Wystawa, organizowana przez Mirocha Art Gallery we współpracy z Galerie39, stanowi spotkanie trzech odmiennych języków artystycznych. I choć twórczość Moniki Zdaniewicz-Wiewiorowskiej, Pauliny Bobak i Agnieszki Sowińskiej-Nosek osadzona jest w innych mediach i tradycjach, to ich prace spotykają się w pytaniu o źródła ludzkiego doświadczenia. Ekspozycja została objęta Honorowym Patronatem Ambasady Rzeczypospolitej Polskiej w Luksemburgu oraz Burmistrza Miasta i Gminy Niepołomice. Dostępna jest do 4 października 2026 roku.
WIDEO…
Świat symbolu
Twórczość Moniki Zdaniewicz-Wiewiorowskiej to balans na granicy realizmu magicznego i ukrytych znaczeń. Artystka stawia pytania o dobro, pokój oraz wartości, które budują nasze wspólne życie. W jej pracach kobieta staje się uniwersalną figurą ludzkiego doświadczenia, pełną wewnętrznej siły, a zarazem bezpiecznej delikatności. Twórczyni powraca do tematów dobra, pokoju, bezpieczeństwa i wzajemnego szacunku, stawiając pytanie o to, co w świecie pełnym napięć i niepewności pozostaje naprawdę ważne. I choć jej dzieła nie dają odpowiedzi, zmuszają do refleksji.
Pamięć jako narracja
Dla Pauliny Bobak źródłem inspiracji jest ludzka pamięć. Artystka sięga do domowych archiwów, by badać mechanizmy powstawania rodzinnej tożsamości. Zestawia przeszłość z teraźniejszością i przygląda się temu, jak jedno i drugie wzajemnie się przenikają. Szczególne znaczenie ma dla niej Śląsk – miejsce, z którym związana jest jej osobista i artystyczna tożsamość.
Natura w centrum
Rzeźby Agnieszki Sowińskiej-Nosek wprowadzają do wystawy ciężar, fakturę i bezpośredni kontakt z naturą. Skupienie na świecie zwierząt pozwala artystce dotknąć doświadczenia poprzedzającego słowa. To fizyczna obecność formy, która rezonuje z przestrzenią i zmusza do refleksji nad obecnością innych istot. W jej pracach rolę odgrywa sam materiał. Jego struktura, powierzchnia i ciężar budują fizyczną obecność rzeźb, które stają się obiektami silnie związanymi z przestrzenią.
Formy doświadczenia
Tytuł wystawy - „Formes du Vécu”, czyli „Formy doświadczenia” - odnosi się właśnie do tego, co łączy te trzy pozornie odległe praktyki. Doświadczenie może przyjmować formę obrazu, fotografii, wspomnienia, gestu czy rzeźby. Może być osobiste, rodzinne lub uniwersalne. Za każdym razem jednak potrzebuje odbiorcy, który nada mu własne znaczenie.
