Po latach wypełnionych wymagającą pracą kliniczną z działalnością naukową i wychowaniem córki, inwestorka postanowiła stworzyć w tych sentymentalnych murach przestrzeń skrojoną pod dynamiczny rytm życia. Zamiast jednak zacierać ślady przeszłości, nowa aranżacja podejmuje z nimi fascynujący dialog. Zadbała o to architektka studia ANNA THUROW Architektura i wnętrz.
WIDEO…
Miejsca zastane
Układ mieszkania nie spełniał oczekiwań lokatorek, dlatego koniecznych było kilka zmian. Brakowało wyraźnego podziału na strefy codziennych aktywności, nauki i odpoczynku, a także odpowiedniego doświetlenia części dziennej oraz funkcjonalnych miejsc do przechowywania. Celem była jasna, uporządkowana przestrzeń z dużym stołem do celebrowania posiłków, oraz biblioteczką, która pomieści obszerny księgozbiór inwestorki.
Nie chodziło jednak o zmianę totalną. Jednym z najważniejszych założeń nowego projektu było zachowanie elementów niosących pamięć miejsca. Oryginalny jesionowy parkiet ułożony w klasyczną jodełkę oraz drewniane schody, zachowane w bardzo dobrym stanie technicznym, zostały poddane precyzyjnej renowacji zgodnie z zasadami projektowania zrównoważonego. To one wyznaczył paletę barw dominującą w mieszkaniu. Jej bazą są jasny fornir dębowy, wapień jurajski oraz naturalne tkaniny.
Minimalizm jako tło
Mieszkanie podzielone jest na strefy. Część dzienną tworzy otwarty na taras salon, którego bazą są naturalne materiały. Minimalistyczne tło tej przestrzeni pozwala wybrzmieć starannie dobranego wyposażeniu. Komfortowa sofa Dion oraz stoliki kawowe IWC Home zapraszają do odpoczynku w blasku lamp Hashira od Audo Copenhagen. Tuż obok stanął duży, dębowy stół Miloni uzupełniony o krzesła Take me Home.
Z wystrojem salonu koresponduje kuchnia. Spaja je rysunek wapienia jurajskiego o surowej fakturze. Przestrzeń dopełnia wysoka zabudowa z jasnego forniru dębowego tworzy gładką płaszczyznę, która dyskretnie skrywa wszelkie sprzęty oraz przepastne przestrzenie do przechowywania.
Strefy prywatne, na które składają się sypialnia i łazienka, są bardziej ascetyczne. To miejsca, w którym zmysły mogą odpocząć od nadmiaru bodźców. Jedyną dominantą są osobiste przedmioty, w tym klasyczne pianino.
Polska sztuka
Integralną częścią projektu stała się współczesna polska sztuka. Monochromatyczne, strukturalne prace Agaty Hećman, malowane przy użyciu naturalnych pigmentów na lnianym płótnie, idealnie korespondują z matową fakturą jurajskiego wapienia i szczotkowanym dębem w salonie oraz sypialni.
Ścianę strefy dziennej magnetyzuje wielkoformatowa grafika Teodora Durskiego, wykonana szlachetną techniką serigrafii, a na dębowych regałach przepastnej biblioteczki pojawiły się organiczne formy ceramiki Małgorzaty Łyszczarz, które celebrują piękno niedoskonałości.
