"Ripas" po portugalsku znaczy listwy. I to właśnie one stały się punktem wyjścia dla całej modernizacji oraz nazwy. Obłożone pionowymi betonowymi listwami kolumny stały się elementem organizującym plan piętra i wpłynęły na charakter przestrzeni.
WIDEO…
Gdy widok jest celem
Pierwotny układ został całkowicie zmieniony w celu zwiększenia poczucia wspólnoty i otwarcia wnętrza na widoki. Korytarze zostały zredukowane, progi zminimalizowane, a przestrzenie zintegrowane. Balkon przestał być dodatkiem, a stał się punktem docelowym. Wyspa z odwracalnymi oparciami nie tylko porządkuje przestrzeń: kieruje wzrok ku zielonym baldachimom dzielnicy Jardins. Architektura stworzyła w mieście miejsce ciszy. Miejsce do zatrzymania się. Do kontemplacji.
Przedmioty z duszą
Spawany regał z blachy stalowej oddziela przestrzeń wspólną od bardziej intymnej części wypoczynkowej, jednoczesnie nie zamykając jej. Ramuje, dzieli i wyznacza komunikacyjny szlak, który scala wszystkie przestrzenie. To forma, która nie jest ani meblem, ani ścianą: to rzeźba, która wnosi do codzienności nutę niebanalności.
Meble i dzieła sztuki zostały zestawione bez hierarchii: fotel Wave Crystiana Freibergera, Tonico Sérgio Rodriguesa, fotel Charrua, bateria braci Campana oraz prace Ronalda Lago i Evy Soban są naturalnymi elementami aranżacji. Te i wiele innych brazylijskich dzieł, obejmujących czasy od XX wieku po współczesność, zebrano w jednej przestrzeni, by stały się częścią codzienności. Te przedmioty nie zdobią przestrzeni. One ją zamieszkują.
Spójność materiałów
Konsekwentna paleta materiałów gwarantuje temu wnętrzu wyjątkową spójność. Architekt ograniczył się do dębu amerykańskiego, podłóg z litego drewna liściastego oraz surowego betonu. Wykończone listwami kolumny konstrukcyjne są widoczne z każdego miejsca w domu, przypominając o historii tej metamorfozy.
Prywatne światy
Gościnna toaleta została dyskretnie ukryta za gładką linią drewnianej boazerii. Jej wnętrze zaskakuje monolitycznym charakterem: podłogę, ściany oraz sufit wykończono bezspoinowymi, wielkoformatowymi płytkami porcelanowymi według projektu Ruya Ohtake. Całość uzupełnia rzeźbiony blat z Dektonu oraz armatura od braci Campana, tworząc przestrzeń, która rezygnuje ze zbędnych ozdób na rzecz czystej formy materiału.
Z kolei sypialnie dwójki dzieci zaprojektowano tak, by wspierały ich samodzielność. Niskie łóżka, łatwo dostępne półki, własne regały na książki i miejsca do nauki sprawiają, że każdy pokój odzwierciedla indywidualny charakter i wybory małych lokatorów. Podobną zasadą kierowano się w dziecięcych łazienkach, które zdobią ręcznie wykonane, sześciokątne kafelki w kolorach wybranych przez same dzieci.
