Muzyka, drewno i betonowa surowość w jednej z dzielnic São Paulo. Zaglądamy do brazylijskiego apartamentu

"Ripas" po portugalsku znaczy listwy. I to właśnie one stały się punktem wyjścia dla całej modernizacji oraz nazwy. Obłożone pionowymi betonowymi listwami kolumny stały się elementem organizującym plan piętra i wpłynęły na charakter przestrzeni.

Gdy widok jest celem

Pierwotny układ został całkowicie zmieniony w celu zwiększenia poczucia wspólnoty i otwarcia wnętrza na widoki. Korytarze zostały zredukowane, progi zminimalizowane, a przestrzenie zintegrowane. Balkon przestał być dodatkiem, a stał się punktem docelowym. Wyspa z odwracalnymi oparciami nie tylko porządkuje przestrzeń: kieruje wzrok ku zielonym baldachimom dzielnicy Jardins. Architektura stworzyła w mieście miejsce ciszy. Miejsce do zatrzymania się. Do kontemplacji.

Przedmioty z duszą

Spawany regał z blachy stalowej oddziela przestrzeń wspólną od bardziej intymnej części wypoczynkowej, jednoczesnie nie zamykając jej. Ramuje, dzieli i wyznacza komunikacyjny szlak, który scala wszystkie przestrzenie. To forma, która nie jest ani meblem, ani ścianą: to rzeźba, która wnosi do codzienności nutę niebanalności.

Meble i dzieła sztuki zostały zestawione bez hierarchii: fotel Wave Crystiana Freibergera, Tonico Sérgio Rodriguesa, fotel Charrua, bateria braci Campana oraz prace Ronalda Lago i Evy Soban są naturalnymi elementami aranżacji. Te i wiele innych brazylijskich dzieł, obejmujących czasy od XX wieku po współczesność, zebrano w jednej przestrzeni, by stały się częścią codzienności. Te przedmioty nie zdobią przestrzeni. One ją zamieszkują.

1 z 1

Spójność materiałów

Konsekwentna paleta materiałów gwarantuje temu wnętrzu wyjątkową spójność. Architekt ograniczył się do dębu amerykańskiego, podłóg z litego drewna liściastego oraz surowego betonu. Wykończone listwami kolumny konstrukcyjne są widoczne z każdego miejsca w domu, przypominając o historii tej metamorfozy.

Prywatne światy

Gościnna toaleta została dyskretnie ukryta za gładką linią drewnianej boazerii. Jej wnętrze zaskakuje monolitycznym charakterem: podłogę, ściany oraz sufit wykończono bezspoinowymi, wielkoformatowymi płytkami porcelanowymi według projektu Ruya Ohtake. Całość uzupełnia rzeźbiony blat z Dektonu oraz armatura od braci Campana, tworząc przestrzeń, która rezygnuje ze zbędnych ozdób na rzecz czystej formy materiału.

Z kolei sypialnie dwójki dzieci zaprojektowano tak, by wspierały ich samodzielność. Niskie łóżka, łatwo dostępne półki, własne regały na książki i miejsca do nauki sprawiają, że każdy pokój odzwierciedla indywidualny charakter i wybory małych lokatorów. Podobną zasadą kierowano się w dziecięcych łazienkach, które zdobią ręcznie wykonane, sześciokątne kafelki w kolorach wybranych przez same dzieci.

1 z 5

2 z 5

3 z 5

4 z 5

5 z 5