwasami oraz po zabiegach kosmetologicznych i dermatologicznych bez przerwania ciągłości naskórka. Działanie opiera się na następujących składnikach:

• 5% fitosteroli – kompleks naturalnych związków lipidowych pochodzenia roślinnego, który wspomaga odnowę warstwy lipidowej naskórka oraz wspiera prawidłową funkcję bariery ochronnej. Niweluje uczucie dyskomfortu, suchości i szorstkości, chroniąc skórę przed czynnikami zewnętrznymi.
• 2% colostrum – wykazuje silne działanie regenerujące i ochronne. Efektywnie wiąże wodę w naskórku, zapewniając prawidłowy poziom nawilżenia, wspierając odbudowę uszkodzonej bariery oraz redukując podrażnienia.
• Ceramidy NP i AP – kluczowy komponent cementu międzykomórkowego, który odbudowuje barierę lipidową i chroni przed wpływem czynników zewnętrznych. Zapewnia natychmiastowe ukojenie przesuszonej skóry i stymuluje procesy regeneracyjne.
• Beta-glukan – stymuluje naturalne procesy naprawcze naskórka, przynosząc odczuwalną ulgę, przywracając komfort oraz redukując szorstkość i łuszczenie się skóry.

Miya, Witaminowy krem BB SPF 30

myBBalm to aksamitny krem BB do twarzy i okolic oczu, który łączy w sobie upiększenie, nawilżenie i ochronę SPF 30. Pigmenty mineralne równomiernie dopasowują się do kolorytu skóry, a lekka formuła pozwala na naturalny efekt bez efektu maski. Idealny do codziennego makijażu - na dzień w pracy, spotkania czy szybkie wyjścia.

Formuła wzbogacona o witaminę C, witaminę E, peptydy i niacynamid zapewnia wsparcie dla zdrowego wyglądu skóry i jej młodzieńczego blasku. 100% osób potwierdza, że krem BB ma aksamitną formułę, dobrze rozprowadza się na skórze, nie tworząc nieestetycznych plam i efektu maski. Według 80% osób krem BB nie zapycha porów, nie powoduje powstawania zaskórników i niedoskonałości.

Kanu Nature, Wielofunkcyjny suchy olejek

Wielofunkcyjny suchy olejek - do ciała i twarzy. Rozświetla, nawilża i odżywia skórę. Wzbogacony o naturalną złotą mikę, która nada Twojej skórze wyjątkowego blasku! Olejek łatwo się wchłania, zarazem pozostawiając skórę nawilżoną. Produkt zawiera 92,88 % składników pochodzenia naturalnego i jest niezwykle wydajny. 

Kosmetyk wzbogacony jest o olej arganowy, który ma właściwości poprawiające kondycję skóry. Nie tylko ją pielęgnuje, odżywia i regeneruje, ale też chroni przed niekorzystnymi warunkami zewnętrznymi - promieniami UV i zanieczyszczeniami powietrza.

Olej arganowy bogaty jest w kwasy: oleinowy i linolowy, które pozytywnie wpływają na kondycję skóry. Uzupełniając niedobory związków tłuszczowych, zapewniają skórze odpowiednie nawodnienie i odnowę komórkową. Olej arganowy zawiera ponadto witaminę E odpowiadającą za poprawę elastyczności i nawilżenie skóry, a także karotenoidy, polifenole i fitosterole, czyli antyoksydanty, które zabezpieczają przed działaniem wolnych rodników i promieniowaniem słonecznym.

MAESTRIA Luksusowa maseczka naprawcza, czysty retinol 0,25%

Maestria ANTI-AGE THERAPY to luksusowa linia maseczek przeciwzmarszczkowych nasycona skoncentowanymi składnikami aktywnymi o udowodnionym działaniu, po to by zapewnić cerze dojrzałej młodszy i doskonalszy wygląd.

Kremowa konsystencja maseczki, jaką uwielbia przesuszona cera dojrzała, wtapiająca się w skórę i pracująca w niej bogata formuła oraz precyzyjna skuteczność działania, zapewnia piękny wygląd cery, która staje się jedwabiście gładka, promienna i wyglądająca na młodszą niż jest w rzeczywistości.

Spis treści

1. Powrót lat 70. i dopasowana sylwetka
2. Boho w jesiennym wydaniu
3. Preppy w nowej odsłonie
4. Statement shirt, czyli biała koszula z twistem
5. Burgund, śliwka i czekolada – kolory, które definiują sezon

1. Powrót lat 70. i dopasowana sylwetka

Po kilku sezonach dominacji oversize'u moda ponownie zwraca się ku kobiecej sylwetce. Nie oznacza to jednak rezygnacji z komfortu. Kluczem jest precyzyjny krój, który podkreśla figurę, zachowując przy tym swobodę.

Najlepszym przykładem tego trendu jest śliwkowy garnitur w głębokim, szlachetnym odcieniu. Dopasowana marynarka z eleganckim kołnierzem pod szyją i zapięciem na guziki przywołuje estetykę lat 70., jednocześnie wpisując się w współczesne podejście do power dressingu. To garnitur, który sprawdzi się zarówno w biurze, jak i podczas wieczornego wyjścia.

2. Boho w jesiennym wydaniu

Boho nie znika z modowego krajobrazu, ale jesienią 2026 przybiera bardziej wyrafinowaną formę. Zamiast zwiewnych sukienek i festiwalowych stylizacji pojawiają się szlachetne materiały, ziemiste kolory i dodatki inspirowane rzemiosłem.

Weronika Siciarz zestawiła oversize'owy garnitur z zamszową torebką ozdobioną plecionymi detalami. Ten jeden dodatek całkowicie zmienia charakter stylizacji, przełamując formalność garnituru i nadając mu swobodny, artystyczny charakter. To dowód na to, że czasem wystarczy jeden element, aby stworzyć zupełnie nową historię.

3. Preppy w nowej odsłonie

Klasyczne inspiracje stylem college'owym wracają, ale w znacznie bardziej eklektycznym wydaniu. Zapomnijmy o „grzecznych” zestawach rodem z kampusów Ivy League.

W interpretacji SOLAR wiązany wełniany sweter został połączony z zamszowymi bermudami i romantyczną koszulą wiązaną pod szyją. Całość uzupełniają skórzane oficerki, które dodają stylizacji charakteru i przełamują jej subtelność. Efekt? Nowoczesny styl preppy, który jest jednocześnie kobiecy, nonszalancki i zaskakujący.

4. Statement shirt, czyli biała koszula z twistem

Jeśli istnieje jeden element garderoby, który ma w szafie każda redaktorka mody, to bez wątpienia jest nim biała koszula. Jesienią 2026 nosimy ją jednak w zupełnie nowy sposób.

Model pokazany przez Weronikę Siciarz został wyposażony w długi pasek-taśmę, który pozwala na wiele stylizacyjnych eksperymentów. Można przewiązać go w talii, podkreślając sylwetkę, lub zawiązać wokół szyi w formie kokardy, nadając koszuli bardziej romantyczny charakter. W połączeniu z jeansami tworzy nowoczesny look na co dzień, a koszula zestawiona ze spódnicą lub eleganckimi dodatkami zyskuje wieczorowy wymiar.

To najlepszy dowód na to, że klasyka wcale nie musi być przewidywalna.

5. Burgund, śliwka i czekolada – kolory, które definiują sezon

Choć trendy często kojarzymy przede wszystkim z fasonami, tej jesieni równie ważną rolę odgrywa kolor. W kolekcji SUIT YOURSELF dominują głębokie odcienie burgundu, śliwki, czekoladowego brązu i karmelu.

To właśnie one nadają stylizacjom szlachetności i sprawiają, że nawet najprostsze zestawy wyglądają luksusowo. Śliwkowy garnitur, zamszowe bermudy czy brązowe skórzane dodatki pokazują, że jesień 2026 będzie należeć do ciepłej, otulającej palety barw.

Najważniejsza lekcja, jaką wyniosłam z wizyty w SOLAR? Współczesna moda nie narzuca już sztywnych zasad – zachęca do tworzenia własnych interpretacji trendów.

Dopasowane garnitury inspirowane latami 70., boho dodatki, nowoczesny preppy czy biała koszula z nieoczywistym detalem udowadniają, że jesienna garderoba może być jednocześnie funkcjonalna, elegancka i pełna charakteru. A właśnie tego szukamy w modzie najbardziej.

Obejrzyj cały odcinek ELLE Trends na kanale YouTube

Zamszowe brązowe kozaki wciąż święcą triumfy na wybiegach i modnej ulicy 

Od wszechobecnych frędzli przez stirrup pants z charakterystycznym paskiem pod stopą po paski z dekoracyjną sprzączką - moda na western niewątpliwie odcisnęła swoje piętno w kolekcjach jesień-zima 2026 roku. Nie dziwi więc fakt, że poza wcześniej wymienionymi projektami na ulicach coraz częściej widać także kozaki w kobwojskim stylu. Modele w najróżniejszych odcieniach brązu najpierw pojawiły się w kolekcjach Chloe, Calvina Kleina, Ralpha Laurena, Gabrieli Hearst i Hermès, a teraz, kiedy pogoda daje już pierwsze znaki o nadchodzącej jesieni, także stylizacje naszych ulubionych kobiet z branży mody.

Podczas paryskiego tygodnia mody bywalczynie pokazów łączyły je z płaszczami za kolano w stylu retro czy krótkimi skórzanymi kurtkami i spódnicami typu bombka. Modelka Natalia Vodianova pokaz Louis Vuitton oglądała natomiast ubrana w plisowaną spódnicę mini, pudełkowy płaszcz we wzór przywodzący na myśl babciną kanapę i zamszowe kozaki do kolan. Niedawno po modne botki sięgnęłą także Anna Lewandowska.

Anna Lewandowska nosi karmelowe kozaki w stylu „western chic”

W swojej stylizacji Anna Lewandowska postawiła na prosty zestaw, w którym to właśnie zamszowe kozaki grają pierwszoplanową rolę. Model do kolan, z lekko rozszerzaną cholewką i spiczastym noskiem, zestawiła z beżowymi szortami z wysokim stanem oraz dopasowanym białym T-shirtem.

 

 

 

 

Wyświetl ten post na Instagramie

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Post udostępniony przez Anna Lewandowska (@annalewandowska)

Ciepły odcień palonego karmelu świetnie współgra z neutralną paletą całego looku, a jednocześnie dodaje mu charakteru w duchu „western chic”. Duże okulary przeciwsłoneczne podkreślają klimat inspirowany latami 2000. To prosty sposób na wykorzystanie jesiennych kozaków jeszcze zanim na dobre pożegnamy się z letnią garderobą.

Z czym nosić karmelowe kozaki jesienią 2026?

Karmelowy brąz ma w sobie coś, czego często brakuje klasycznej czerni – miękkość i ciepło, które doskonale współgrają z jesienną paletą kolorów. Zamszowe kozaki w tym odcieniu szczególnie dobrze wyglądają w towarzystwie kremowych dzianin, wełnianych płaszczy w kolorze owsianki i czekoladowych spódnic midi. Miłośniczki stylu boho mogą zestawić je z romantyczną sukienką i skórzaną kurtką, nawiązując do estetyki Chloé. Z kolei w bardziej minimalistycznym wydaniu wystarczą proste jeansy, kaszmirowy sweter i oversize'owa marynarka. Warto też zwrócić uwagę na połączenie karmelu z burgundem, oliwkową zielenią czy przygaszonym błękitem. To właśnie takie zestawienia sprawiają, że brązowe kozaki stają się ciekawszą alternatywą dla czarnych modeli, nie tracąc przy tym swojej uniwersalności.

Pumpkin Creme Le Monde Gourmand - perfumy z wytrawną dynią

Ten szklany flakon wygląda przepięknie w każdej toaletce clean girl. Ma jesienny design i sprawia, że atmosfera staje się otulająca i bardzo komfortowa. Akordy głowy kumulują w sobie nuty korzennych przypraw, którymi doprawiona jest pieczona dynia. Roznosi się delikatnie orzechowa nuta, która przepięknie paruje się z wełnianymi szalikami czy płaszczami. Serce wybrzmiewa tartą gałką muszkatołową, która dopełnia zapach wytrawnym akcentem. Końcówka projekcji to przede wszystkim charakterne drzewo sandałowe, które dodaje nieco pazura całemu zapachowi. To zdecydowany pewniak dla kobiet, które kochają jesienne klimaty. Nie znajdziemy jednak tutaj ani lukru, ani palonego cukru, który podbija słodycz w perfumach. Te są dystyngowane, bardzo otulające, a jednocześnie przyjemnie wytrawne. 

Kupiłam je niedawno i od razu się zakochałam. Ciepły, elegancki i idealny zapach na jesień. Nuta dyni jest tutaj idealnie dopracowana - wspomina użytkowniczka na stronie Sephora

Przyprawowe perfumy, które pachną jesienią

Perfumy, które pachną przyprawami, nie zawsze muszą kojarzyć się ze słodkimi ulepkami, w których dominuje cynamon. To także szafran, kardamon, gałka muszkatołowa czy anyż, które pozwalają na dozę elegancji w każdej aplikacji. Poniższe perfumy w zestawieniu będą kompromisem pomiędzy delikatną i ulotną słodyczą, a dominującymi, rozgrzewającymi przyprawami.

Vanilla Planifolia Chloé

Francuski klasyk urzeka swoim ryflowanym flakonem. Jest designerski i przezroczysty, co świetnie komponuje się w toaletce każdej minimalistki. Akordy głowy to przede wszystkim mariaż aromatycznej wanilii oraz orchidei. Serce wydobywa z siebie mielone przyprawy, które oddają garstkę swojej esencji. W tle wyczuwalne nuty drzewne pozwalają wydobyć szlachetne wonie, które towarzyszą przez cały dzień. Słodkawe wejście nieco tłumi intensywność i czar przypraw z moździerza. Jednak perfumy są trwałe i bardzo kobiece. 

Chloé Atelier des Fleurs – Vanilla Planifolia Delikatny, kremowy zapach wanilii z wyrafinowanym, subtelnym ciepłem. Nie przesadnie słodki – po prostu elegancki i kojący dla skóry. Idealny na dzień i na wieczór. Wyrafinowana wanilia, którą z pewnością kupię ponownie - docenia użytkowniczka na stronie Sephora

Emporio Armani Stronger With You Powerfully Giorgio Armani

Pozornie męskie perfumy, które są coraz częściej wybierane przez kobiety. Ich woń jest bardzo atrakcyjna, rozgrzewająca i powabna. Akordy głowy skrywają w sobie słodki syrop wiśniowy z dozą soku z dojrzałej mandarynki. Serce wybrzmiewa nutami mielonych przypraw i świeżo skoszonej lawendy, która będzie suszona i przekładana do lnianych woreczków. Końcówka projekcji to intensywne połączenie pieczonych, słodkich kasztanów, które są otulone mieloną laską wanilii. 

Stronger with You intensywna przebijająca wanilia - niedusząca, aczkolwiek mocno zwracająca na siebie uwagę innych osób. Zapachu używałem głównie za dnia, choć przy tego typu kompozycjach lepiej sprawdzi się wieczorem. Jeśli ktoś lubi wanilie i trochę przyduszonej woni wiśni lub mandarynki w tle z kasztanem, to jest to dobry wybór - wspomina użytkownik na łamach Kosmetyku Wszech Czasów

Jakie płaszcze będą modne jesienią i zimą 2026?

Wśród najważniejszych trendów na jesień i zimę 2026 dominują fasony inspirowane klasyczną męską garderobą. Szczególną uwagę przyciągają wełniane płaszcze o prostym kroju, z wysokimi kołnierzami i wyraźnie zaznaczonymi ramionami. Ich kolorystyka nawiązuje do brytyjskiego stylu – dominują szarości, głęboka zieleń i stonowane brązy.

Do łask wracają również długie płaszcze szlafrokowe, kojarzone z niewymuszoną elegancją i estetyką quiet luxury. Luźny fason, miękko układający się materiał i pasek podkreślający talię sprawiają, że doskonale odnajdują się zarówno w codziennych, jak i bardziej formalnych stylizacjach. Nie mniej modne są dwurzędowe bosmanki, które od lat pojawiają się w kolekcjach takich marek jak Max Mara czy Armani. Wśród propozycji na chłodniejsze miesiące znalazły się także krótkie płaszcze z szerokimi klapami, nawiązujące do mody minionych dekad. Szczególnie interesująco prezentują się w odcieniach czekolady, karmelu i kasztanowego brązu.

W tym sezonie o charakterze okrycia decydują jednak nie tylko krój i kolor. Projektanci coraz chętniej eksperymentują z kołnierzami, mankietami i fakturami. Modne są wzory w kratę, detale inspirowane stylem vintage, a także modele dwustronne, z ozdobnymi haftami lub elementami przypominającymi pelerynę. To właśnie takie szczegóły sprawiają, że klasyczny płaszcz nabiera indywidualnego charakteru.

5 eleganckich płaszczy z nowej kolekcji Zary

W najnowszej kolekcji hiszpańskiej sieciówki znalazło się pięć modeli, które łączą najważniejsze trendy sezonu z ponadczasową elegancją. Ich wspólnym mianownikiem są klasyczne fasony, stonowana kolorystyka i estetyka inspirowana znacznie droższymi projektami.

Płaszcz ze stójką 

Minimalistyczny fason z podwyższonym kołnierzem to ukłon w stronę brytyjskiej elegancji. Doskonale pasuje do prostych spodni, dzianinowych swetrów i skórzanych botków. Wysoki kołnierz nadaje mu nowoczesny charakter.

Czerwony płaszcz 

Propozycja dla osób, które jesienią nie chcą ograniczać się do beżów i szarości. Czerwień potrafi odmienić nawet najprostszą stylizację, a zestawiona z czernią, brązem lub kremową bielą prezentuje się wyjątkowo elegancko.

Krótki brązowy płaszcz

Czekoladowe i kasztanowe odcienie pozostają jednymi z najmodniejszych kolorów sezonu. Krótszy fason świetnie komponuje się z jeansami o szerokich nogawkach, spódnicami midi oraz wysokimi kozakami. To alternatywa dla klasycznej jesiennej kurtki.

Bosmanka 

Dwurzędowy płaszcz inspirowany marynarską garderobą nigdy nie wychodzi z mody. Ma w sobie coś z francuskiej elegancji i doskonale odnajduje się w stylizacjach z prostymi jeansami, golfem oraz loafersami. To jeden z tych fasonów, do których można wracać przez kolejne sezony.

Biały płaszcz szlafrokowy 

Jasny płaszcz o swobodnym kroju to kwintesencja estetyki quiet luxury. Jego największym atutem jest prostota, dzięki której nawet codzienna stylizacja może nabrać bardziej wyrafinowanego charakteru. Szczególnie dobrze prezentuje się w monochromatycznych zestawach z kremowymi dzianinami i jasnymi dodatkami.

Nowe propozycje Zary pokazują, że elegancki płaszcz nie musi oznaczać dużego wydatku. Warto jednak pamiętać, że o jego jakości decyduje nie tylko fason, lecz także skład materiału i staranność wykonania. 

Artykuł ukazał się w oryginale na ELLE.es  

„Batman: Początek”. Jak Bruce Wayne nauczył się wykorzystywać strach?

Po zabójstwie rodziców Bruce Wayne opuszcza Gotham. Podróżuje po świecie, próbując zrozumieć przemoc i znaleźć sposób na walkę z niesprawiedliwością. Szkolenie pod okiem Henriego Ducarda daje mu nowe umiejętności, ale zmusza również do określenia granic, których nie chce przekraczać.

Po powrocie zastaje miasto pogrążone w korupcji. Z pomocą Alfreda, Jima Gordona i Luciusa Foxa tworzy Batmana — postać, która ma obrócić strach przeciwko przestępcom. Kostium i technologia są częścią tego planu, lecz najważniejsza pozostaje decyzja, jak korzystać z nowo zdobytej siły.

Christian Bale, Michael Caine i Cillian Murphy w jednej obsadzie

Christian Bale gra Bruce’a Wayne’a jako człowieka rozdartego między gniewem, potrzebą działania i pamięcią o rodzicach. Towarzyszą mu Michael Caine jako Alfred, Gary Oldman jako Jim Gordon oraz Morgan Freeman jako Lucius Fox. W obsadzie znaleźli się także Liam Neeson, Katie Holmes i Cillian Murphy. Scenariusz napisali Christopher Nolan i David S. Goyer.

Film zdobył trzy Saturny: za najlepszy film fantasy, główną rolę Christiana Bale’a i scenariusz. Otrzymał również nominację do Oscara za zdjęcia Wally’ego Pfistera. To wyróżnienie dla mrocznego, sugestywnego obrazu świata, w którym bohater dopiero uczy się poruszać.

Co pisali krytycy i gdzie obejrzeć film?

„Batman: Początek” ma 85% pozytywnych recenzji na Rotten Tomatoes. Stella Papamichael z „Radio Times” przyznała mu 4/5, chwaląc zdolność utrzymania uwagi do końca. Pojawiały się też zastrzeżenia: Christy Lemire z Associated Press doceniła próbę stworzenia dramatu skupionego na postaci, ale krytykowała finał za uleganie schematom kina akcji.

Generalnie, to dobry wybór dla widzów, którzy w ekranizacjach komiksów szukają psychologii bohatera, kryminalnej atmosfery i wyraźnych moralnych konfliktów. „Batman: Początek” z 2005 roku trwa 2 godziny i 20 minut i jest dostępny na HBO Max.

W serialu Pawła Maślony Drzymalska gra Izabelę Łęcką jako młodą arystokratkę próbującą wyznaczyć własne zasady w świecie zależnym od pieniędzy i społecznej pozycji. Jeśli ta interpretacja zachęciła do poznania wcześniejszych dokonań aktorki, poniższe filmy najlepiej pokazują skalę jej możliwości.

Partneruje jej Tomasz Schuchardt jako Stanisław Wokulski, przedsiębiorca, którego majątek otwiera drzwi do arystokratycznych salonów, ale nie uwalnia od kompleksów. Ich relacja rozwija się na przecięciu uczucia, ambicji i klasowych uprzedzeń. Scenariusz Pawła Maślony, Pawła Demirskiego i Jagody Dutkiewicz wydobywa z powieści Prusa także pytania o kobiecą niezależność i cenę społecznego awansu. Łęcka w interpretacji Drzymalskiej bywa wybuchowa, używa ostrego języka i stopniowo odkrywa, co może dla niej oznaczać życie na własnych warunkach.

"Biała odwaga" i Simona Kossak czyli najmocniejsze role pierwszoplanowe

„Biała odwaga” (2024). Historyczny dramat Marcina Koszałki przenosi widzów na Podhale końca lat 30. XX wieku. Drzymalska wciela się w Bronkę, której życie zostaje podporządkowane rodzinnym decyzjom, uczuciu do Jędrka i narastającemu konfliktowi dzielącemu lokalną społeczność. Aktorka nie sprowadza swojej bohaterki do roli elementu miłosnego trójkąta. Pokazuje kobietę stopniowo tracącą wpływ na własny los, a jednocześnie zachowującą wewnętrzną siłę. Za tę kreację otrzymała nagrodę za najlepszą główną rolę kobiecą na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni.

„Simona Kossak” (2024). W biograficznym filmie Adriana Panka aktorka gra badaczkę, która porzuciła rodzinny Kraków i zamieszkała w Puszczy Białowieskiej. Drzymalska buduje Simonę z dala od pomnikowego tonu. Jej bohaterka jest uparta, bezpośrednia, czasem niewygodna, ale właśnie dzięki temu pozostaje wiarygodna. Film opowiada zarówno o walce o ochronę przyrody, jak i o kobiecie próbującej żyć poza oczekiwaniami słynnej rodziny oraz środowiska naukowego. To jedna z najbardziej kompletnych ról w dorobku aktorki.

IO i Sole otworzyły Sandrze Drzymalskiej drogę do międzynarodowego kina

„IO” (2022). Film Jerzego Skolimowskiego śledzi świat z perspektywy osiołka przemieszczającego się między kolejnymi ludźmi i miejscami. Drzymalska pojawia się jako Kasandra, opiekunka zwierzęcia i jedna z nielicznych osób, z którymi łączy je prawdziwa bliskość. Choć nie jest to duża rola pod względem czasu ekranowego, nadaje początkowi historii emocjonalny ciężar. „IO” zdobyło Nagrodę Jury w Cannes, a następnie otrzymało nominację do Oscara dla najlepszego filmu międzynarodowego.

„Sole” (2019). Włosko-polski debiut Carla Sironiego przyniósł Drzymalskiej jeden z pierwszych ważnych międzynarodowych występów. Gra ciężarną Lenę, która zgadza się uczestniczyć w nielegalnym planie przekazania dziecka parze starającej się o adopcję. Oszczędna forma filmu pozwala aktorce oprzeć rolę na gestach, milczeniu i narastającym poczuciu niepewności. „Sole” zostało wyróżnione nagrodą European Discovery – Prix FIPRESCI podczas Europejskich Nagród Filmowych.

"Filip" i "Ostatni komers" pokazują jej talent do ról drugoplanowych

„Filip” (2022). W ekranizacji powieści Leopolda Tyrmanda główną rolę gra Eryk Kulm jr., jednak Drzymalska zapada w pamięć jako Marlena. Bohaterka pracuje w hotelu we Frankfurcie podczas II wojny światowej i staje się jedną z osób najbliższych Filipowi, który ukrywa żydowskie pochodzenie za maską obojętności. Aktorka wnosi do filmu czułość, ale nie odbiera Marlenie charakteru. Za tę rolę otrzymała nominację do Orła w kategorii najlepsza drugoplanowa rola kobieca.

„Ostatni komers” (2020). Debiut Dawida Nickela opowiada o licealistach wchodzących w dorosłość bez jasnych wskazówek i bez poczucia bezpieczeństwa. Drzymalska gra Monikę, dziewczynę próbującą odnaleźć się w świecie napięć, fascynacji i przemocy emocjonalnej. To rola surowa i pozbawiona efektownych ozdobników, dobrze pasująca do obserwacyjnego stylu filmu. „Ostatni komers” warto zobaczyć również dlatego, że pokazuje aktorkę tuż przed przełomem, jaki przyniosły jej późniejsze międzynarodowe projekty.

Filmografia Sandry Drzymalskiej nie układa się w serię podobnych bohaterek. Łączy je raczej to, że aktorka pozostawia miejsce na sprzeczności i nie podpowiada widzowi jednej, wygodnej interpretacji. Dzięki temu jej Izabela Łęcka nie jest początkiem wielkiej kariery, lecz kolejnym etapem drogi, którą warto prześledzić od pierwszych ról.

Wspólnie z Weroniką wybrałyśmy rzeczy z kolekcji, które warto potraktować jak prawdziwe inwestycje. Nie tylko wpisują się w aktualne trendy, ale mają wszystko, czego oczekujemy od ponadczasowej garderoby: jakość, uniwersalność i potencjał do tworzenia niezliczonej liczby stylizacji.

Spis treści: 

1. Czekoladowy płaszcz – nowa klasyka
2. Wełniana koszulka polo – preppy w nowej odsłonie
3. Garnitur w prążek – fundament współczesnej garderoby
4. Bowling bag – najpraktyczniejsza torebka sezonu
5. Zamszowa spódnica ołówkowa – brąz to nowa czerń

1. Czekoladowy płaszcz – nowa klasyka

Jeśli jest jeden kolor, który zdominuje jesień 2026, to bez wątpienia czekoladowy brąz. W kolekcji SOLAR szczególną uwagę zwraca czekoladowy płaszcz o ponadczasowym kroju, który stanowi idealną bazę jesiennej garderoby.

Połączyłyśmy go z sukienką w retro deseń inspirowany estetyką lat 70. Efekt? Kobieca, wyrafinowana stylizacja z nutą nostalgii. To dowód na to, że dobrze skrojony płaszcz potrafi całkowicie odmienić charakter nawet najbardziej romantycznego looku.

2. Wełniana koszulka polo – preppy w nowej odsłonie

Trend preppy nie powiedział jeszcze ostatniego słowa. Wręcz przeciwnie – jesienią 2026 wraca w bardziej dopracowanej i luksusowej wersji. Jednym z najciekawszych elementów kolekcji jest wełniana koszulka polo, która łączy sportowy charakter z elegancją.

Weronika Siciarz zestawiła ją z klasycznym garniturem, dodając do stylizacji energetyczny żółty akcent. Ten odcień przyciąga wzrok i doskonale wpisuje się w trend pop of colour, który zachęca do przełamywania stonowanych jesiennych palet jednym mocnym kolorem. To prosty sposób, by dodać garderobie świeżości bez rezygnowania z elegancji.

3. Garnitur w prążek – fundament współczesnej garderoby

W jesiennej selekcji trendów nie mogło zabraknąć garnituru. W tym sezonie szczególnie mocno wybrzmiewa model w subtelny prążek, który nawiązuje do klasycznej męskiej elegancji.

To jeden z tych elementów garderoby, który przychodzi z pomocą, kiedy nie mamy pewności, co na siebie założyć. Można nosić go w komplecie, ale równie dobrze rozdzielić na osobne części i stylizować na dziesiątki sposobów. Jesienią 2026 trend back to the office nie mógłby istnieć bez garnituru, który dodaje pewności siebie i sprawia, że nawet najprostsza stylizacja wygląda profesjonalnie.

4. Bowling bag – najpraktyczniejsza torebka sezonu

Po latach miniaturowych modeli do łask wracają torebki, które naprawdę mieszczą wszystko, czego potrzebujemy. Bowling bag to jeden z najmocniejszych akcesoryjnych trendów sezonu.

Jej opływowy kształt nawiązuje do estetyki lat 90. i początku lat 2000., ale współczesna interpretacja jest znacznie bardziej elegancka. To model, który sprawdzi się zarówno w biurze, jak i podczas weekendowych wyjazdów. Funkcjonalna, stylowa i niezwykle uniwersalna – trudno o lepszą inwestycję.

5. Zamszowa spódnica ołówkowa – brąz to nowa czerń

Choć przez lata to czerń była podstawą jesiennej garderoby, w tym sezonie jej miejsce coraz śmielej zajmuje brąz. Szczególnie w połączeniu z zamszem, który dodaje stylizacjom miękkości, szlachetności i charakteru.

Ołówkową spódnicę z kolekcji SOLAR wystylizowałyśmy w nieoczywisty sposób – z prostym T-shirtem i sportowym swetrem z suwakiem. To eklektyczne połączenie doskonale pokazuje kierunek, w jakim zmierza współczesna moda. Elegancja spotyka się ze sportowym luzem, a klasyczne fasony zyskują zupełnie nowe życie.

Najciekawsze trendy jesieni 2026 nie opierają się na chwilowych zachwytach. Wręcz przeciwnie – stawiają na rzeczy, które zostaną z nami na dłużej. Czekoladowy płaszcz, dobrze skrojony garnitur, wełniana polo, pojemna bowling bag czy zamszowa spódnica to elementy, które można nosić na dziesiątki sposobów, niezależnie od sezonu.

Obejrzyj cały odcinek ELLE Trends na kanale YouTube 

Agnieszka Woźniak-Starak w kozakach „Western boots”. Podobne w H&M

„Western boots” znów trafiają na listy najgorętszych trendów obuwniczych na jesień i zimę 2026/2027. W tym sezonie wracają jednak w znacznie bardziej wyrafinowanej wersji. Zamiast mocno zdobionych kowbojek projektanci proponują smuklejsze, inspirowane jeździeckim stylem fasony, które z powodzeniem mogą zastąpić klasyczne oficerki czy kozaki na klocku.

Agnieszka Woźniak-Starak wielokrotnie podkreślała w wywiadach, że ma słabość do kowbojek, a jeansy i westernowe buty od lat są podstawą jej garderoby. Dlatego i w tym sezonie nie mogło ich zabraknąć w szafie prezenterki. Tym razem denimowe spodnie zamieniła na surowo wykończoną spódnicę mini, którą dopełnił wąski pasek z kowbojską klamrą, a zdobione „western boots” wymieniła na minimalistyczne kozaki ze spiczastym noskiem i klockowym obcasem, które od razu przyciągnęły moją uwagę. Całość uzupełnił klasyczny, czarny T-shirt, duży pierścień oraz czarna bransoleta ze złotym detalem.

Choć podobnych modeli westernowych kozaków zdecydowanie nie brakuje w ofertach luksusowych marek, o czym za moment, okazuje się, że nie trzeba od razu inwestować kilku tysięcy, żeby takie mieć. Popularne sieciówki, w tym szwedzka marka H&M, szybko podążyły za trendem i również wprowadziły do swoich ofert minimalistyczne kowbojki na klockowym obcasie. Gładka cholewka, ścięty czubek i wydłużająca nogi cholewka w klasycznej czerni – tym butom zdecydowanie niczego nie brakuje.

„Western boots” na jesień 2026 z ofert marek premium

Jeśli szukasz bardziej luksusowej wersji trendujących kowbojek w stylu Agnieszki Woźniak-Starak albo po prostu wolisz pozostać przy klasycznych, westernowych zdobieniach, zdecydowanie warto przyjrzeć się teraz kolekcjom: Isabel Marant i jej skórzanym kowbojkom w mahoniowym kolorze, Gabrieli Hearst, u której czarne „western boots” zostały wzbogacone płomienistymi zdobieniami na skórzanej cholewce, czy marki Paris Texas, która proponuje model z delikatnym efektem spranej skóry o wyrazistym vintage charakterze. Jeśli natomiast szukasz kowbojek o denimowym wykończeniu, marka Ganni będzie twoim zdecydowanym „go-to”.

Jak stylizować kowbojskie kozaki jesienią?

Niezależnie od tego, czy wybierzesz klasyczne kowbojki ze zdobieniami i ściętym noskiem, czy postawiasz jednak na ich minimalistyczną wersję w stylu Agnieszki Woźniak-Starak, możesz stylizować je podobnie i wcale nie musisz kierunkować swoich wyborów w stronę Dzikiego Zachodu. Kowbojki doskonale dogadują się z wełnianymi płaszczami, dzianinowymi sukienkami i spódnicami – zarówno z denimu, moheru, jak i bawełny czy połyskującej satyny. Tutaj dowolność jest naprawdę spora.

„Western boots” oprócz tego, że świetnie łączą się z jeansami, zaskakująco dobrze wyglądają także z eleganckimi spodniami garniturowymi typu wide leg, tworząc stylowe połączenie kontrastów. Szeroka nogawka przełamuje westernowy charakter butów, a jednocześnie pozwala subtelnie wyeksponować ich szpiczasty nosek lub fragment cholewki. Nie warto  przykrywać butów szeroką nogawką, zamiast tego włóż je do środka. W ten sposób otrzymasz jeszcze bardziej nonszalancki efekt – pełen charakteru i wyrazistego stylu.

Skupienie na linii żuchwy i szyi

Pielęgnacja twarzy często kończy się na brodzie, podczas gdy to właśnie linia żuchwy i szyja najszybciej tracą wyrazistość. Ciągłe spoglądanie w ekrany telefonów tylko przyspiesza ten proces, sprawiając, że owal staje się mniej ostry. Dr Irena Eris Institute Solutions Y-Lifting to produkt, który bierze na celownik właśnie tę problematyczną strefę, zwaną w kosmetologii strefą Y.

Po wklepaniu kremu skóra niemal od razu zyskuje wyczuwalne pod palcami podparcie. Formuła tworzy na twarzy delikatny, naciągający film, który trzyma rysy w ryzach, ale nie daje uczucia nieprzyjemnego ściągnięcia. Dodatek filtra SPF 20 sprawia, że to kompletny wybór na szybkie, miejskie poranki, a sam produkt nie roluje się przy nakładaniu podkładu. To jeden z komentarzy na temat tego kremu na KWC:

Kobiety w wieku dojrzałym będą zadowolone z tego typu kremu, bowiem rzeczywiście delikatnie liftinguje, jeśli ktoś nie ma drugiego podbródka i mocno zarysowanych chomików, to może to dla niego być już "coś" co sprawi, że nadal będzie wyglądał o 10 lat młodziej. Radzi sobie ze zmarszczkami i wspaniale odżywia.

Koreańskie podejście do gęstości skóry

Azjatycka pielęgnacja dawno przestała kojarzyć się wyłącznie z wieloetapowym nawilżaniem, a koreańskie laboratoria coraz częściej skupiają się na architekturze skóry. Bioheal BOH Probioderm 3D Lifting podchodzi do tematu od strony mikrobiomu i peptydów. Zamiast działać tylko powierzchownie, skupia się na przywróceniu tkance sprężystości.

To propozycja dla skóry, która wydaje się cienka, zmęczona i pozbawiona naturalnej objętości. Krem ma świetną, otulającą konsystencję, która po wchłonięciu zostawia satynowe wykończenie. Twarz wygląda na bardziej wypełnioną i wypoczętą, a z czasem staje się wyraźnie grubsza w dotyku, co świetnie sprawdza się u osób zauważających pierwsze oznaki utraty jędrności. Warto dodać, że krem ten ma aż 5 na 5 gwiazdek na KWC. Oto kilka z komentarzy na jego temat:

Cera wygląda na bardziej napiętą i dobrze nawilżoną, gładka i bez uczucia ściągnięcia. Widać taki lekki glow co jest pożądanym efektem.

Zauważyłam wyraźną poprawę napięcia skóry oraz efekt liftingu, a drobne zmarszczki zostały wygładzone. Z czystym sumieniem polecam każdemu kto szuka działania ujędrniającego.

Inspiracja kosmetycznymi nićmi

Zabiegi z wykorzystaniem nici napinających to jeden z najpopularniejszych sposobów na mechaniczne uniesienie opadających policzków w gabinetach medycyny estetycznej. Janda Lifting Premium przenosi ten efekt do codziennej rutyny, tworząc na powierzchni naskórka niewidzialną, napinającą siateczkę.

Różnicę widać w świetle dziennym, tuż po porannej toalecie. Skóra wydaje się gładsza, pory są mniej widoczne, a całość zyskuje przyjemne napięcie. Krem zachowuje się na twarzy jak wygładzająca baza, dzięki czemu nawet cięższe, kryjące podkłady nie osadzają się w załamaniach i nie podkreślają zmęczenia w drugiej połowie dnia.

Krem ma bogatą, ale przyjemną konsystencję, która błyskawicznie nawilża i wygładza naskórek. Czuję intensywne odżywienie i regenerację przez cały dzień. Najbardziej cieszy mnie fakt, że produkt działa na wszystkie rodzaje zmarszczek

to jeden z komentarzy na KWC.

Trójwymiarowe wygładzenie i gra światłem

Czasami oprócz długofalowego ujędrnienia potrzebujemy natychmiastowego efektu wizualnego. Lirene Diamentowy Lifting 3D łączy składniki napinające z bardzo subtelnym rozświetleniem, które oszukuje wzrok i odwraca uwagę od drobnych nierówności czy cieni.

Formuła jest lekka, ale po wyschnięciu daje wyczuwalny efekt delikatnego gorsetu na skórze. Twarz zyskuje promienny, wypoczęty wygląd, a owal wydaje się bardziej zwarty. To świetny wybór na dni, kiedy rezygnujemy z pełnego krycia, a zależy nam na zdrowej, naturalnie napiętej cerze, która dobrze wygląda w ruchu. Średnia ocena tego kremu na KWC to 4,8 na 5 gwiazdek:

Krem ma świetną konsystencję, bardzo dobrze się rozprowadza i wchłania. Świetnie odżywia skórę, nawilża, zmarszczki są zdecydowanie mniej widoczne. Zapach jest bardzo przyjemny.

Wieczór rozpoczęły spotkania i rozmowy, a urodzinowy charakter wydarzenia podkreślił jubileuszowy tort. Premierowy pokaz „Lalki” dostarczył wielu emocji i stał się jednym z najważniejszych punktów wieczoru.

„Przez pięć lat pokazaliśmy w KinoGram ponad 1000 różnych tytułów i zagraliśmy ponad 18 000 seansów. Bardzo cieszy nas, że przez ten czas KinoGram stał się jednym z ulubionych kin warszawiaków. To najlepsza motywacja, żeby kolejne lata wypełniać dobrym kinem i wyjątkowymi spotkaniami z naszymi widzami” - mówił podczas jubileuszowego wieczoru Kacper Minor Nowak, dyrektor operacyjny KinoGram.

Po seansie na gości czekał bankiet przygotowany przez catering DIALOG. Całość dopełniły atrakcje i upominki przygotowane wspólnie z partnerami i sponsorami wydarzenia: Clayly, Exlantix.

To był wieczór, który połączył pięciolecie KinoGram z premierą polskiego kina i wspólnym świętowaniem w przestrzeni EVENT HALL w Fabryce Norblina.

Więcej o kinie KinoGram:

WWW | FACEBOOK | INSTAGRAM | LINKEDIN

Jesienią szczególnie interesują nas zapachy bliskie skórze: mleczne, piżmowe, drzewne, lekko gourmand. Zamiast oczywistych waniliowych kompozycji wybieramy więc ryż basmati, figę, rumianek czy kremowy sandałowiec. Oto pięć koreańskich perfum, które warto mieć na radarze jesienią 2026.

BORNTOSTANDOUT Dirty Rice

Jeśli macie poznać tylko jeden zapach BORNTOSTANDOUT, zacznijcie właśnie od Dirty Rice. Za kompozycję odpowiada Olivier Cresp, a w jej centrum znalazł się jeden z najbardziej nieoczywistych akordów ostatnich sezonów – ryż basmati.

Towarzyszą mu mleko, piwonia i migdał, a całość osadzono na sandałowcu, wetiwerze, cedrze, piżmie i Cetaloxie. Rezultat jest kremowy, lekko pudrowy i bardzo intymny. Zamiast pachnieć jak klasyczne gourmand, Dirty Rice przywodzi na myśl ciepłą skórę otuloną miękkim swetrem.

To również świetny przykład tego, co obecnie dzieje się w koreańskiej perfumerii: zapach jest minimalistyczny w odbiorze, ale jego skład daleki jest od oczywistości. Na chłodne dni trudno o lepszy wybór.

Tamburins Chamo

Tamburins trudno dziś rozpatrywać wyłącznie jako markę perfumeryjną. To cały estetyczny świat, w którym równie ważne jak sam zapach są opakowanie, kampanie i wystrój butików. Jeśli śledzicie koreańską modę i beauty, prawdopodobnie charakterystyczne flakony marki już pojawiły się na waszym Instagramie.

Chamo jest jednym z zapachów, od których warto zacząć. Na pierwszym planie znajduje się rumianek zestawiony z szałwią muszkatołową. Później pojawiają się ambra, piżmo i jasne drewno. Marka opisuje charakter rumianku jako gęsty i słodki niczym miód, ale równoważy go bardziej ziołowa, gorzkawa szałwia.

Chamo nie jest kolejnym słodkim jesiennym zapachem. Ma w sobie coś chłodnego, zielonego i lekko dziwnego – w najlepszym znaczeniu tego słowa. 

Nonfiction Santal Cream

Minimalistyczny flakon, oszczędna typografia i zapachy, które zamiast wchodzić do pomieszczenia przed nami, pozostają bliżej skóry. Nonfiction spodoba się szczególnie osobom, które lubią perfumeryjną estetykę Byredo czy Le Labo.

Na jesień wybieramy Santal Cream. Kompozycję otwierają bergamotka i kardamon, w sercu pojawiają się imbir, mimoza oraz figa, a bazę tworzą sandałowiec i wetiwer.

Sama nazwa może sugerować bardzo słodki, kremowy zapach, ale Santal Cream jest znacznie bardziej wytrawny. Figa dodaje mu miękkości, kardamon – przyprawowego charakteru, a drewno sprawia, że pięknie komponuje się z chłodniejszym powietrzem. To ten rodzaj perfum, które można nosić od rana do wieczora i praktycznie do wszystkiego.

Elorea Fire

Elorea warto znać nie tylko ze względu na same perfumy. Marka szuka inspiracji w koreańskiej kulturze i próbuje opowiadać ją za pomocą zapachu, co wyróżnia ją na tle wielu minimalistycznych marek perfumeryjnych powstałych w ostatnich latach.

Na jesień wybór pada na Fire. To propozycja dla osób, które wraz z pierwszym chłodem automatycznie odkładają cytrusowe wody perfumowane i zaczynają szukać czegoś cieplejszego, głębszego i bardziej otulającego.

Fire najlepiej wyobrazić sobie w jesiennym zestawie z kaszmirowym swetrem, wełnianym płaszczem i zamszową torbą. Ma więcej charakteru niż typowy clean scent, ale nadal pozostaje nowoczesny i bardzo łatwy do wkomponowania w codzienną garderobę.

A'ddict Naked Musk 103

 

 

 

 

Wyświetl ten post na Instagramie

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Post udostępniony przez A'ddict Fragrance (@a.ddictofficial)

Na drugim końcu jesiennego spektrum znajduje się A'ddict. Zamiast mocnego, ciężkiego zapachu dostajemy tutaj efekt perfum, które niemal stapiają się ze skórą.

Naked Musk 103 będzie propozycją dla osób, które chcą pachnieć dobrze, ale niekoniecznie chcą, żeby ich perfumy było czuć z drugiego końca pomieszczenia. Miękki, piżmowy charakter wpisuje się w trend skin scents – kompozycji mających przypominać raczej zapach czystej, ciepłej skóry niż klasyczne perfumy.

Koreańskie perfumy to kolejny etap K-beauty?

Wszystko na to wskazuje. Tym bardziej że koreańska scena zapachowa nie próbuje już wyłącznie interpretować trendów znanych z europejskiej perfumerii. Marki takie jak BORNTOSTANDOUT czy Tamburins budują własny, bardzo charakterystyczny język.

Jeżeli lubicie Byredo, Le Labo, Diptyque czy Maison Margiela Replica, właśnie tutaj warto szukać kolejnego odkrycia. BORNTOSTANDOUT Dirty Rice będzie najbardziej gourmandowym i zmysłowym wyborem, Tamburins Chamo – najbardziej modowym, a Nonfiction Santal Cream – najbardziej minimalistycznym.

Jedno jest pewne: tej jesieni koreańskie beauty nie kończy się na kremie z filtrem i lip tincie.

Modernizm w tle

Budynek przy ulicy Wiśniowej to znakomity przykład architektury modernistycznej z początku XX wieku. Architektki oraz klienci podeszli do remontu z pełnym szacunkiem do historii. Zamiast burzyć i zmieniać wszystko, postawili na modernizm w tle. Przywrócono tu dawnego ducha! Łuki, potwierdzone na podstawie sąsiedniego mieszkania jako oryginalny element budynku, zostały pieczołowicie odtworzone, parkiet znów zachwyca wzorem jodełki, a znaleziony w mieszkaniu stół został pieczołowicie odrestaurowany i dumnie stoi dziś w centrum jadalni.

Przeszłość jest tu wciąż obecna, ale nie brakuje jej współczesnego sznytu. Zamiast mniejszych i ciasnych pokoi, salon połączono z kuchnią, tworząc przestronną strefę dzienną. Dawna kuchnia zamieniła się w prywatną część mieszkania. Składają się na nią sypialnia, łazienka oraz garderoba. Korytarz z kolei zyskał kilka dodatkowych funkcji. Nie jest tylko elementem komunikacyjnym mieszkania. Są tu teraz pralnia oraz spiżarnia.

Kolory wina

Barwnym akcentem 96-metrowego mieszkania są kolory wina. Nie mogło ich zabraknąć, gdy właściciele są pasjonatami tego szlachetnego trunku. Bordo pojawia się więc w wielu akcentach; od kafelek, które zdobią kominek buchający ciepłem w jesienne wieczory, po ciemnoczerwone płytki, które otulają wyspę kuchenną. Towarzyszą im zmysłowe tony brązu, przewijające się czy to w postaci drewna, czy aksamitu obecnego na tapicerce i zasłonach. To kolory, które potęgują poczucie przytulności.

Bordo, choć zasila paletę ciemnych kolorów, nie przytłacza. To dlatego, że architektki zastosowały wiele ciekawych trików. Jednym z nich jest chociażby zastosowanie lustra w przedpokoju. Szafa, która w całości wykończona jest lustrem efektownie odbija świtało, potęgując wrażenie głębi. W rezultacie hol pozostaje wizualnie lekki, a przy tym oferuje mnóstwo miejsca do przechowywania.

W łazience gościnnej także króluje bordo. Przestrzeń wyłożona od podłogi po sufit płytkami w głębokim odcieniu burgundu, z zabytkową lampą i lustrem jako jedynymi dekoracyjnymi akcentami, jest odważna, wyrazista i przemyślana. To najbardziej charakterne miejsce na mapie tego mieszkania. Urzeka już od progu!

Wygodny salon

Salon tego mieszkania został urządzony jako przestrzeń relaksu i komfortu. Jego centrum stanowi sofa, która dzięki temu, że skierowana jest w stronę części jadalnianej, zaciera granice między obiema strefami i sprzyja długim, głośnym wieczorom spędzanym z przyjaciółmi. I w tym miejscu nie zabrakło sprytnych rozwiązań. W wykonanej na zamówienie zabudowie regałowej ukryto ekran projektora wtopiony w łuk. Dzięki temu, w razie potrzeby, przestrzeń staje się salą kinową.

„Crystal Lake” – mroczny prequel „Piątku, trzynastego”

Punktem wyjścia jest historia Pam Voorhees, samotnej matki niepotrafiącej poradzić sobie z tragiczną śmiercią syna, który utonął w jeziorze zaledwie rok wcześniej. Nagle przed jej drzwiami pojawia się dwoje nieznajomych próbujących dowiedzieć się więcej o jej wcześniejszym życiu. Ich zainteresowanie uruchamia serię niepokojących wydarzeń, a mieszkańcy Crystal Lake zaczynają zadawać sobie pytanie, kim naprawdę jest kobieta pogrążona w żałobie.

Serial ma więc pokazać wydarzenia sprzed historii znanej z pierwszego „Piątku, trzynastego” i przyjrzeć się postaci, która w oryginalnym filmie z 1980 roku odegrała kluczową rolę.

Linda Cardellini jako Pamela Voorhees

Najważniejszą rolę powierzono Lindzie Cardellini, znanej między innymi z „Już nie żyjesz” i „Freaks and Geeks”. Aktorka wciela się w młodszą Pamelę Voorhees, a młodego Jasona gra Callum Vinson. W obsadzie znalazł się również William Catlett, aktor związany już wcześniej z mrocznymi produkcjami takimi jak „Szczera prawda”, „Diabeł, którego znasz” oraz „Abigail”.

Za „Crystal Lake” odpowiada Brad Caleb Kane, który jest twórcą, scenarzystą i producentem wykonawczym serialu. Kane ma już doświadczenie z rozwijaniem znanych horrorowych uniwersów – pracował również przy „To: Witajcie w Derry”. Pierwszy sezon „Crystal Lake” składa się z ośmiu odcinków, a za reżyserię poszczególnych części odpowiadają Michael Lennox, Celine Held, Logan George i Quyen Tran.

Kiedy „Crystal Lake” pojawi się w streamingu? Fani klasycznych slasherów powinni zapisać tę datę

Nowa produkcja powinna zainteresować przede wszystkim widzów, którzy znają historię Jasona Voorheesa i chcą zobaczyć ją z zupełnie innej perspektywy. Zamiast od razu stawiać w centrum zamaskowanego mordercę, serial skupia się na żałobie jego matki i wydarzeniach prowadzących do tragedii, która później stała się fundamentem całej serii. To może spodobać się również osobom, które od horrorów oczekują czegoś więcej niż kolejnych scen przemocy – psychologicznego napięcia, rodzinnych sekretów i stopniowego odkrywania, skąd bierze się zło.

Premiera wypada przy tym idealnie w samym środku sezonu halloweenowego. Wszystkie osiem odcinków „Crystal Lake” pojawi się w polskim HBO Max 15 października 2026 roku.

Przestrzeń spotkań

OMNIRES Studio powstało jako miejsce, w którym portfolio marki można poznawać poprzez formę, materiał, funkcję i detal, ale także jako przestrzeń spotkań, rozmów i pracy nad nowymi projektami. Podczas inauguracji ten charakter został pokazany w mniej dosłowny sposób – poprzez działania, które pozwalały spojrzeć na znane obiekty i codzienne gesty z innej perspektywy.

Woda jako symbol

Woda stała się jednym z głównych punktów odniesienia dla doświadczeń przygotowanych na wieczór otwarcia. W Water, Reimagined zaprojektowana przez Paulinę Shacalis bateria kuchenna OMNIRES SWITCH stała się punktem wyjścia do działania stworzonego wspólnie z Mariuszem Macem. Filtrowaną wodę łączono z czterema autorskimi esencjami o botanicznych, kwiatowych oraz aromatycznych nutach. W ten sposób użytkowy charakter produktu został wzbogacony o zmysłowy wymiar smaku, koloru i osobistego doświadczenia.

W innej części Studio motyw natury pojawił się w bardziej przestrzennej formie. Stworzona na ten wieczór instalacja Into the Green wprowadziła do wnętrza intensywną roślinność i lustrzane odbicia. Zieleń budowała scenografię wokół kolekcji OVO i wanny NEO, podczas gdy zmieniające się refleksy nadawały dobrze znanym formom nowy charakter.

Efemeryczna scenografia spotkała się przy tym z elementami, które na stałe należą do architektury Studio. Wśród nich znalazła się instalacja polskiej marki Derive, wykonana z recyklingowanego tworzywa w technologii druku 3D. Organiczne, falujące panele reagując na światło i punkt widzenia, zmieniały się wraz z ruchem wokół nich. To jeden z kilku obiektów polskich twórców oraz marek wpisanych w projekt wnętrza, opracowany we współpracy z Anną Łoskiewicz i Łoskiewicz Studio. Oszczędna paleta materiałów, galeryjny sposób prezentacji produktów oraz obecność sztuki i autorskich obiektów tworzą tu spójne tło dla doświadczenia marki.

Wspólne doświadczenia

Wieczór zyskał również bardziej osobisty wymiar. Łukasz Dziewic, fotograf mody i portretu, tworzył analogowe portrety gości aparatem Polaroid. Jedno ze zdjęć można było zachować, drugie pozostawić w Studio, dopisując pojedyncze słowo lub krótkie skojarzenie z miejscem. Z kolejnych kadrów stopniowo wyłaniała się wspólna instalacja — spontaniczny, zbiorowy portret osób, które tego wieczoru spotkały się na Solcu. Wspólnym mianownikiem tych działań była uważność na materiał, proporcję, światło i sposób, w jaki odbieramy przestrzeń – wartości, które od początku towarzyszyły projektowaniu OMNIRES Studio.

„Zależało mi, żeby stworzyć przestrzeń, w której jakość nie jest tylko widoczna, ale odczuwalna – poprzez materiał, fakturę, proporcję i detal. Nad tym wnętrzem pracowaliśmy bardzo długo i bez kompromisów, wybierając rozwiązania, które są mi osobiście bliskie. Chcieliśmy, żeby OMNIRES Studio pozwalało wejść głębiej w świat marki i zrozumieć, jak myślimy o designie – poprzez produkty, materiały, sztukę i samą przestrzeń.” - mówi Paulina Shacalis, Creative Director & Lead Designer OMNIRES.

Otwarcie było pierwszym wydarzeniem pokazującym Studio w roli, jaką ma pełnić również później – jako miejsce spotkań, wymiany wiedzy i rozmowy o projektowaniu. Wokół tej idei rozwija się również OMNIRES Design Community, inicjatywa skierowana do architektów i projektantów wnętrz, której program obejmuje rozmowy, warsztaty, wydarzenia, projekty editorialowe i współprace.

OMNIRES Studio – Warsaw Showroom & Creative Space

ul. Solec 18, Warszawa

poniedziałek–piątek, 10:00–18:00

Audioteka przygotowuje własną „Lalkę”. Tym razem bez skracania powieści

Popularność audiobooków, audioseriali i rozbudowanych słuchowisk sprawiła, że literatura coraz częściej dostaje drugie życie właśnie w słuchawkach. Audioteka od lat rozwija format superprodukcji z wieloosobową obsadą, muzyką i rozbudowaną oprawą dźwiękową, a teraz idąc w ślady Maślony i Kawalskiego sięga ponownie po jedną z najważniejszych polskich lektur. Wspólnie z Gigant Films przygotowuje pełną dźwiękową realizację „Lalki”.

Co istotne, nie będzie to skrócony audiobook ani zapis dialogów z filmu. Superprodukcja ma objąć kompletny tekst powieści Prusa, dzięki czemu znajdzie się w niej więcej miejsca na poboczne postaci, społeczne tło XIX-wiecznej Warszawy, punkt widzenia Rzeckiego czy wewnętrzne przemiany Wokulskiego. To ukłon zarówno w stronę wielbicieli książki, jak i uczniów, którzy dopiero będą mierzyć się z jedną z najważniejszych pozycji szkolnego kanonu. A co najważniejsze – na trzecią „Lalkę” nie będzie trzeba długo czekać, ponieważ nagrania już trwają.

Filmowa „Lalka” rozpaliła dyskusję. Jej wielką siłą jest obsada

Kinowa „Lalka” Macieja Kawalskiego od początku przyciągała uwagę przede wszystkim gwiazdorską obsadą. Produkcja naprawdę może pochwalić się jednymi z najważniejszych nazwisk polskiej kinematografii. Od głównych ról Marcina Dorocińskiego i Kamili Urzędowskiej, po wracającego  z wieloletniej ekranowej nieobecności Marka Kondrata. Obok nich na ekranie pojawili się między innymi Agata Kulesza, Andrzej Seweryn, Maja Ostaszewska, Krystyna Janda, Borys Szyc, Mateusz Damięcki i Maria Dębska.

Zestawienie takich nazwisk w jednej produkcji musiało być prawdziwym wyzwaniem, jednak dzięki temu film poniósł się szerokim echem. Audioteka we współpracy z Gigant Films postanowiła w pełni wykorzystać potencjał filmu i jego obsady. Dzięki temu aktorzy nie powiedzieli powieści Prusa ostatniego słowa.   

Marcin Dorociński, Kamila Urzędowska i Marek Kondrat jeszcze raz w tych samych rolach

W słuchowisku Audioteki Marcin Dorociński ponownie zostanie Stanisławem Wokulskim, Kamila Urzędowska Izabelą Łęcką, a Marek Kondrat Ignacym Rzeckim – tym razem bohaterów nie zobaczymy, lecz usłyszymy w pełnej wersji literackiej historii. Do nagrań wrócą także inni aktorzy z filmu, między innymi Andrzej Seweryn, Agata Kulesza, Krystyna Janda, Maja Ostaszewska i Cezary Żak, a narratorem zostanie Filip Kosior. Obsada zostanie dodatkowo poszerzona o aktorów, których nie ma w kinowej ekranizacji wśród, których znaleźli się Joanna Szczepkowska, Anna Szymańczyk, Przemysław Sadowski i Kirył Pietruczuk.

Dzięki temu widzowie, którzy dopiero co poznali filmową interpretację bohaterów, będą mogli przejść z nimi jeszcze raz przez historię Prusa, tym razem bez konieczności pomijania wątków ograniczonych przez kinowy metraż. „Lalka” w formie superprodukcji Audioteki będzie miała premierę już w grudniu 2026 roku.